Tourverslagen

Verslag van Maandag 19 September

Wie tot tien kan tellen, heeft ons allemaal gezien. Er waren er dus minstens 20 te weinig. Omdat het een bijna heldere lucht was, de wind bijna was gaan liggen en het al weer u.u.u.uren droog was, neem ik aan dat die twintig heel goede redenen hadden om niet te komen. Vanuit dat gezichtspunt is het natuurlijk te loven dat zoveel mensen het op Maandagavond na 19.30 nog hartstikke druk hebben ! Bij deze, met leedwezen geprezen !! Die 10, dat waren Hillie en Ton, Sonja en Robert, Maaike en Sjaak, Renate en Chiel en Jan en Piet en daar bedoel ik niks anders mee dan dat het door Tony wordt genoteerd.
Van Ramona moest ik iedereen de groeten doen want ze heeft het niet zo op die harde wind ( die er de hele dag wel had gestaan) en dus is ze gaan “aguaribicken “. Wat dat is, weet ik niet; ’t zal wel weer iets van “die jongelui” zijn, maar het mag blijkbaar van de politie.
Een voornemen om de route goed bij te houden staakte ik meteen toen Ton meedeelde dat we “De wijk in” zouden gaan. Wel weet ik dat we om de hoek gingen en op de weg kwamen die, geloof ik, Oosttangent heet. Het was naast die brede, lange sloot die helemaal vol eendenkroos ligt. Dat krijgen die eenden in geen honderd jaar op ! En waar blijft het dan ?
Niks tegen die Oosttangent, overigens, want die voerde ons naar het Lunapark. En daar is het heerlijk skaten. En het is groot en mooi en fris , zoals hoort bij Heerhugowaard. Ook zijn we nog door het bedrijventerrein gereden en nog eens een stuk Lunapark, toen er een heleboel sporters liepen, die dus konden zien dat er een nog veel mooiere sport is dan hardlopen en huppelen met z’n allen. We hadden toen de lichtjes al aan dus hebben we vast wel een paar wandelaars in verleiding gebracht om het volgend jaar ook eens te gaan proberen. Want dit was onze laatste skate-avond . Volgende week gaan we nog even formeel afscheid nemen om 20.00 uur bij “Aangenaam”, Nijverheidstraat 2, 1704 RA Heerhugowaard ( bij het Station) en daarna richten we de blik op de kunstijsbaan De Meent in Alkmaar om al schaatsend de beweging in de benen te behouden. Berg je skates niet op, want er kunnen nog heel mooie dagen komen. En er komt waarschijnlijk ook een strenge winter, want er is nu al sneeuw gevallen in Zwitserland; vroeger dan ooit !
Deze keer hield de Leiding rekening met het vroeg invallen van de schemering en werd er extra fijn asfalt uitgekozen, onder voldoende lantaarn-licht. Dat nieuwe deel bij de sportvelden doorkruisten we met nog voldoende licht en dat mag je ook niet missen want daar snorren de wieltjes. Er is daar ook een tunnel onder een viaduct met zulk Ton-asfalt, dat je met een vaart naar beneden rolt en even hard weer omhoog. Daar heerst de wet van behoud van energie.
Man, wat jammer dat we niet met z’n veertigen waren. Ton en Hillie hadden het weer super uitgezocht. Hillie was een beetje incognito. Normaal, als het vroeg donker wordt, is ze in haar Generalissima uitrusting met die electrische pauwenveer uit de Gouden Eeuw op haar helm, maar ze had die netjes opgeborgen, zei ze, en dan vind je het natuurlijk niet meer terug. Het beste is om thuis alles te laten liggen waar het ligt, binnen de gezichtkring. Terug bij de Fonkelsteen beloofden we elkaar nog volgende week aanwezig te zijn bij het afscheid en daarna haastte ieder zich huiswaarts. Terwijl ik mijn attributen in de auto laadde, groette in het halfduister mij een wandelaar en dat bleek Pieter te zijn. Hij had wel mee gewild maar was te laat thuis van zijn werk. Maar ook hij komt naar “Aangenaam”.
Ik heb gehoord dat de Meent op 8 October opent. Groot feest voor Alkmaar, waar De Victorie begon, en nu weer feest ook voor de schaatsers.
Bij deze wil ik iedereen bedanken voor dit fijne skate-jaar, met maar een of twee keertjes regen op Maandagavond, want de Weergoden kijken vriendelijk op jullie allen neer en daarbij sta ik graag in jullie schaduw.
Volgend jaar ben ik nog weer een stuk ouder, maar, weet je, dat kan me niks verdschelen; ik hoop er weer bij te zijn.
Gegroet, en tot ziens op het ijs !

Piet

Verslag maandag 5 september,

Weer terug van vakantie, de scholen zijn weer begonnen, iedereen weer aan het werk, dus je zou zeggen, tijd voor ontspanning en inspanning op de maandagavond. Wel 7 wieltjesfanaten hadden die begrepen en kwamen opdagen, wat ook nog eens werd onderstreept door buienradar, welke voor deze avond een zeldzame droge periode had voorspeld. Kortom, voor een ieder die het nog steeds niet begrijp: doe vooral eens wat vaker gezellig met ons mee, want er zijn dit jaar gemiddeld genomen erg weinig deelnemers t.o.v. vorig jaar en het jaar daarvoor enz. enz…….. Deze neerwaartse spiraal moet hoe dan ook weer omhoog getrokken worden. Hoe… juist ja, door gewoon te tijd vrij te maken en de dingen die je anders zou doen op die maandagavond te verplaatsen of gewoon eens niet te doen. Door regelmatig te sporten en zeker als je dan ook nog eens met de gezelligheid van ons allen meedoet, verhoog je niet alleen je conditie, leefplezier en sociale contacten, je voegt ook nog eens (zoals Piet het zo mooi zei) een aantal jaren aan je leven toe. Wat wil je nog meer zou je zeggen!!!! Dus kom op als je durft en laat je zien.
We vertrokken dus met z’n zevenen richting de Jan Glijnisweg . Op de dijk aangekomen steken we de ringvaart over via de kippenbrug. We gaan hier linksaf. Daar dit niet de gebruikelijke route is zijn een paar skaters totaal overrompeld en hebben even de tijd nodig om dit te verwerken. Of zoals Maaike het zo mooi zei: “Een autist moet je natuurlijk niet de andere kant opsturen, want afwijken van wat regulier is, is voor een autist rampzalig”. Verderop pakken we de Julianaweg en rijden deze helemaal uit. Dan rijden we de Dorpsweg uit richting de N507. Deze weg vervolgen we en komen uit op de Krusemanlaan in Heerhugowaard. Nu zul je denken, goh wat een kort ritje was dat, maar ja als je was meegereden wist je natuurlijk al lang dat dit nog niet het einde was van deze spectaculaire rit! Na wat links en rechts te gaan komen we via de van Foreestraat bij een fietstunnel uit. Even verderop, na sportpark de Vork, gaan we weer door een tunnel en belanden op de Zanhorst. Nog even lekker de wind in de rug, om verderop op het keerpunt de wind vol in ons gezicht te krijgen. Tsja, nu moet er toch echt nog even gewerkt worden. Dat is de charme van het Hollandse weer, het gedraagt zich net als ons, de ene keer is het vol van vertrouwen en spreekt er alle rust uit, om vervolgens om te slaan in woeste en weerbarstige taal. We beuken alle windvlagen opzij, want we laten ons niet kennen natuurlijk en daarbij helpt natuurlijk ook een beetje de pepepermunt van Piet bij.

Via de Pascalstraat en de Nijverheidsstraat komen we dan op de Beveland uit, vanwaar het nog maar een klein stukje is naar de Fonkelsteen. De lampjes hebben we dan al enige tijd aan, want het wordt weer erg snel donker. Om 21.05 uur zijn we dan weer waar we begonnen.

Bedankt allemaal voor jullie deelname en Ton voor de uitmuntend vooraf geïnspecteerde route. (De kermis hebben we daardoor gemist, voor sommigen misschien helaas, maar voor velen die avond een opluchting)

Groeten, Robert

Verslag van Maandag,29 Augustus

Geen wolkje te bespeuren op buienradar, dus haastte ik mij vroegtijdig naar HeerHugowaard; maar goed ook want er was een wegafzetting op de provinciale weg en dus moest ik omrijden, wat voor mij onvermijdelijk “verdwalen” betekent. Puur toeval dat ik meteen goed gokte en eigenlijk nog vroeger arriveerde dan normaal.
Kort daarop kwam Ramona, waaruit blijkt dat zij er zin in had. Toen kwam Chiel, lang weggeweest. Druk op zijn werk. Jan kwam en trok zo haastig zijn skates aan dat er een band brak. Misschien ook niet haastig; Jan is gewoon sterker dan hij zelf weet. Het werd provisorisch gerepareerd en Hillie besloot de rit te wijzigen en langs Jan’s huis te rijden zodat hij even een nieuwe band kon pakken. Ook Maaike was er gelukkig weer, en de overige helden waren Ton, Renate, Anja , Roswitha, Marcel en Sjaak.

Nu heb ik ze allemaal genoemd. 3 keer zoveel als vorige week. Zal ’t dan toch nog goed komen ?

We vertrokken naar St.Pancras, over die nare roosters van de spoorbrug, en op de weg daarna meldde Ramona dat ze niet verder kon. Nieuwe wielen, zei ze, en die leken wel af te remmen. En omdat ze ons niet wilde ophouden, ging ze terug. Dat laatste mag eigenlijk nooit tellen. Er zijn veel skaters die veel en veel harder kunnen, maar toch meedoen voor de gezelligheid en om andere skaters te ontmoeten, elke Maandagavond. Als Ramona weer goede wielen heeft, hoop ik dat ze gewoon komt. Normaal kan ze toch behoorlijk meekomen en we kunnen nu eenmaal niet allemaal even hard. Het punt is dat we dit doen om onze conditie op te bouwen op de mooiste manier denkbaar.

Na het wachten bij Jan z’n huis, rolden we moeizaam over de klinkers richting BoL en verder over de fietspaden naar Noord-Scharwoude en nog verder de Noord in. Wellicht is hier de hand van onze Generalissima merkbaar, die graag ver gaat en vreemde dreven opzoekt. We reden op een gegeven moment op de Kerkmeerweg; dat klinkt nog christelijk, maar opeens waren we op de Speketersweg. Ik vond het al steeds kouder worden en het verbaasde me dus niet eens dat we het gebied van de speketers, de Eskimos, waren beland. De aarde warmt gelukkig op, anders hadden we sneeuwschoenen aan gemoeten.

In het begin vond Sjaak het wel erg langzaam gaan, maar ik voorspelde hem dat het na de pepermunt-pauze opeens veel sneller zou gaan. En dat bleek waar. Half voor de wind ging het op top-speed ( voor mij dan) door Waarland en via de Volleringweg weer Zuidwaarts. Ik las dat op een bord, Volleringweg, en dacht “Onthouden, Piet”, en dat was het laatste wat ik heb onthouden want de vaart zat er in, we gingen echt lekker rijden. Er was nog een brug over een prachtige brede sloot en daarna begon het te schemeren zodat de lichtjes aan mochten.

Volgens de Generalissima had de bezemwagen de beste verlichting. Nou, ja,de bezemwagen had verder ook niet veel anders te doen dan lichtjes tonen. Bovendien heb je toch altijd het gevoel dat Tony, ver en hoog op die toren weliswaar, toch alles weet, en het is wel zaak om de Wet Voerman te gehoorzamen. Het bleef nog licht genoeg om de takjes te vermijden maar toch al donker genoeg om te botsen op eventuele fietsers zonder licht. Er gebeurden geen ongelukken, mede dank zij de speciale zorgen van de blockers.

De laatste kilometers gingen weer over mooi asfalt; lekker de gang er in waarbij ik er wel een paar behoorlijk zag zwoegen, maar dat geeft later het gevoel van voldoening. En onze Generalissima sprak bij het eindpunt de lovende woorden tot haar “manschappen “: “Ik ben trots op jullie !” En wij zijn natuurlijk ook trots op haar en Ton, die elke keer maar weer zo’n mooie route uitzetten. Deze keer 29 km maar het voelt elke keer als “te kort”.

Ik had nauwelijks getranspizweet, want het was nogal koud geweest, maar voelde me wel super fit en ik heb meteen al weer zin om de wieltjes onder te binden.
Bedankt, “Mannen”, en hopelijk nog veel meer skaters, volgende keer. Laat HeerHugowaard eens een echte lange stoet skaters zien, met lichies !!

Piet

Verslag van 22 Augustus

Één punt van de passer zet ik in Heerhugowaard en het andere been trek ik uit tot Heiloo en maak dan een cirkel. In die hele grote cirkel zitten maar VIER echte skate-liefhebbers. Dat zijn Hillie, Jan, Sjaak en Piet. En dat terwijl het bijna windstil was. Wel bewolkt, maar ik had niet eens op buienradar gekeken, geen van ons trouwens, want het was gewoon mooi skate-weer. De weergoden doen gewoon hun stinkende best ! Waar is de ware Hollandse Geest gebleven ; die van “door weer en wind !” Waar is de de West-Friese koppigheid gebleven; die van “je salle moin nooit met ’n paraplu sien !” Afijn, Wij gingen wél. Hillie had weer een echte Hillie-route in gedachten. Niet altijd dat mooie Ton-asfalt, maar op zoek naar het avontuur. Niet helemaal tot de Kilimanjaro, maar toch wel ergens heen waar we niet zo vaak komen. De Noord in, natuurlijk.

Met z’n vieren ben ik natuurlijk de langzaamste. Als ik het niet kan bijhouden, mag ik 3 keer op mijn fluitje blazen. ’t Ging maar netaan ! Ja, ik ben op leeftijd en dan word je geleidelijk wat strammer. Mijn tenen kan ik nog heel soepel bewegen maar mijn oren al niet meer ! Na de spoorbrug met die nare roosters, gingen we richting molen van St. Pancras, waar dat steile hellinkje en de prutsloot met de bullebak altijd een uitdaging zijn. Sjaak is een echte harde bink; ging zelfs even lekker in de brandnetels zitten. Hillie deinst nergens voor terug; rolde zo naar beneden, terwijl ze daar ooit eens een brommer tegenkwam die ze maar met moeite kom ontwijken. Ja, zelf ben ik niet zo’n waaghals.....niet bang, maar voorzichtig....noem ik dat zelf maar.

We reden daarna richting Broek op Langedijk. Die weg daar ! Hebben ze al jaren niets aan gedaan. Vol onzichtbare kuilen en bobbels, maar gelukkig is daar het mooie fietspad er na. En toen begon het heel voorzichtig te regenen. Gelukkig kon Hillie haar thuisfront bereiken en vragen hoe huienradar er uit zag en vragen of het in De Waard al regende? Resultaat positief, dus gingen we door en inderdaad bleek het maar een beproeving want de regen stopte abrupt.

Hillie weet de weg wel verder en ik moest m’n uiterste best doen om het bij te houden, zodat ik maar even ruik aan Noord-Scharwoude en tenslotte komen we tot stilstand in Oudkarspel. Er is genoeg pepermunt voor een legioen, maar waar is dat legioen ?

Na deze pause , waarin ik stiekum mijn batterijen heb opgeladen, kan ik het beter volhouden en genieten van de omgeving. Wolken of zon, gure wind of stilte, groen of kaal, altijd doet dit land mij wat. ’t Voelt zo verschrikkelijk als “thuis”, dat m’n hart er van gaat bonzen en zelfs Hillie was verbaasd dat ik het zelfs bij 24 km/uur moeiteloos kon bijhouden. Noord-Holland is gewoon het stopcontact waar ik altijd de stekker in heb zitten. Gaat er nooit meer uit.

We reden door Waarland en al die tijd geen regen meer. Af en toe een druppeltje waaraan je kon merken dat de weergoden toch wel wat moeite hadden om het voor ons droog te houden. Sjonge, wat heeft dat afwezige legioen weer veel gemist. Er kwam zelfs nog een regenboog aan de hemel. Dat is volgens de bijbel het teken aan Adam en Eva van O.L.Heer: “zand er over, ’t zij jullie vergeven”. ( Mooi verhaal wel, al zou ik me nooit zo druk gemaakt hebben over zo’n zielig appeltje). Voor ons het teken dat we voortaan op de weergoden kunnen vertrouwen.

Jammer dat de rit er al weer op zat bij de Middenweg. Op weg naar Heiloo zag ik dat het in Alkmaar en daar voorbij flink geregend had. Zie je nou wel ! ’t Was gewoon voor ons, dat mooie weer! Hillie, Jan en Sjaak, bedankt voor de super mooie avond. En, lieve lezer, wees nou voortaan even aardig voor jezelf en kom skaten !

Piet

Verslag van Maandag, 15 Augustus.

Nog maar 7 personen die gezond willen blijven! De anderen blijkbaar op vacantie of het weekend niet honderd procent overleefd. Natuurlijk was Hillie er, en ook Anja. De mannen waren Robert, Jan, Pieter, Sjaak en ik zeidegek.Meteen problemen, omdat er meer hesjes voor de verkeersleiders waren dan specialisten, maar tenslotte was alles zo eerlijk mogelijk verdeeld. Gelukkig mocht ik mijn functie van bezemwagen houden. Jan werd voor-rijder. Er kwamen ook nog twee meisjes langs skaten daar bij de Fonkelsteen. Ze reden hun eigen rondje, riepen ze, maar iemand van ons riep dat ze volgende week welkom waren; met helm dan !

Via de Grote Panda reden we naar de spoorbrug met die gehate roosters en daarna via de Berenkoog naar Sint Pancras. Het tunneltje door en verder naar Oudorp. Door naar de Omval en via het tunneltje kwamen we aan bij de Noordervaart en lag er een lang recht stuk voor ons, dat de hardrijders lokte om full power te gaan. Ik bleef achter met Anja , maar helemaal niet zo ver achter, hoor, want Anja rijdt mooi en goed en hard en ik, wat denk je ? ....met mijn grote wielen?! Anja wilde voor blijven rijden, daarom zag ik dat ze ook al “De Zwoeng” heeft. Dat woord komt van Hillie en “ je ziet het als je het begrijpt”. (Van wie heb ik die kreet eerder gehoord ?) Als Anja vaker meedoet en er tegenaan gaat, rijdt ze straks zo in voorste gelederen. Dan ben ik alleen, een bezemwagen die het niet bij kan houden. Inpakken en weg wezen ? Ik zag ook dat Anja haar sleutelbos in een rugzakje had. Later heb ik nog gezegd dat het veiliger kan. Sleutels hebben namelijk een hardnekkige neiging om zich uit welke positie ook los te wurmen. Volgens sommigen heeft alles een “geest” en sleutels hebben dan een soort verdwijn-geest. Ik heb wel eens het gevoel dat mijn nieuwe skates ook een geest hebben. Als ik in de hal kom, waar ze altijd standby liggen, voel ik gewoon dat die geest aan de rol wil. Een soort Bacchus, de God van de lui die aan de rol gaan. Slagroom heeft ook een geest, een klopgeest; dat weet ik zeker !

Het fietspad houdt op bij Stompe Toren. Zoals die toren nooit afgebouwd is, zo is het fietspad er ook nooit gekomen. ( Altoid al so weest dus mot ’t altoid so bloife) . Daar wachtten de hardrijders en bleven we even uitblazen. Maar het asfalt naar Schermerhorn lokt en weer gingen de hardrijders er vandoor. Ze bleven in zicht, hoor, zo veel harder dan wij gaan ze ook weer niet, hoor, ..ahum !. En toen we ze weer bereikten, moest Jan zijn hesje uit doen vanwege de warmte !! Zweten ? Wij , Anja en ik, niet, hoor ! Onder het hesje droeg Jan een sport-vest zoals ik ook graag eens zou hebben, met al die zakken op je rug. Maar die zijn duur, die vesten. Jan zei dat hij het tweede-hands had gekocht; toch nog 1 Euro vijftig ! Ik ga er voor sparen.

Bij Schermerhorn vonden we het weggetje dat steil naar beneden gaat en dan kom je bij een cafe, wist Hillie. ( Ook bij de kerk, maar of Hillie dat ook wist ? ) en daar achter is een onmogelijk steil bruggetje over een prachtige sloot. Daar moet je eigenlijk blijven staan kijken, maar we gingen meteen verder want het gaat gauw schemeren en we waren ver van huis. Via de Mijzerdijk . ’t Was daar, geloof ik, dat we die twee meisjes, die een helm gaan kopen, weer tegen kwamen. Volgens mij diezelfde twee. Maken ze toch nog een flinke rit! Weer zo’n steil bruggetje in Avenhorn. Daar stopten we wel, want een vriendelijke man stond ons op te wachten voor een praatje. Zijn hond vond het even wel leuk maar wilde toch ook liever naar huis, zag ik. Een hond heeft ook zo zijn eigen geest. Lieve hond, trouwens. Een man op een fiets kwam langs en riep dat we van de man met de hond niets moesten geloven. Hahaha ! Kijk, dat is nou ’t mooie van een dorp; iedereen kent iedereen en alles is goed. Zelf woonde ik vroeger ook in een gehucht ; iedereen was bijzonder en apart en er was een soort warmte onderling met wat goedmoedige spot.Bijna iedereen kreeg een bijnaam. Ene Dirk was Dirk Vort. (Was een man van weinig woorden; praatte alleen tegen het paard : “Vort !”) Ene Jan was Jan Zak ( Liep altijd met een jute zak op z’n rug). Ene Jaap was “Economisch beschouwd en moreel bekeken” (vanwege zijn wetenschappelijke discussies) en de timmerman was “Pusie Verdibbe” ( Als hij weer eens een plank te kort had afgezaagd, vloekte hij “scheelt maar een pusie, verdibbe!”). We waren ver afgedwaald en dat doe ik hier nu weer. Pardon !

Nu gauw naar huis want het wordt straks donker en dit verhaal te lang : Ursemmer weg, Rustenburgerweg, Rustenburg, Oostdijk, en dan kom je weer in De Waard. Zonde dat ik daar niet over kan vertellen want dat was ook nog zo’n lange leuke rit. Mooi daar !! Holland !! We deden de lichtjes aan maar ’t was eigenlijk nog lang niet nodig. Even later, in mijn auto, wel. Onderweg, langs het kannal, reed mij een auto voorbij, (ik reed 70 en je mag er 60) en op datzelfde moment kwamen we naast elkaar ook een fietser tegen, zonder licht. Ging allemaal goed, maar als je nou een racefiets hebt en te ver gaat en het wordt donker; dan moet je toch een lichie hebben !! Het wordt tijd dat de Wet Voerman landelijk wordt ingevoerd.! Bedankt “allemaal” want ik kan er weer een week tegen !

Piet

Verslag van Maandag, 1 Augustus

Echt hemels-mooi weer. En toch maar 11 deelnemers. : Hillie, Sonja, Maaike, Ramona, Jantine, Ton, Peter, Robert, Jan, Pieter en ik.

Peter en Jantine kwamen in een bolide met open dakkie wat natuurlijk veel bekijks had. Lux, hoor ! Maar Peter z’n krullen waren er wel erg van in de war geraakt !



‘t Is duidelijk vacantie-tijd. De tijd waarin “men”de gerieven van het eigen huis inruilt voor een toilet, bestaande uit een gat in de grond ( waar je zo achterover in kunt vallen ) en je eigen bed voor een zeiltje op de grond waar de muizen ( of erger) onder ritselen. Je waterdichte pannendak wordt een lekkend tentzeiltje. Heerlijk, hoor. En de buren lekker dichtbij. Genoeg er over; ik moet eens leren om een verslag te schrijven dat over skaten gaat. Ik ga er nú aan beginnen.

Komt ie: We vertrokken via de Middenweg en de Smaragd. Piet, ikke, natuurlijk als achterste, als bezemwagen. Maar veel te bezemen is er niet of het zou mijzelf moeten zijn. Ziet U mij skaten ! Als je mijn skates niet ziet, zou je denken dat er een oud mannetje loopt die heel grote stappen neemt !

“En dat is ook zo”, zou Hillie zeggen. Nee, dan die anderen. Kijk eens naar Maaike, zoals een zwaan statig en schijnbaar moeiteloos over het water glijdt, zo rijdt Maaike. Ik weet dat ze hard kan, heel hard, maar zo rijdt ze als voor-rijdster. Daarachter zie ik Ramona. Voor Ramona is dit de ultime sport want zij beweegt letterlijk alles. Zo blijft ze beslist altijd slank en gezond. Ton zie ik soms in de verte en soms is hij weer achter ons. Als je Ton ziet, weet je hoe hij skate, zoals je weet dat je niet hoeft te vluchten in Afrika als je een jaguar ziet. Snelheid is hem op het lijf geschreven. Trouwens, Robert en Jan en Pieter hebben ook heel wat versnellingen op hun stuur zitten. Robert en Jan heb ik ook zien schaatsen op De Meent; soepel !! Hillie rijdt soms als Maaike, zelfde “slag”zo’n beetje, en van haar vraag ik me wel eens af hoe ze het volhoudt om ook langzaam te rijden. Sonja rijdt gewoon; dat wil zeggen “gewoon super goed en mooi”. Mooie vrouwen wankelen meestal op hoge hakjes langs de modewinkels en verafschuwen een sport als skaten, maar gelukkig is er ook Sonja nog. Jantine is nog aan het oefenen en wil nog mooier gaan skaten, maar ze heeft al een goede slag, staat keurig recht op de wielen, rijdt op de buitenkant. Mankeert helemaal niks aan. Als ze vaker rijdt en conditie opbouwt, kan ze zo blocken. Peter rijdt stoer en hard, maar zijn haar zit zo in de war, nog, van dat open dakkie; geen gezicht! Kam meenemen, voortaan.

Terwijl ik dat bekijk zijn we al op de Oostdijk aangekomen. Dat sluit aan op de Berkmeerdijk en omdat er weinig wind is, is het daar heerlijk skaten en ook niet veel last van auto’s. We bereiken de Lage Hoek en daar houden we even een stop. Er komt een auto aan, die gaat langzamer...., stopt tenslotte ....dan komt er een hoofd uit het raampje dat roept : “Is Michel Mulder bij jullie ? En Manon Kamminga ? “ Wij zijn even sprakeloos en dan begint de man te begrijpen dat we die namen niet kennen!! “De kampioenen van Nederland “, schreeuwt hij verontwaardigd. Nadat we hem hebben meegedeeld dat die twee wel bij ons waren maar het niet bij konden houden, wuiven we hem lachend uit.

Daarna gaan we verder en gebeurt er weer wat geks. De voorhoede keert om en rijdt terug omdat ze een schaap gezien hebben die op haar rug lag en niet meer rechtop kon komen. Maar, ja, een sloot er tussen, wel een dam iets verderop, maar een eind lopen, en je skates af doen ? Maar met gezamenlijke ‘vokale telekinese” wordt het beestje weer op de poten gezet. Hoe dat werkt, weet ik niet precies. Zoiets als in de boeken van Robert Jordan. Tijdens de tocht in Avenhorn deed Ramona dat ook al. ’t Is iets wat vrouwen kunnen en je kunt je er, als man, maar beter niet mee bemoeien....!

Een lange tocht nog, daarna, te lang om allemaal te vertellen, maar als ik zeg dat het heerlijk skaten was, is het helemaal perfect beschreven.

Vanaf deze stoel achter mijn computer bedank ik jullie allemaal voor de zoveelste fijne Maandagavond. Alleen skaten is ook leuk, maar dan beland je vaak op de tegels van de trottoirs. Met de door de politie aangestelde “verkeerSleiders” (let op de S, dat is geen D) mogen we lekker zelf het mooiste asfalt kiezen. Helemaal te gek !!

Piet

Verslag maandag 25 juli

Na een weekend herfst was het toch nog even spannend, “kunnen we gaan rijden, of gaat het deze week weer aan onze neus voorbij”. Maar gelukkig waren de weergoden ons goed gezind. Dus kwamen er 9 fanatiekelingen opdraven. Eerst werd Hillie even uitgehoord over haar avontuur op de “Skeelermanjaro” . Het was een barre tocht vol ontberingen met wel minus 20 graden. Ik zou zeggen ontzettend moedig en geweldig dat iemand dit kan, maar ik doe het dan toch liever iets rustiger aan in mijn vakantie en zoek dan toch graag wat warmte op (+25 graden graag) . Op Piet’s verzoek schrijf ik wederom een verslag. Misschien niet zozeer omdat ik het leuk en aardig verwoord, maar meer uit noodzaak omdat Piet tegenwoordig de route achteraf niet meer precies weet. Ach, bij Piet z’n verhalen gaat het natuurlijk niet zozeer om waar we gereden hebben, maar meer om het geouwehoer eromheen. Dus Piet de volgende keer gewoon weer een verslag van jou en misschien kunnen we zo’n GPS apparaatje bij je implanteren. Kun je er ook de route volledig bij melden.

Via het industrieterrein rijden we richting Broek op Langedijk. Bij de Broekhornerbrug komt de politie met loeiende sirenes voorbij. Gelukkig maar want we dachten even dat ze voor ons kwamen, omdat we zojuist via de verkeerde kant van het fietspad de provinciale weg waren overgestoken. Tja de politie, het blijven toch je vrienden… Via de Westelijke randweg gaan we over het industrieterrein en vervolgen onze route via Spanjaardsdam richting Sint Pancras. Hier gaan we dwars doorheen en bij de bakker slaan we rechtsaf om vervolgens bij de rotonde linksaf te slaan waar we verderop de fietstunnel pakken. We passeren verderop winkelcentrum “De Mare” We gaan nu kris kras door de wijk en belanden verderop via het Drevelpad bijna in het Noord-Hollands kanaal. Gelukkig gingen we niet zo snel! Tijd voor een pepermuntstop. Hier wordt ondertussen nog even verder gediscussieerd over het wel of niet in de “plomp” rijden. Plomp, Vaart, Kanaal, het maakt allemaal geen fluit uit hoe je het noemt, want nat wordt je er in ieder geval wel van. (als je erin rijdt tenminste natuurlijk).

Via de Kanaaldijk rijden we in de buurt van Roswitha en kijken even of ze thuis is, maar helaas (voor ons dan). Wellicht op een welverdiende vakantie. We rijden de Drechterwaard helemaal uit en belanden weer in Sint Pancras. Via de Beverkoog sprinten we nog even met z’n allen en hoe…. Dan rijden we rustig uit richting startplek over de spoorbrug en via de Reuzenpandasingel. Daar de gebruikelijke eindgroet en we hebben er toch weer een fantastische route op zitten.

Ton bedankt hiervoor en de rest voor de tomeloze inzet bij deze mooie route,

Groeten

Robert

Verslag van Maandag, 11 Juli

In mijn vorig verslag heb ik de blauwe reiger met een lange "ij" geschreven. Een Academicus wees mij er op dat de reiger, de vogel, met een korte "ei" moet. Als ezelsbruggetje doceerde hij : "en reiger legt geen lange ijeren". Hij legde uit dat een "rijger" iemand is die rijgt. Kraaltjes, bijvoorbeeld. Het werkwoord is "rijgen", hij rijgt, hij reeg, het heeft geregend.?

Machtig interessant, die Nederlandse Taal. ABN. Laten we maar gauw gaan skaten.

Met super-letters stond er in de lucht geschreven "Perfect Skate-weer", maar blijkbaar kijken weinig mensen omhoog !? Met z?n tienen waren maar. Waar is iedereen ? Verdwaald ergens op zee of in ver Afrika ? Ton was er en dus konden we rekenen op een mooie tocht en Robert was er om te blocken zodat we veilig waren. Maaike reed vóór met Renate als afloster, mocht Maaike een keer hard willen. Ter verfraaiing van de groep waren Ramona, Sonja en Anja gekomen en als tegenwicht Jan, Marcel en ik zei de gek. Evenwicht is belangrijk bij het skaten.

We vertrekken altijd stipt op tijd. Half acht. Daar is geen secondewijzertje tussen te krijgen. Toid is toid; we benne hier wel in West Friesland en niet in Zuriname !

Het "Grietjespad" flitste voorbij en we gingen op weg naar Oterleek. De bevolking daar is al aan ons gewend, maar we lieten ze met rust en lieten het rechts liggen. Via mooie weggetjes en langs de rimpelloze ringsloot door naar Rustenburg; ook daar snel doorheen en verder naar Ursem, waar we behalve frisse lucht ook de koeiengeur opsnuiven. Niet de lucht van weetjewel en kuilgras, maar de warme geur van koeienlijven wat ook in een moderne parfumerie wel te verkrijgen is. We deden De Goorn aan en Spierdijk en over al dat soepele Ton-asfalt "hillegaar" naar Berkhout. Daar hielden we de tweede pepermunt-stop alweer en ik zeg "hillegaar" omdat Marcel door al dat schoon zich voor de West-Friese Taal begon te interesseren. Hij vond het weer "Satterig", en dat moet de atmosfeer van die avond samenvatten. Ik ben West-Fries, maar "Satterig"? Een "bolle wind" ken ik wel, en een "hoge wind" en zelfs een "dunne wind", maar "satterig" moet ik even in de Enkhuizer almanac opzoeken, hoor. Na nog veel meer mooi asfalt en rechte wegen waar even hard gereden werd, en na nog een dorp, Hensbroek, kwamen we via de Kerkweg uit bij "ons" bruggetje waar kinderen vanaf de hoge leuning in het water plonsten en waar het ook toevallig heel druk werd met wandelaars en brommers, maar wij gingen eerst want het is wél Ons bruggetje; het staat op de site. Zonder ruzie te maken, overigens, want daar was de avond natuurlijk veel te satterig voor.

Door de beukenlaan en de sparrenlaan en nog meer machtig mooie wegen waar HeerHugowaard wereldleider in is, komen we toch weer op de Middenweg op ons startpunt terug. Alles voor niks geweest !? Welnee, je hoeft niet in El Dorado aan te komen om je weer heerlijk een beetje moe en een boel gezond te voelen. Ieder belooft plechtig om volgende week weer te komen en Ramona is dan wel weer een jaartje ouder maar ze ziet er toch elke week weer jonger uit dus dat geeft niks.

Allemaal bedankt voor deze super mooie rit, en, echt, tot volgende week !!

Piet

Verslag maandag 4 juli, De “lekkere koekentocht”

Een mooie avond met weer een respectabel deelnemersveld en twee “nieuwelingen”.
Na een uitgebreide instructie richting de “nieuwelingen” vertrokken we richting het industrieterrein. (trouwens Tony was er ook alweer voor de tweede keer, zijn beentjes bibberden nog wel wat, maar dat zou aan het eind van deze avond een heel andere oorzaak hebben, later meer daarover).
Via de Dudockweg en Zuidtangent rijden we het spoor over richting de N242.
We steken de spoorbrug over en rijden over de Berenkoog, alwaar zowaar een sprintje wordt getrokken, Fred en Ton zijn als twee vuurpijlen vertrokken en de rest sprint er achteraan. We rijden door de pas geasfalteerde tunnel en vervolgen onze tocht langs de Molenkade. Aangekomen in de buurt van het centrum van Alkmaar verrast Ramona ons met een bezoek aan haar thuisfront.

Aangekomen op de Paternosterstraat belt ze aan bij haar eigen deur en warempel, daar komt haar vriend naar beneden met een stapel heerlijke koeken die ons allen goed smaken. Dit is een adres die vanaf nu staat genoteerd voor de eerst volgende keer dat wij Alkmaar aandoen. Vriendelijk ontvangst en nog een heerlijke versnapering ook. Dan is het Sjaak die “de Vest” op zijn grondvesten doet schudden en trillen. Plotsklaps ligt Sjaak op z’n achterwerk, een komisch gezicht, maar een pijnlijke kwestie. Al beweert Sjaak bij hoog en laag dat het wel meevalt, de geoefende valler weet dat dit een dag later waarschijnlijk heel anders aanvoelt. Hopelijk zijn er in Sjaaks naaste omgeving een paar goede handen!!

Na deze onderbreking vervolgen wij onze tocht door Alkmaar via de Kennermerstraatweg, Willem de Zwijgerlaan (deed zijn naam trouwens eer aan, zei helemaal niets) en via de Vondelstraat bereiken we de randweg. Via de Westdijk en de Schermerdijk naderen we de contouren van Heerhugowaard. Het strand van Luna herbergt vanavond veel (hang) jongeren een plek die daar natuurlijk ook voor bedoeld is, dus leuk om te zien dat er gebruik van wordt gemaakt. We rijden lang het crematorium, herstel de Waerdse Tempel en over een nieuw stuk fietspad bereiken we de Middenweg. Maaike en Ramona zijn ons daar voor omdat ze de pas hebben afgesneden met een heel scherp mes. We naderen in wat verknipte ploegjes onze eindbestemming en daar gaat het even mis met een fietser wiens pad volgens hem werd “afgesneden” . Na de bewuste en befaamde groet komt deze fietser nog even verhaal halen bij Tony over zijn “ontoelaatbare” gedrag. Met veel vertoon en een grote mond vraagt meneer of we wel op de openbare weg mogen etcetera enzovoorts en wat al dies meer zei. Nadat Tony hem netjes uitleg geeft over de situatie gaat meneer mopperend weg. Volgende keer spijkers en punaises meenemen bij dit soort wangedrag, kunnen onze wieltjes prima tegen, fietsbanden hebben daar over het algemeen wat meer moeite mee. De bibberende beentjes van Tony hadden misschien iets te maken met conditie maar misschien toch vooral ook wel met de opgelopen adrenaline.

Ondanks dit heel kleine smetje op deze avond was het weer fantastisch met z’n allen.
Bedankt allemaal en tot volgende week.

Groeten Robert

Verslag van Maandag 27 Juni

We moesten tevreden zijn met slechts 11 deelnemers. Maar (behalve mijzelf, want ik wil de schijn ophouden dat ik een bescheiden man ben), behalve mijzelf dus, allemaal grootheden. Fred en Hillie en Ton en Maaike (sinds Richtje het laat afweten is Maaike onze onverbeterlijke voorrijdster. Niet alleen voorrijdster, maar ook voorbeeld) en Sonja , Jack en Sjaak en Jan en Cyril, en ja, ook Tony was er weer. Veel onverwachte gasten, dus, en dat had ik kunnen weten want ik had 's morgens suiker gemorst. De nieuwe Sjaak vertelde mij dat hij dit jaar pas met skeeleren is begonnen en sindsdien 9 Kilo ! is afgevallen. Waarschijnlijk te dik geworden omdat op een steenworp afstand woont van de ijssalon, waar we deze keer een ijsje gekocht hebben. Maar weer blijkt wat een gezonde sport het skeeleren is. Dat herinnert mij er aan dat ik U al eerder afgevraagd heb "waarom is skeeleren zo leuk ?" Het is leuk, maar waarom? Het is moeilijk. Het is vermoeiend! En door een groot toeval ben ik achter het antwoord gekomen. Bij mij viel het kwartje toen ik naar een peuter zat te kijken die in de box rondkroop op handen en voeten. Zoals bij Izaac Newton het kwartje viel toen hij een appel van de boom zag vallen, en hij onmiddellijk de "Wet van Newton" opschreef, en zoals Archimedes het in bad plotseling begreep en "De Wet van Archimedes" op een nat papiertje noteerde, zo zag ik die kleuter opeens opstaan, stokstijf rechtop op twee benen en ik zag hem met een brede tandeloze grijns denken "IK STA !" Een gevoel van trots, een OER-gevoel, dat is het. Een gevoel van overwinning dat je je hele leven blijft voelen en bij ons is het "IK ROL !"
Wat een opluchting dat ik het allemaal opeens zo klaar als een klontje voor me zie. Kan ik nu rustig aan het verslag beginnen. Via de Grote Panda en de provinciale weg bereikten we het Luna Park. Tony stond er nog een beetje bibberig op, zei hij. Te lang niet gereden. Maar ook hij heeft de ijssalon gehaald, hoor, want die was van te voren aangekondigd. 't Was er warm genoeg voor. In het Lunapark reed een jonge man even met ons mee, de hele tijd beentje over en achteruit. Ik ga het zelf wel proberen, ergens waar niemand me ziet in het donker, anders wordt het een grapjes-film op Youtube ! Maar zoals hij zal me wel niet lukken.
Na het Lunapark door naar de Omval en toen richting Stompetoren. Er deden zich geen calamiteiten voor . ( Mooie zin ! ik moest het even zeggen en 't is waar) Na Stompetoren kwamen we nog in Oterleek waar kinderen op de brug stonden om af en toe in het water te duiken. 't Was ook uitzonderlijk warm, die avond. En terwijl wij zwetend als ossen over de brug reden, stonden zij in een handdoek te bibberen, want het water was blijkbaar nog koud. De Oterleekse sauna !
Maar behalve warm was het ook een heerlijke Hollandse Zomeravond met veel jonge "tiener" eendjes, makke blauwe rijgers en een verre luchtballon. Schapen lagen zuchtend in de wei naar de kapper te verlangen en door dit alles ben ik de rest van de toer vergeten, behalve natuurlijk de ijssalon. Tjonge, kwam dat even op tijd voor mij !
Voor volgende week of weken zijn er al veel vackntie-reizen gepland dus zien we niet iedereen een tijdje. Veel plezier gewenst in de vakantie en kom alstublieft gezond en heelhuids terug. Wie gewoon in de Hollandse Sfeer wil blijven en 9 kilo wil afvallen, kom en aarzel niet langer. Maandagavond 19.15 uur. Bij de Fonkelsteen, Middenweg 30A

Bedankt, Toppers,

Piet

Verslag maandag 20 juni

Piet en ik waren als eerste bij het vezamelpunt, even dachten we dat dit een voorbode zou zijn voor weer een avond met weinig deelnemers. Niets was minder waar, Ramona kwam de bocht om gescheurd en vroeg om sokken, vertrok weer om deze bij een vriendin elders te regelen. Tsja logisch, want kerels nemen nooit zo maar extra sokken mee. Daar kwam Ton aangescheurd en vervolgens meldde zich Sjaak, hij had een “nieuweling” meegenomen. Ook kwam daar Roswitha aangscheurd, dit keer zonder (wormvormige) aanhangsels, deze konden niet of vonden het gemiddelde clubleeftijdsgehalte te hoog!!!!
En zo stond uiteindelijk de teller nadat Hillie zich ook had gemeld toch nog op 13. Maar omdat Piet voor twee telt en 13 een ongeluksgetal is stond het officiële deelnemersveld op 14. Opnieuw kwam daar Ramona aangereden, dit keer met vers geleende sokken.
(ze roken nog heerlijk fris, wat al snel deze avond zou veranderen).

Deze avond een tocht richting Zuid-Spierdijk en de Goorn. En dat we deze avond onze spieren hard nodig hadden werd wel duidelijk nadat er vermeld werd, dat de tocht zo’n 31 km. zou zijn.
We starten onze rit kris kras door de wijk en al snel blijkt dat wij als blokkers steeds vaker met gevaar voor eigen leven werken. Alweer een vlak-langs rijdende auto die ons net niet raakt, de hufter.. We moeten dit toch maar eens gaan evalueren, de laatste tijd komen dit soort situaties te veel voor!!! Dit zegt uiteraard iets over het opgefokte rijgedrag van enkele automobilisten, maar misschien ook iets over de tolerantie t.o.v. sportieve skaters op de openbare weg!!!

Na van de schrik te zijn bekomen rijden we weer “ontspannen” verder richting de de Jan-Glijnisweg / Rustenburgerweg. Via het Gors rijden we langs Ursem, later wordt dit de Noorddijkerweg en komen uiteindelijk op de Zuid-Spierdijkerweg uit. We komen langs de Goorn, (wat volgens Piet modder betekend, vandaar dus) en rijden langs Avenhorn en belanden op de middenweg N243. Hier pauzeren we even op een brug, waar vandaan we een prachtig uitzicht hebben. Ook wordt hier weer de heerlijke pepermunt uitgedeeld en nu blijkt dat Piet ook al aandelen heeft bij Wilhelmina.

Hillie heeft hierna nog een leuk adresje waar we onze waterflesjes mogen bijvullen. Hiervan wordt dankbaar gebruik gemaakt. Nu wordt het een paar keer racen geblazen en als oude jonge honden spurten we achter Ton aan……. de rest volgt …… later…..
We rijden richting Schermerhorn en zien de lucht verderop wat dreigender worden. Ook zijn er verderop een aantal luchtballonnen te zien, hopelijk houden die het hoog en droog.
Via de Rustenburgerweg en de Amstel komen we weer aan op het punt waarvandaan we eerder deze avond vertrokken. 31,5km op de GPS en dat voelen we ook aan onze benen.
Iets meer dan gewoonlijk, maar het was dan ook een ongewoonlijk waanzinnig mooie tocht met gelukkig weer een respectabel deelnemersveld.

Tot volgende week,

Groeten, Robert

Verslag van Maandag, 13 Juni

Toen ik haastig arriveerde, want ik was laat voor mijn doen, stond alleen Robert te wachten. Hij voorspelde al dat er weinig deelnemers zouden zijn en dat bleek te kloppen. We waren maar met z'n zessen. Zou Tony het nog willen weten? Nou, vooruit dan maar : Hillie, Sonja, Ton, Robert, Sjaak en Ik. Neem een voorbeeld aan Sjaak; dit jaar voor het eerst en al een trouwe skater. En een goeie ook, want "op z'n sloffen" volgt hij de blockers waar ik het maar net bij kan houden, of net niet, eigenlijk. Hillie zei: "Als je het niet bij kan houden, fluit dan drie keer", wat ik dan ook prompt heb gedaan. Die nieuwe skates moeten nog wennen en een kleine ploeg gaat gauw hard. Meer mensen houden ook meer wind tegen en dat miste ik.

Maar al die andere vrienden van ons moesten waarschijnlijk naar de kerk of met de kinderen naar Oma en Opa en daar mogen we niet over mopperen.

Weinig of veel deelnemers, Ton zorgt voor een mooie route; via de Grote Panda en aan het eind rechtdoor naar het bedrijventerrein. Dan naar de Westerweg tot aan de Achtergeest. Niet omdat het Pinksteren was, maar voor de Pinkster heette dat weggetje ook al zo. Zegt Google. De Spoorbrug over, waar ik zelfs op de grote wielen nog moeite mee heb, maar gelukkig volgt dan weer soepel asfalt. We bereiken St.Pancras en we offeren Robert en de skates van Robert op, want hij moet kijken of het tunneltje daar niet ondergelopen is. 't Heeft nogal geregend vandaag. Robert overleeft het en we volgen; de Hoornse weg en de zes wielen brengt ons in Alkmaar bij het NH Kanaal. We rijden langs overstad, waar we vroeger bij de bankjes verzamelden voor de Alkmaarse Friday-night-skate. Daar begon de Victorie die nu helemaal uitgeblust is. In Alkmaar skaten ze niet meer; ze sloffen daar moedeloos langs de Laat en hebben alleen de plastic kaasmarkt nog. Het MCA gaat ook al weg en komt in HeerHugowaard, heb ik gehoord. Zielig, hoor, al die vergane glorie.Maar toch ook E.S.D.B. (Niemand heeft tegenwoordig moeite met afkortingen dus dit leest vast ook makkelijk weg !)

We komen langs het huis van Tante Ada en roepen haar op mijn verzoek, maar ze was niet thuis. Jammer, ik had haar lang geleden beloofd met de skaters voor haar raam te komen zwaaien.

Daarna gaan we voor de wind en dan kan ik het opeens wel bijhouden. Ik sta gewoon te hoog met die grote wielen en vang te veel wind. Niks mis met mijn leeftijd. We gaan onder de Friesebrug door en rechtuit, over de brug en dan via het Schermerdijkje , lekker voor de wind; snorren die wielen !. Ja, en dan komen we weer onder de rook van HeerHugowaard en daar volg ik maar braaf want daar ben ik als de bekende kat in een vreemd pakhuis. Maar heerlijk skaten daar, en dat is de hoofdzaak.

Deze avond maar één keer door een idioot in auto belaagd; ik neem volgende keer pen en papier mee want dat tuig moet toch echt van de weg. Ik word een beetje boos. Ik heb begrip voor "het optimisme van de jeugd", zoals het verzoenend wel wordt genoemd als jongelui willen showen hoe goed ze kunnen rijden, maar als het op agressieve hufterigheid gaat lijken, dan moeten we er wat aan doen. Oorlogsverklaring ! Naar de politie !! Maar wat zullen die doen ? Een beetje agent belt toch wel aan en komt binnen op die grote schoenen ; veegt zijn voeten niet en krast op het parket. Al een goed beginnetje ! Dan een paar vragen met die stalen humorloze blik waar agenten voor geleerd hebben. Of gaan ze ons voortaan de stoep op sturen ? Neeee, ze zullen toch niet zwichten voor de argumenten van een paar aso's. Ik zie Fred al volle kracht over de stoep gaan; dat wordt pas echt gevaarlijk. Genoeg er over; 24 km gereden en daar kom ik de week wel weer mee door.

Ik heb nog even gekeken naar de laatste foto's, ook van 2de Pinksterdag; vorig jaar; toen hadden we ook al zo'n mooie route.

Bedankt "allemaal", vooral Sonja, die me waarschuwde voor elk takje, paaltje, oneffenheidje, wat dan ook en met haar en drie blockers voel ik me veilig als thuis op de bank.

Piet.

Verslag maandag 6 juni

Het dreigende weer weerhield deze keer gelukkig minder mensen dan de vorige keer om niet te komen. Was er toch nog een doorkomend zonnetje die daar onze ogen deden verblinden? Nee het waren de nieuwe skeelers van Piet die er wel heel flitsend uitzagen.
Enkele jaloerse blikken kruisten Piet’s onderbenen, dit willen we allemaal wel!!! Met wielen van 10 en 11cm. gecombineerd kan deze man weer jaren mee. En we hopen natuurlijk dat Piet nog jaren mee mag gaan.

Net toen we aan onze tocht begonnen dreigden er een paar spetters naar beneden te komen. Dit weerhield ons er echter niet van om toch volhardend door te gaan. En dat was maar goed ook, want deze avond was qua route toch wel een van de mooiste tot nu toe.
We rijden via de Middenweg om Middenwaard heen richting het industrieterrein. Deze rijden we helemaal uit en komen uiteindelijk op de Hasselaarsweg uit om daar vervolgens het spoor over te steken. We kruisen weer de Middenweg en rijden dan over de Donkereweg, nou ja echt donker was het natuurlijk niet te noemen zo rond 20.00 uur, maar toch alleen al de gedachte aan het feit dat het hier ’s nachts wel donker is neigde een aantal figuren er toe te bewegen hun lampjes aan te doen…..gekkenwerk….!!!

Via de Veenhuizerweg en Frik (welke overigens uitstekend was geasfalteerd, waarvoor ons aller dank) komen we aan op de A.C. de Graafweg. Hier wordt weer door een aantal bikkels snoeihard gereden en rijdt de rest er wat minder snoeihard (maar doch een ieder naar vermogen) achteraan. Dan duiken we de Lagehoek in waar wederom een sprintje wordt getrokken. Uiteindelijk belanden we op de Oostdijk (kleine pauze) en naderen we weer Heerhugowaard. De donkere wolken boven dit toch prachtige dorp (of eigenlijk inmiddels wel een stad te noemen) kijken ons dreigend aan, maar heer Hugo blijkt zijn waard trouw te blijven en laat geen druppel meer vallen.

Via de Krusemanlaan en het fietspad langs het Waarderhout rijden we weer naar onze startplaats. De wonderskeelers van Piet gaven hem zowaar vleugels en we wilden hem eigenlijk meteen bevorderen tot voorrijder. Dit zou gevolgen voor ondergetekende resulteren in het feit dat ik achterrijder zou moeten zijn. Tja, ik gun Piet natuurlijk een heleboel, maar er zijn natuurlijk grenzen…….

Iedereen bedankt voor de moedige en heldhaftige deelname en Ton bedankt voor deze erg mooie vlakke route.

Groeten,

Robert

Verslag van Maandag, 30 Mei

Eerst even vertellen van de Zondag er voor : de 5-dorpentocht. Man, wat een wind; storm gewoon ! Maar wie waren er wel ? De bikkels ! Ton en Hillie en.... Ramona en Piet. Krek 2 Jaguars en 2 Daffies. Maar ondanks de harde wind gingen we met een lintje naar huis, wat zo goed is als een gouden medaille. Onderweg hoorden we een skatester roepen: "Kijk, die rijdt op rolschaatsen en ik kan haar niet eens bijhouden !" Inderdaad is Ramona geen "Daffie" meer want ook op Maandag was ze er weer en bleef er bij, ondanks dat Hillie, als voor-rijdster, als een pijl uit de boog vertrok op haar nieuwe wielen die ze waarschijnlijk heeft gekocht in die winkel waar ze ook die stiekeme electrische fietsen verkopen ! Ik kon het maar moeilijk bijhouden, dus als ik het over een "Daffie" heb, dan ben ik dat alleen zelf nog. Helaas.

Maar ik heb ook nieuwe skates gekocht met super wielen en als ik daar voldoende op getraind heb, dan kom ik er aan....!

(Nog even dit : Ramona wil graag nieuwe sokken voor haar verjaardag. 't Is maar dat iedereen 't weet.)

Nog weer even over zondag : Op een gegeven moment reden we langs een weiland en 2 wandel-dames stonden te jammeren omdat een schaap daar op haar rug lag en niet meer kon opstaan. Ramona klom al over het hek en het schaap ging van schrik even beter haar best doen en stond toch weer op. Magic !

Maar nu het verslag : Omdat er regen dreigde, besloten we in HeerHugowaard te blijven. Inderdaad ging het spartelen en reden we tenslotte maar 15 km maar wel heerlijk gereden, hoor. Over snel asfalt, ook over klinkers en tegels. Alles gehad. Ton vond dat de klinkertjes maar eens bereden moesten worden om degenen te straffen die niet naar Avenhorn waren gekomen, Zondag. Een soort werkstraf. Zachte klinkertjes, hoor. Viel wel mee.

Op een gegeven moment werd Ton haast aangereden door een auto, en we hebben zijn nummer, want hij maakte expres nog een beweging naar rechts om Ton te raken. Zulke hufters ( excuse le mot) verdienen het niet om in een auto te mogen rijden. 't Is toch duidelijk aan de kleding te zien dat Ton daar rijdt om voor de anderen meer ruimte te vragen. Misschien dat de politie er niets mee doet maar zijn nummer komt wel in de computer en hij wordt een "bekende van de politie". Meer kunnen we helaas ( nog) niet doen. Ik zie bij mij thuis ook vaak hoe Moeders hun kinderen beschermen als ze naar school gaan en er zijn automobilisten die daar soms ook onbeschoft dicht langs rijden. Wurgen zou je ze !

We waren maar met z'n tienen. Maar wel een nieuwe Sjaak ! Achternaam bekend maar voor privacy redenen vind ik beter die nooit te noemen. Sjaak, welkom, en blijf komen want een grotere groep geeft altijd een "kick". Tony verblijft nog steeds in nevelen, maar hier krijgt hij toch de lijst : Sjaak, Hillie, Ton, Sonja, Ramona, Jan, Robert, Fred, Chiel en Ikke. Ha !, Chiel bleef nu tot het eind en bereikt eindelijk het doel ! Hij kreeg wel een paar extra harde klappen natuurlijk.

Er waren Maandagavond ook grote groepen jonge dames die een soort puzzle-tocht leken te maken op de fiets. Ze leken voortdurend in verwarring en in overleg over de te kiezen route. Maar op die leeftijd zijn ze natuurlijk altijd al in verwarring. Hoort bij die leeftijd en die sexe. Gaat vanzelf over. "Aard van het beessie", zegt men wel.

Ik kan mezelf niet tegenhoudenen moet het zeggen: ik vind het heerlijk skaten daar in HeerHugowaard ! Heer Hugo, die trotse edelman, zou trots zijn op zijn stad. En ik weet niet hoe ik het noemen moet wat mij daar aanspreekt. Mijn Vader is er geboren, dat wel. Daar ben ik blij om maar het is ook zoiets als de "sfeer". Er hangt sfeer daar. Het is niet deftig of groots, maar het is er ruim en fris en mooi maar niet pronkerig. Ik ben er trots op dat mijn Vader daar is geboren. Mijn Moeder is ook in een van de mooiste dorpen van Noord Holland geboren, maar dat dorpje is een ramp om in te skaten. Heb er al meermalen mijn nek gebroken. Raadt maar welk dorp ik bedoel !

Het zijn ook wel de mensen die de sfeer in HeerHugowaard maken; vriendelijk, nuchter, rustig, opgewekt... of noem ik nou gewoon de eigenschappen van de West Friezen ? Ik ben wel West Fries maar al die mooie eigenschappen heb ik zelf niet zo, maar in De Waard helpen ze me op weg. Er is nog Hoop !

En ik hoop ook dat alle skaters eens een keertje allemaal tegelijk komen en dan een hele lange rustige tocht ,zodat ik het ook bij kan houden. En dan Robert het verslag er van schrijven zodat ik werkeloos na kan genieten. Niet dat ik een hekel heb aan het verslag; ik verzin altijd wel wat . ( Zie bovenstaande).

Negen Skat(st)ers, bedankt voor de fijne rit. De regen was toch ook wel welkom. De boer..(pardon) agrariers hebben er hard om gebeden en wij kwamen toch ook aan onze trekken. Super-de-super allemaal !

Piet

Verslag maandag 23 mei,

Piet, onze trouwe dienaar was er als eerste en aan zijn gezicht viel af te lezen dat er iets niet aan de haak was. Het verslag van de vorige keer had hem enigszins uit zijn doen gebracht. Een spreuk welke in goed vertrouwen was toevertrouwd, stond “zo maar” in het verslag vermeld. En misschien heeft Piet ook nog wel gelijk ook, sterker nog, ook gezien zijn respectabele leeftijd en spoor van verdiensten in de loop der jaren kan hoe dan ook gezegd worden, ongeacht wat er gezegd wordt: Piet heeft gewoon gelijk. Dus de volgende keer zullen we het eerst door de toetsingscommissie laten beoordelen voordat er ook maar iets wordt gepubliceerd. Met terugwerkende kracht dus een oprecht excuus namens uw verslaggever.

Gelukkig waren er deze avond 10 deelnemers, een progressie dus van 42,8% ten opzichte van vorige week. Dat is een mooie verbetering. Ton had voor deze avond weer een heel mooie route bedacht welke ons naar Alkmaar-Noord en Geestmerambacht zou leiden. We vertrokken via de Reuzenpandasingel richting de spoorbrug. Bij de molen gaat het bijna even mis. Hillie gaat over het smalle paadje naar beneden en treft daar een scooter welke nog net op tijd ontweken kan worden. Ondergetekende zat er ook bijna bovenop. Via de Twyuverweg en Bovenweg rijden we door Sint-Pancras. Bij de bakker (helaas dicht) slaan we rechts af en verderop rijden we na de rotonde kris-kras door de wijk en komen we via de laan van Darmstadt en nog wat zig-zag weggetjes uit op de kanaaldijk.

Via de Landman komen we uiteindelijk bij het Geestmerambacht aan en vervolgen onze weg via de Veertweg en de Swaan en komen uit in Noord-Scharwoude. Een tweede korte pepermuntstop (we koelen snel af bij deze harde wind) geeft ons weer voldoende energie om via het bedrijventerrein weer terug te rijden naar ons thuisfront. En ook deze keer haakte er weer iemand vroegtijdig af omdat dit beter op de naar-huis-route lag. Ook dit keer weer onder een luid boe geroep!!! Samen uit samen thuis toch? Dit keer geen naam en toenaam vanwege privacy en andere vage redenen. Die paar honderd meter kunnen er och echt nog wel bij. De volgende keer gaan we gewoon met strafpunten rijden, bij 5 strafpunten moet er dan getrakteerd worden punt. Ik bedoel, taartpunt, ijs mag ook.

We klappen dus af met NEGEN personen en vinden allemaal dat we weer een fijne avond hebben gehad. Graag weer tot volgende week en hopelijk dan nog weer meer deelnemers.

Groeten,

Robert

Verslag maandag 16 mei,

In volle getalen waren wij daar met wel 7 deelnemers. Dit lag dan ook niet zozeer aan het feit dat er een heleboel geen zin hadden, als wel aan het dreigende wolkendek dat boven Heerhugowaard hing. Maar de fanatiekelingen die wel meereden hadden zichzelf eerst geïnformeerd op buienradar. En de voorspellingen gaven daar toch echt aan dat het droog zou blijven. Conclusie in deze voor de thuisblijvers en twijfelaars, raadpleeg bij enige twist of twijfel buienradar.nl en misschien kom je volgende keer dan wel!

De tocht die Ton had uitgezet zou ons deze keer naar de Goorn brengen. En dat dit woord bepaalde associaties teweeg kan brengen, zal verderop in dit verslag blijken.

We starten de route via de Jan Glijnisweg en rijden verderop over de Rustenburgerweg. We passeren Rustenburg en naderen Ursem via Het Gors. Wanneer we bij de Leet aankomen kiezen we uiteindelijk toch voor de weg i.p.v. het fietspad. Dit om twee redenen; 1 Het was op sommige plekken toch nog wat vochtig, wat tot onnodige slippartijen had kunnen leiden, 2 Er lag van alles op het fietspad waar over gestruikeld kon worden. Dus reden genoeg om de openbare weg te verkiezen.

De aanwijzingen van de route liet soms wat te wensen over: Op een gegeven moment duiken er een paar de Julianaweg in waar gewoon rechtdoor gereden had moeten worden. Misschien lag deze keuze niet zozeer aan een verkeerde aanwijzing, als wel aan het gehoor van de voorrijdster!! Verderop gaat het weer even mis, waar we linksaf moeten, gaan er toch weer een paar rechtsaf, onder wie ondergetekende. Nadat deze verwarring geheel is bijgepraat gaan we weer volle moed en eensgezindheid verder, want eensgezindheid dat is toch waar het om draait zo’n avond. Misschien is dit voor velen wel de reden om elke maandagavond mee te rijden.

Via de Zuid-Spierdijkerweg snijden we de Goorn aan. En verderop wanneer we links afslaan de Leet op naderen we het punt waarop het woord “de Goorn” bij Piet bepaalde associatie opriep. Op het bordje “Vaart minderen spaart kinderen” dat langs de kant van de weg staat, weet Piet een leuke variant die er best onder geplakt had mogen worden: Vanwege de openbaarheid van dit verslag en voor een ieder die moeite heeft met dit soort taal, zal ik dan hier maar de gekuiste versie neerzetten: Veel n….ken geeft meer deuken! Op zich een waarheid als een koe natuurlijk!

Eindelijk is daar dan de welverdiende pauze op de kruising van de Mensodinesweg – Dorpsweg. De pepermunt smaakt als nooit tevoren. We worden ook nog even aangesproken door een van de organisatoren van de vijf- dorpentocht. En vertelt ons dat deze op zondag 30 mei wordt gehouden. Nu blijkt dat het die zondag 29 mei is en na enig speurwerk op internet blijkt dat deze tocht inderdaad op zondag 29 mei wordt verreden.
Dus voel je je aangesproken om mee te gaan: meldt je aan en rijdt allen mee!!!!

Na deze korte pauze vervolgen we onze rit en belanden uiteindelijke weer bij de Fonkelsteen. Hier volgt een mooie eindgroet en deze 7 personen hebben toch mooi weer wat kilometers op de teller staan. Bedankt voor jullie deelname en gezelligheid.
En natuurlijk Ton weer bedankt voor de fantastische route.

Groeten,

Robert

Verslag van 9 Mei, 2011

Tjonge, wat houdt die deal met de weergoden goed stand. Ik ken de details van de overeenkomst niet. Dat is het geheim van de organisatoren. Maar het werkt als een zonnetje. Ondanks de dreiging van regen, onweer zelfs, van TV en radio, was het hemelsmooi weer. Windstil en warm. Misschien kost het ons later wel offers aan de goden, maar eigenlijk lijkt me dat niet waarschijnlijk, want goden hebben alles al en zitten niet op offers van mensjes te wachten,...denk ik.

Tony was er wéér niet! dus noem ik maar weer even de namen van vandaag : Hillie en Ton ( die weten meer van die deal), Maaike, Ramona , Renate, Sonja, Fred, Jan, Pieter, Chiel en ikke. Met z'n elven. Iedereen had het nog over de harde wind van vorige week. Die harde wind deed Ramona de das om, maar mocht ze in de "eerste ronde" wat puntjes verliezen, in de volgende ronde komt ze harder terug ! Bokser-mentaliteit ! We vertrokken via de Middenweg en allerlei verrassende paadjes richting de Zandhorst ?. We kwamen langs een gebied waar nieuwe wegen in aanbouw zijn. 't Ziet er naar uit dat daar een nieuw skate-paradijs groeit, maar nu moesten we nog over rubber matten waardoor enkelen vreemde capriolen ten beste gaven, maar iedereen bleef op de been. Zelfs ik.

't Ging hard, want meer dan de helft van de deelnemers bestond natuurlijk uit echte skaters.Met weinig deelnemers gaat het vaak hard, omdat het dan merendeels die-hards zijn. Met voortdurend op de turbo te draaien en mijn reserves aan te spreken, kon ik net bijblijven. Als bezemwagen kan ik me niet veroorloven om zelf in de wagen te stappen. Niet overal vonden we goed asfalt, maar in het begin van het seizoen is het goed om af en toe even wat weerstand te moeten overwinnen.

We bereikten Obdam, waar de weerstand van het wegdek nihil is. 't Enige wat je daar zou kunnen plagen is de geur van koeien, maar daar hou ik zelf juist van.

De beschrijving van de route is magertjes, ik weet het, want we kwamen langs de weg waar Jan Smit woont (hoe zal 't met Jan gaan ? was zo'n goeie skater) langs wegen met namen van beroemdheden als Marconi enzovoort; maar hoe we tenslotte in Obdam kwamen ? Ton mag het weten ! Het is gewoon heerlijk skaten daar en daar waren we lekker mee bezig. Het is nu weer de tijd dat het lang licht blijft en daarom gaan veel mensen klussen. We werden door de klussers nagekeken. Jaloers ? Wie dit leest : laat vallen die klus en kom gratis en voor niks mee-skaten en gezonder worden. Klussen is vaak stoffig, of je ademt verflucht in. Wordt er moe en vuil van. Niet doen.! In elk geval niet op Maandagavond.

Ook die velen die nog zo nodig met de auto rondrazen, op Maandagavond nota bene. Kom lekker dat weekend wegzweten met ons !

Later begon ik weer wat te herkennen, want tot zover was alles voor mij weer nieuw en eigenlijk is het Noord-Hollands Landschap voor mij altijd nieuw. De kerkweg bracht ons bij "ons" bruggetje en via de bomenbuurt, beuken, sparren, berken, en de molenbuurt,( "Stellingmolen" , wat is dat voor 'n ding ? Moet ik eens op studeren ) toerden we door De Waard.

Chiel rook zijn huis en sloeg af. Wij riepen hem "Boe !" na en hoezeer ik Chiel ook hoog in het vaandel heb, dat Boegeroep was helemaal terecht. Hij moet maar eens weten dat wij hem tot het laatste moment er bij willen hebben. Wie te vroeg uit de trein stapt, bereikt nooit zijn doel. Dat moet Chiel , die veel reist, toch weten. Pieter had er blijkbaar ook genoeg van, want ook hij ging vlak voor het einde weg. Zonder boe-geroep, want we realiseerden ons meteen dat we niet van boe-geroep houden als het niet van koeien komt. Maar we willen graag elke keer iedereen tot het einde er bij hebben.

Het afscheid was weer roerend met even iedereen een fikse klap. Dat heb je met Heerhugowaarders nou eenmaal. Een harde klap om de vriendelijkheid van De Waarders er in te slaan.

Hopelijk komen de volgende keer weer heel veel skaters opdagen want zo niet, dan doen ze gewoon zichzelf tekort.

Met dank aan de "organisatie" voor de fijne rit en alle anderen voor de gezelligheid.

Piet

Verslag van maandag 2 mei

Maandag 2 mei was een dag met veel wind. Dat was uiteindelijk te zien aan de opkomst van 11 rijders/sters. Tussen de afwezigen zaten ook onze beide vaste schrijvers, vandaar dat ondergetekende vandaag een poging doet.

Vanaf onze vaste startplaats aan de midenweg reden we via o.a. de Jan Glijnisweg richting Oterleek. Daar aangekomen zijn we linksaf de Huygendijk opgedraaid. Vol tegen de wind in! Toen we na 5,5 km bij Rustenburg aankwamen moest Ramona helaas afhaken. De wind en haar gezondheid gingen die dag niet zo goed samen.
Vervolgens draaide we de Rustenburgerweg op richting Noordervaart. Daar aangekomen ging de tocht verder richting Stompetoren. Dit is een een lang fietspad zonder zijweggetjes, voor iedereen de kans om even zijn eigen tempo te rijden.
Na het verzamelen en een korte pauze in Stompetoren ging we weer gezamelijk richting de provenciale weg. Via de parallelrijbaan reden we weer in de richting van Heerhugowaard.
Dit zullen een aantal rijders ook niet vergeten, want de wind was pal tegen. Vermoeid kwamen de meeste aan. Reden genoeg om in een rustig tempel langs het strand van Luna de weg te vervolgen. Als laatste nog de reuzenpandasingel en detocht van ruim 22 km was door 10 strijdige rijders volbracht. Goed gedaan allemaal en tot de volgende week.

Groeten Fred

Verslag van maandag 25 april

Een tweede paasdag om nooit te vergeten!
Ten eerste was daar het fantastische weer, kortom de goden waren ons goed gezindt. Ten tweede er waren toch maar liefst 11 deelnemers aan het front. (En nu hoor ik jullie denken, is hier enige vorm van rancune te bespeuren, niets is minder waar, als er op tweede paasdag toch nog een serieus deelnemersveld is kunnen we toch spreken van een geslaagde opkomst) En ten derde, Ton had wederom een fantastische route weten uit te stippelen, welke hij vooraf aan een aantal insiders had doorgemaild, waar vooralsnog, vooraf en achteraf mijn hartelijke dank.

We vertrokken dus met een paasbest deelnemersveld, en denk nou niet dat paasbest betekent dat iedereen ook op z'n paasbest was gekleed, alhoewel er al wel een folder van de Aldi rondging met op zich best wel mooie beschermende artikelen. Maar Hillie sprong toch ook wel even in de bres voor Norg in Alkmaar, want daar hebben ze natuurlijk echt verstand van zaken en professionele spullen. Je zou denken dat Hillie aandelen heeft, wat ondermeer bevestigd wordt door het feit, dat ze zeer recent nieuwe skeelers heeft besteld bij de zojuist genoemde firma uit Alkmaar. Op zich een prima zaak.

We vertrokken dus in opperbeste paasbeste stemming via de Reuzenpandasingel, richting de spoorbrug om zo via de Berenkoog richting Alkmaar te rijden. Sint-Pancras werd even aangetikt en we passeerden de Hoornse vaart om zo uiteindelijk op de molenkade uit te komen. Prachtig licht, laag zonnetje mooie polder met schitterende molens, hoe Hollandser wil je het hebben? Dan komen we uit in Oudorp en rijden we via de Saturnusstraat richting de Nieuwe Schermerweg. Daar wordt het dan gevaarlijk, bovenaan het fietspad rollen we één voor één naar beneden richting de fietstunnel en al snel blijkt dat daar een enorme snelheid wordt gegenereerd. Gelukkig weet een ieder zich goed te manifesteren. Als we door de tunnel zijn is er even een kleine pauze. Hier lijkt het even alsof er een huwelijksaanzoek wordt gedaan door Ramona want ze gaat door haar knieën, alleen is niet helemaal duidelijk voor wie dit bedoeld is want er is niemand die voor haar staat. Totdat er iemand op een scooter hard voorbij scheurt en haar vol ongloof aanstaart met een blik van "is dit voor mij bedoeld"?
We missen de pepermunt van Piet en gaan zonder "dope" verder over de schermerdijk richting de Huygendijk.

Via de Huygendijk wordt nog een lichte poging gedaan om te racen, al is het van korte duur. Alle paasborrels zitten blijkbaar toch nog in onze sportieve benen. Via de Jan Glijnisweg en de Beukenlaan belanden we weer in het hart van Heerhugowaard en vervolgen onze sportieve rit weer naar ons beginpunt. Daar volgt nog een mooie groet en we hebben toch maar weer mooi een sportieve prestatie van formaat neergezet op de tweede paasdag. Kortom een prachtige rit op de tweede paasdag om nooit weer te vergeten. Allemaal bedankt voor jullie deelname en tot de volgende keer.

Groeten,

Robert

Verslag van 18 April

Wat een prachtig weer elke Maandagavond ! Blij dat dat nu eindelijk geregeld is. 't Is tenslotte al tweeduizendelf ! De zon ging nog wel gewoon onder. Maar Ton had daarop het traject met wiskundige precisie aangepast; eenentwintigkommavier kilometer.

De deelnemers noem ik maar eens niet. O, toch maar juist wel, want er is een probleem. Ik weet zeker dat we met 20 personen waren, maar in mijn herinnering tel ik er 21. Het wordt dus een soort kwizz : "WIE WAS ER NIET ?" Omdat ik pas een stukje van psycholoog Wijnberg heb gelezen waarin hij schrijft dat het de Nederlandse man aan "hoffelijkheid" ontbreekt, noem ik de dames nu maar eerst. Onzin, natuurlijk. Ik laat mijn vrouw heus wel eens een keertje vóór gaan. Het probleem is gewoon dat De Vrouw tegenwoordig alles zelf wil kunnen. Nou, als ze dan denken dat ze het kunnen, laat ze dan proberen een deur zelf te openen. Vrijheid , blijheid !

Hier komt de lijst :

Trudy (op de fiets), Richtje, Ramona, Anja, Roswitha, Hillie, Jantine, Maaike, Renate, Jan (op de fiets), Jan (uit St. Pancras), Fred, Ton, Jack, Robert, Cyril, Peter, Marcel, Chiel, Arne, Piet.

We vertrokken via de Middenweg en de Smaragd. Later zag ik nog een Rembrandstraat en een Brouwersgracht, zodat je je in Amsterdam waant, maar neemt U mij svp niet kwalijk; opgegroeid als ik ben in een gehucht met één weggetje, raak ik de weg kwijt in een dorp met twee straten En HeerHugowaard is een grote , moeilijke, verwarrende stad met prachtig skate-asfalt en hele lieve en hartelijke inwoners. Toch kwam er een eind aan en waren we plotseling toch buiten, waar alle bloemen bloeien. Niet dat De Waard niet vol bloemen staat, maar buiten heb je Paardenbloemen. De Engelsen hebben een veel mooiere naam vor die prachtige bloem, "dandelion" . Heee, dat klinkt een stukkie beter ! Maar andersom gebeurt het ook : dat prachtige witte sterretje in het gras heet "Madeliefje", maar De Westfries noemt dat een "Skijpeblom". De Westfries houdt van evenwicht; Als er een Peerdeblom is, is er ook een Skijpeblom. Ook de Pinksterbloemen bloeien al en het moet nog eerst Pasen worden. Een nogal late Paas. Maar de pinksterbloem kan niet wachten en denkt "Ik begin maar vast met de voortplanting". Mensen doen dat soms ook wel, hoor. En dat kan later best gunstig uitpakken, als er maar geen nachtvorst overheen komt.

We dwaalden helemaal af naar de Wogmeer en op dat kruispunt, vlak bij dat huis waar we vroeger door de bewoners ook al eens op frisdrank getracteerd zijn, stopten we en ging de tas van Jan open : de Marsrepen waren er weer ! Jan heeft volgens mij ook foto's genomen en ik hoop dat die ook op de site komen want dat ontbrak er even aan sinds het vertrek van Martin. Ton nam ook foto's , dus zullen we dadelijk weer wereldberoemd worden. Ja, als je op internet staat, ben je automatisch wereldberoemd. Of berucht, natuurlijk.

Op de lange weg die we daarna reden volgde ons een mij onbekende man die heeeel goed kon skaten. Donker uiterlijk, licht Amsterdams accent. Die staat dus niet in het rijtje boven want hij was er maar even. Misschien komt hij later meedoen om ook beroemd te worden.

Verwarrend allemaal. Ik heb ongelooflijk lekker geskate maar dan tegelijk op de route letten is mij niet gegeven. We kwamen tenslotte in Rustenburg en door een achterdeurtje HeerHugowaard weer binnen. Ramona had daar een kennis, of woont ze daar ? ( Ramona blijft toch een beetje, ja wat, "mysterieus", vind ik. Maar eigenlijk zijn alle vrouwen, wat mij betreft, een beetje, ja wat, "mysterieus". ) en bij die kennis kreeg ze een zak vol van die snoepjes in de vorm van een hartje waar vaak "Ik hou van jou" op staat. Ze deelde uit. Ik kreeg niks.

Eigenlijk moet Robert het verslag doen, maar er zijn nog een paar dingen uit zijn computer gevallen en die moeten er opnieuw in. Gewoonlijk werkte het apparaat goed als hij er rechts een klap op gaf, zoals Onslow uit het tv-programma "Schone schijn" met zijn tv doet , maar nu doet ie 't weer na een klap links. Verwarrend allemaal.

We praatten na tot het donker werd en we thuis moesten komen. Op de auto-radio hoorde ik dat 25 procent van de Nederlanders ernstig aan overgewicht lijdt. Toch maar goed dat er lange files zijn, tegenwoordig, zodat de mensen die berichten horen. Wie luistert er thuis nog naar de radio ?. Maar wij kunnen gewoon hutspot met klapstuk eten, met vette jus, want we skaten het er zo weer af.

Wat is het leven toch verrukkelijk; op Maandag.

Allemaal bedankt voor de snelle rit en ook een Vrolijk Pasen gewenst.

Piet

Verslag van 11 April 2011

Nu is de lente pas goed begonnen; de eerste skate-avond is gereden. De kop is er af, mag ik wel zeggen. De weergoden moeten glimlachend op HeerHugowaard neergekeken hebben of ze waren elders hard bezig. Ik zal later eens vragen of het soms bij Tony regende, want hij was er niet. Nu had hij de kans om bekeuringen uit te delen, want er waren er nogal een paar die de lichtjes vergeten waren. Was ook niet eens nodig, want we waren vóór donker alweer terug. Maar laat ik bij het begin beginnen en meteen met de belangrijkste feiten : Nieuwe gezichten : Anja had haar dochter meegenomen, Selma, en tegelijk de jongste van de groep. Zoiets valt mij, als oudste natuurlijk meteen op. Selma kan uitrekenen hoe lang zij in haar leven minstens zal kunnen skaten. Die som is ( 74 - eigen leeftijd = skate-tijd nog beschikbaar). Wat moet dat fijn zijn om met je Moeder te kunnen gaan skaten. Een Amerikaan zou zeggen : "It beats knitting !" ( Vrij vertaald : Nóg leuker dan breien !) Voor mij "nieuw" was Albert, hoewel zijn naam sinds jaar en dag als lijstaanvoerder voorkomt. En Jerry was er weer en natuurlijk moest hij mij zijn naam weer noemen want vorig jaar kwam hij maar "soms"; nu heeft hij een goed voornemen gemaakt en hopelijk bestendiger dan de voornemens die op 31 December worden gemaakt. Voor Tony noem ik gauw effe de andere deelnemers : 21 in totaal , voor de vuist weg : Richtje ( Ger bracht haar maar wacht zelf nog even) , Hillie (met sterke benen) , Ramona (gelukkig toch weer want het valt niet mee op "quads", maar we zouden haar missen), Maaike, Jantine met haar Peter, Roswitha met Arne, Jack, Marcel, Chiel, Kees, Robert (zijn computer doet 't niet; anders had hij het verslag gedaan), Fred, Ton en Jan. Ja, we missen er nog heel wat, maar het is een redelijk begin.

De rit voerde ons door het Lunapark. Man ! daar zou ik wel willen wonen. Aan het eind rechtsom naar de Westerweg en daar ben ik 't even kwijt omdat ik skatete, dromende van een huis in het Lunapark. Omdat ik mijn nek haast brak op de spoorbrug, werd ik wakker en reed mee naar de molen van St. Pancras. Daar gingen we het steile paadje af langs dat slootje. Arne liet zien hoe dat moet, maar mij ontbrak de moed. Dat rijmt ook nog. Arne deed het op één been en ik heel voorzichtig langs het hekje . Niet dat ik bang uitgevallen ben; ik heb de Atlantische Oceaan meegemaakt met slecht weer en 't deed me niks; vroeg mezelf alleen af wat de kok er van zou bakken. Maar dat slootje... ! Daar hangt wat.... ! Daar broeit wat..... ! Ik zie mezelf al boven komen met kroos op m'n kop en een onbekookte kikker in mijn mond ! Kwaaaak ! Maar laten we niet te lang bij dat slootje blijven staan want direct komt met een grote splash en gebrul de bullebak er nog uit !

Via de Spanjaardsdam gingen we naar Broek op Langedijk. Bol. en daar was het beste asfalt uitgekozen tot we toch weer op die hoge mooie brug terecht kwamen. Goed voor een pepermunt-pauze want 't zou toch leuk zijn als King ons eens ging sponsoren. Niet dat ik meer wil dan dit. Ik vind het zo al helemaal tof. Daarna waren we weer gauw in de Waard, natuurlijk.

Selma reed op grote wielen de 21 km moeiteloos mee. Man, wat zal dat meisje over (74 - leeftijd) toch een topper zijn. Maar dat is ze eigenlijk nu al, natuurlijk.

Deze eerste rit heeft me over m'n twijfel heen geholpen of ik het nog wel zou kunnen. Maar even niet er aan denken dat het ook zo makkelijk ging omdat Ton en Hillie weer zo'n soepele route hadden gekozen. En de blockers, die alle lichten op groen zetten, zodat wij eigenlijk met ogen dicht kunnen rollen. Allemaal hartstikke bedankt voor de mooie rit en hopelijk komen er steeds meer meedoen. (Volgende week toch even vragen hoe Selma dat hellinkje bij dat slootje nam !?)


Groeten, Piet


Verslag van 4 October 2010

Helaas, het skate-seizoen is ten einde. Niet dat we niet langer kunnen skaten, maar niet meer op Maandagavond, omdat het vroeg donker wordt en het moeilijk wordt de barricades te ontwijken die Jan de Wind over de paden strooit. We zijn opgeroepen om in Restaurant Jules bijeen te komen om alvast trouw te zweren voor het volgend jaar. Het was mijn beurt om te rijden en Maurice op te halen. Niet te vroeg, dacht ik, zodat Maurice nergens een halve minuut werkeloos hoeft te wachten.Tijd is geld , voor een zakenman. Bij Jules zag ik bij binnenkomst veel onbekenden, die bij nader inzien toch onze skate-vrienden bleken te zijn. Wat ziet iedereen er "anders" uit, cognito! Dat jonge atletische meisje met dat frisse gezicht, verrek, dat is Maaike ! Die ranke cypres , die ik wel "Onze Iron Lady" heb genoemd; nou, duidelijk niet van ijzer! Roswitha; Roos ! Die naam zegt alles al ! Ik moest even denken aan het lied "Lady in Red"van Chris de Burgh: "I've never seen you looking so lovely as you did tonight, I've never seen you shine so bright."
Eshter was er ook ! Misschien al twee jaar geleden dat ze meereed, maar ik herinnerde me haar nog goed; een wonder op "quads"; reed achteruit even snel als ik vooruit. Tony mag haar beslist niet van de lijst halen want ik denk dat ze wel weer mee wil. Desnoods mag Tony haar gedogen zonder helm want dat is toch eigenlijk zonde van dat mooie haar. En Hannie, een bekend gezicht, zo'n mooi gezicht vergeet je niet, maar 't was wel heel lang geleden. Ze komt ook zeker niet meer skaten maar gelukkig nog wel op dit feest. Richtje, als altijd , warm . Hoe kan ik het anders zeggen ? Hillie, ja, met of zonder helm, altijd een soort "magnetisch" voor iedereen.
U merkt het wellicht al : een verslag van een skate-tocht doe ik meestal nauwgezet en zonder omwegen, maar hier begeef ik mij op glad ijs, en dan wel zonder schaatsen. Er is mij uitdrukkelijk gevraagd van deze bijeenkomst een sober verslag te doen, iets waar ik niet voor ben aangemonsterd, oorspronkelijk, dus houd ik mij het recht voor om te zeggen wat ik wil, al zou ik daarbij ook naast mijnheer Wilders voor de rechter kunnen komen. Ik vervolg, na dit even vastgesteld hebbende.! :
De mannen arriveerden allemaal zo netjes en gladgeschoren, schijnbaar relaxed. Niet, zoals gewoonlijk, als trappelende paarden voor de race. Chiel, zonder helm, nog wel even indrukwekkend.Ger, die volgens mij veel jonger is dan hij zegt. Bart, zou eerst niet komen want hij was grieperig maar dat ging hier over ! Jan, een toonbeeld van rust en helemaal de taaie Westfries die zo hoort bij het land waar ik van hou. Ton en Fred, de mooie binken; van binnen en buiten, sorry dat ik 't zeg want dat vinden ze zelf niet. (Let wel, ik heb gelijk; het staat nu zwart op wit). Cyril, opgewekt als altijd, zou me bijna zijn nieuwe auto verkopen ; Pieter, rustig om zich heen kijkend , positief taxerend, en dat heeft hij mij verklaard. Marcel, trouwe skater, met , volgens mij, toch nog veel wilde haren.(Ja, ik neem geen blad meer voor mijn mond); Robert, ook mijn collega, die mij vroeg om in dit verslag ook de dame te noemen die ons bediende en die misschien heel erg van ons geschrokken is.
Jammer dat Tony er niet was; zit natuurlijk nog hoog maar droog op het water. Iedereen hier genoemd, hoop ik, zodat hij ook op deze manier op de hoogte blijft.
Er waren er ook te veel niet ! Hadden we Peter en Riek niet moeten bellen ? Die kleine sierlijke Riek had er goed bij gepast. En ik snap ook waarom waakhonden zelfs niet grommen als Peter in de buurt komt. Maar hopelijk lezen ze dit verslag en blijven ze er bij horen als "ereleden". Ik herinner me een vorige keer, in de "Babylon", dat we netjes aan een tafel op een rijtje zaten, ingeklemd; nu konden we een beetje bewegen rond de tafeltjes en dat maakt 't wel een stuk gezelliger. Wellicht ook rumoeriger omdat we veel te vertellen hadden. Misschien wel iets te luid voor de andere gasten, maar je gaat niet naar een bar om te mediteren. Met Hannie en Fred van gedachten gewisseld over de sauna, met Cyril over auto's, met bijna iedereen over schaatsen, met Pieter en Maurice over hun werk en met mezelf, denkend "er is niks mis met deze generatie." Of eigenlijk zijn we wel drie generaties bij elkaar. Dus, denk ik, er is niks mis met deze drie generaties, en ik dronk maar 0,1 procent alcohol dus was het een nuchtere, wel overwogen conclusie. Maar aan alles komt een eind wat het mogelijk maakt met iets nieuws te beginnen. Eerst nog even Maurice naar huis brengen. Onderweg nog wat nuttige wenken van hem geïncasseerd, betreffende mijn rijstijl, die ietwat afwijkt van de zijne.
Wellicht was hij bang dat we door een slak ingehaald zouden worden of een bekeuring zouden oplopen wegens parkeren op de snelweg. Eigenlijk zijn wij wel goed op elkaar afgestemd; het is zijn werk om ruimte te creeëren voor anderen en ik geef hem de ruimte. Het afscheidsfeest had niets verdrietigs want we zien elkaar toch weer gauw; af en toe op de ijsbaan en dan is het zó weer "de tweede week van April op Maandagavond".
Ik wens jullie allemaal een warme winter met dik ijs, maar houdt jullie benen heel !!

Piet.

Verslag van Maandag, 20 September 2010

Maurice belde mij met de vraag of ik buiten kwam spelen. Afhankelijk nog van het weer zou hij mij komen ophalen. Bijna het hele jaar zijn de Weergoden ons goed gezind geweest, alleen de laatste paar weken is het regenachtig. Ik begon al behoorlijk af-kick-verschijnselen te krijgen. Hoe ik dat merk ? Wel, ik merkte dat ik veel te veel chocolademuisjes op mijn brood deed. Een onbewuste , doch duidelijke, compensatie voor mijn verdriet. En ook trapte ik ?s nachts de wieltjes van mijn skates door de lakens. Dat, en het feit dat Maurice uit de, niet bijzonder sportieve, zakenwereld, ons wereldje weer eens kwam opvrolijken, deed me besluiten om onvoorwaardelijk mee te gaan, zelfs al zou het speerpunten regenen. Stipt op tijd arriveerde hij met zijn fiets achterin de auto en de achterklep omhoog. Het begrip "probleem"is hem onbekend.
We kwamen als eersten aan op de basis. Voor mij gunstig, want ik heb tijd nodig voor de aankleding.Te vroeg voor Maurice.Wat te doen met deze werkloze minuten ?Gelukkig kwam Jan al gauw en meteen daarna Ton en Robert en Roswitha en Fred en Marcel en Hillie, ook op de fiets. Gaat goed met Hillie; haar been haalt 9 October wel, als de ijsbaan opent.
Toch nog met z'n negenen. De lucht dreigde met regen maar buienradar had niet veel laten zien. Mijn paragnost heb ik niet geraadpleegd. Niet om deze wijze man zijn bescheiden honorarium door de neus te boren, maar omdat ik, achteraf gezien, de toekomst beschouw als een verrassing, verpakt in de tijd. En ik maak zelf dat kadootje wel open. Van Tony, daarginds ver op de Noordzee op de uitkijk, geen nieuws. Dus geen nieuws, goed nieuws.Er was sprake van enige aarzeling, maar de skate-hartstocht won het toch weer en we gingen van start. Als laatste waarschuwing meteen een paar druppels, maar we leren negeren. Bij het tweede witte bruggetje aan de Grote Panda Singel werd even luid gejuichd, op mijn verzoek, omdat daar ergens verre aangetrouwde familie van mij woont, die mij heeft verzekerd alle Maandagen op de uitkijk te staan. Via de West-tangent en de Westerweg, over de spoorbrug naar de Berenkoog. Ik hoopte dat ik niet de langzaamste zou zijn maar was het helaas wel. Al gauw was ik helemaal nat, behalve mijn kleren. Het luie zweet van weken kwam er uit en, om met de woorden van Roswitha ( ik mag Roos zeggen) te spreken, je kikkert er van op !
De lichtjes moesten aan want de schemering begint vroeg. Met de plannen om 30.000 agenten in te zetten om verkeers-boetes uit te schrijven en die boetes ook nog eens te verhogen, wordt de Wet Voerman natuurlijk punctueel opgevolgd. Ik kan me vergissen, want ik probeer wel te doen en niet om te zien, maar ik denk dat alleen Maurice zonder licht reed. Zoals ik al opmerkte, problemen kent hij niet. Aan het eind van de Berenkoog ging het weer richting Westerweg. De weg klimt langzaam en na de brug geeft de lange helling naar beneden ons een lekker vaartje en nog voor de wind ook. Snorren, die wielen ! Bij het pompstation betoetert een auto ons; wellicht een bekende supporter. Dan zijn we alweer gauw bij de West Tangent en gaan we terug naar de Fonkelsteen. We reden totaal maar 10 kilometer, maar van elke meter heb ik genoten. Wat lief van de Weergoden om toen pas met echte regen te beginnen ! We beloven elkaar trouw tot de volgende week en met Maurice, op cruise-control, rollen we met eenparige snelheid weer naar Heiloo. Onderweg bespreken we diverse belangrijke kwesties, maar ik ben totaal vergeten te vragen waarom hij niet op skates was, maar op de fiets. Wellicht uit solidariteit met Hillie ? Maurice, met mysteries omgeven, toch wel.
Terwijl ik dit schrijf is de herfst begonnen, en wat denk je ? Zon ! Alsof het zomer wordt. Nederland, toch wel een fijn land.
En HeerHugowaard ? Een fijne stad waar het goed skaten is. En onder de vleugels van de blockers ook nog zo veilig als in je bed.

Bedankt voor de tien millioen millimeters plezier !!

Piet.
Verslag skeelertocht maandag 6 september.

We naderen het einde van het skeelerseizoen en dat is ook te merken aan het aantal deelnemers. Ondanks het feit dat iedereen weer terug is van vakantie betekent dit helaas niet dat ook iedereen weer meedoet. Uiteraard heeft een ieder zo hier zijn of haar reden voor.
Eentje, en niet een onbelangrijke, heeft alles te maken met het sneller donker worden. Het zicht wordt ineens een stuk minder en dus zijn de risico’s ook wat groter. Des te belangrijker dat je goed gezien wordt en je bent voorzien van de juiste verlichting!! 27 September zal de laatste tocht worden van dit seizoen.

De tocht van maandag 6 september voerde ons richting Spierdijk. Op de Rustenburgerweg werd al snel duidelijk dat dit een “zware” tocht zou worden. De wind liet duidelijk blijken heer en meester te zijn over moeder natuur. Maar met een beetje conditie (en dat hebben we natuurlijk allemaal) laten we ons letterlijk niet uit de wind slaan en vervolgen wij onze tocht via Het Gors richting de Zuid-Spierdijkerweg.
Hier is het even tijd voor een pepermuntstop, want dat hadden we wel verdiend. Bij nader onderzoek blijkt dat Jerry, (nee niet de broer van Tom) mooie nieuwe skeelers heeft. Toch nog even aan het einde van het seizoen aangeschaft. Was vast een “aanbieding”. Of zijn dit nu weer woorden van een jaloerse verslagschrijver die ze eigenlijk ook wel had willen hebben?

Na een stuk verder te hebben gereden komen we op de N507 uit. Wind mee racen maar…….. en het ging behoorlijk hard ook……. Wel 35km p/u…… Nu begreep iedereen natuurlijk waarom Ton deze toch zo mooi had uitgezet: eerst de grote teleurstelling van de harde wind, maar daarna de slagroom op de taart : moeiteloos lekker hard rijden. Na de 2 raceroutes werd helaas maar weer eens duidelijk, waarom het einde van het skeelerseizoen nadert: Ineens is het donker en wordt het zicht beduidend slechter. Onze lampjes bieden uitkomst en leiden ons weer naar de Fonkelsteen.

Bedankt allemaal weer voor jullie aanwezigheid en Ton bedankt voor de mooie snelle route.

Groeten Robert

Verslag van 30 Augustus

Mogelijk denkt "men" dat je geen verslag kunt schrijven van weer een skate-tocht, want ze zijn toch allemaal hetzelfde. Maar het zit anders; je weet toch ook wel dat het twaalfde truffelgebakje nog net zo lekker is dan de eerste ! Dat weet een kind. En zo zit dat dus.

Deze tig-ste tocht was weer een tocht om van te smullen. Heerlijk geskate en ik geniet nog na van het soepele rollen op mijn oude wielen en van de voorbeelden van die hele goeie skaters om me heen. Ton had nieuwe skates; met 110 mm wielen. Groene wielen. Groen Links en Groen Rechts. Dat is pas evenwicht. Echt Top ! Fred was terug van vakantie; kwam wat laat en dus met een vaartje aangereden, wat Pieter de bewonderende kreet "Zoooo!"ontlokte. Fred had iets van "Staal" op zijn kledij wat onmiddellijk de aandacht van Chiel trok, natuurlijk. Gewoon staal, hoor, en andere niet edele metalen, is de passie van deze edel-stalen mannen.

Roswitha kwam met een nieuwe vriendin, Anja. Zij is lang geleden er al bij geweest en kwam nu eindelijk weer. Zij rijdt heel goed en Tony moet haar maar weer gauw op "de lijst"zetten.

Ramona (the iron lady) kwam, met net zo’n vaart als Fred, maar dan bedoel ik haar auto.

Toen daarvan het stof was weggewaaid, telde ik 11 personen. Niet echt veel, maar deze Maandag was begonnen met stortbuien en harde wind, en er waren nog torenhoge wolken hier en daar, maar de wind begon al te minderen en de lucht begon helemaal schoon te worden. Niet-skaters, jullie hebben weer veel gemist !! De route was weer perfect; niet vaak zoveel mooi asfalt gezien. Ton zal het wel bedacht hebben en dan kom je geen bobbeltje tegen. Wel hier en daar wat takjes op de weg maar tegen de tijd dat het ging schemeren waren we alweer op glad ijs.

Marcel was er in volle beschermingt maar ik merkte op dat hij "ze niet achter zijn ellebogen heeft", waarvoor hij mij bedankte. We moesten nog even wachten op Cyril, maar dat is hij dik waard. De tocht leidde ons tot Rustenburg en vandaar via Hensbroek weer naar de omgeving van HeerHugowaard. Bij Hensbroek was er een rustpauze en daar kreeg Pieter op zijn mobieltje bericht dat er een nieuwe Wereldburger geboren was. Mijn schoonvader vroeg altijd : "Wat is ‘t, een kind of een meisje ? ", maar zoiets mag je i.v.m. "de emancipatie van de vrouw" niet meer vragen ( hoewel ik het leuk blijf vinden) (Je kunt het ook omdraaien, hoor, meisjes !) Maar wat een pas geboren baby al niet losmaakt in een mens; alle opgekropte liefde komt er in een keer uit. Het grootste gevaar voor zo’n hulpeloos broekeschijtertje is eigenlijk dat ie doodgeknuffeld kan worden. ’t Loopt meestal goed af; de wereldbevolking groeit nog.

Maaike was voorrijdster en bleef onverstoorbaar haar mooie regelmatige slag behouden; stijl en klasse, heeft Maaike!!

Via de kerkweg bereikten we het bruggetje over de ringsloot waar twee fietsers geduldig wachtten tot wij er allemaal over gekrabbeld waren. Zo te hooi en te gras kom je veel aardige mensen tegen. Dat bruggetje is van ons; het staat op de homepage van "onze " website.

Op de basis bleven de meesten nog even napraten. Ik luisterde en hoorde Fred over "topsporters" praten, over de zware trainingen en dat maar enkelen tenslotte de lauweren oogsten. In gedachten maak ik een grote lauwerenkrans en hang die om de HeerHugowaardse skaters; zo, dat is dat, allemaal toppers.

Tot volgende week, hopelijk.Mijn paragnost voorspelt volgende Maandag mooi weer en een strenge winter maar het tegendeel heeft ook een kans. Nou, als dat niet duidelijk is !! En voor geen geld !! Die man is onbetaalbaar voor mij.

Groeten,

Piet

Verslag maandag 16 augustus

Het weer deze dag was tegen alle voorspellingen in toch nog goed geworden, helaas stimuleerde dit niet iedere skater om naar “de Fonkelsteen” te komen. We waren met een kleine groep van ongeveer 12 personen.

Vandaag zou het bewijs geleverd gaan worden in de zaak “Piet on new wheels”.

Vorige week moest Piet afhaken vanwege a: de niet goed functionerende nieuwe wieltjes.

Of b: de niet goed functionerende conditie van Piet zelf.

Vol trots en met glinsterende oogjes liet Piet zijn weer oude gemonteerde wieltjes zien, opdat wij vandaag zouden meemaken dat het gehakkel van de afgelopen twee keer niet aan hemzelf had gelegen, maar dat alles geheel te wijten was aan het inferieur materiaalgebruik.

We gingen dan ook meteen in volle vaart (nou ja volle) richting de Beukenlaan en Jan Glijnisweg om zo via de kippenbrug richting Hensbroek te rijden. Al snel werd duidelijk

dat Piet deze avond wel zou uitrijden, want er was geen zweetdruppeltje te ontdekken, de ademhaling leek ook niet problematisch te gaan en de rikketik tikte als vanouds.

Via de Dorpsweg rijden we door Hensbroek richting Obdam. Hier treffen we een oer-oud-Hollands fenomeen aan: de dorpskermis. We laten ons hier niet kennen en om de tuin leiden en rijden gezellig dwars over deze kermis heen, met een beetje gevaar voor eigen leven vanwege allerlei over de weg liggende stroomkabels.

Een stuk verderop passeren we de ophaalbrug en duiken we de Lage hoek in om hier een lekker stuk te gaan racen. Hier passeren we een conculega skater, welke dacht een stuk voorsprong te hebben genomen, maar die we na niet al te veel moeite mijlenver achter ons lieten. Hij droop vervolgens af want op het moment dat hij ons weer in het vizier kreeg omdat wij een welverdiende stop in lasten keerde hij na wat rek- en strekoefeningen om.

Via de N241 (het fietspad dan wel natuurlijk) bereiken we het Verlaat en rijden zo richting de Noord. Via Middenweg Westtangent Robijn en Smaragd rijden we het laatste stukje weer over de Middenweg richting de Fonkelsteen.

Op dat mooie moment zou je toch willen dat er een grote bos bloemen en rondemissen voor Piet waren geweest, want het was overduidelijk: Piet had zijn missie volbracht en stond nog altijd frisjes en vol energie op de skates. Piet: alle hulde, het lag niet aan je conditie, je respectabele leeftijd en het zat ook niet tussen je oren. Die stomme nieuwe wieltjes waren echt de oorzaak van alle ellende.

Iedereen weer bedankt voor de aanwezigheid en graag tot de volgende keer.

Robert

Verslag maandag 9 augustus.

De verzamelplaats was iets minder gevuld dan normaal, maar ja dat is dan ook normaal in deze zomerperiode. Alhoewel het weer toch wel deed vermoeden dat meerdere skeeleraars zich geprikkeld voelden om gezamenlijk een mooie zomerse rit te gaan maken.

Gezien de moeilijke rit van Piet vorige week, ging allereerst alle belangstelling uit naar hem. Hierbij kun je je natuurlijk afvragen of deze belangstelling al dan wel of niet terecht was afgedwongen. Maar gezien Piet’s onlosmakelijk verbonden vertrouwen en doorzettingsvermogen kunnen we toch wel aannemen dat het hier om zeer terechte belangstelling ging. Piet had vorige week namelijk nieuwe wieltjes gemonteerd en deze bleken hem gedurende de rit parten te gaan spelen. Kortom waarvan in het verleden van kunnen bijhouden geen enkel probleem was voor Piet, werd nu echter wel een probleem. Vandaag zou blijken of dit wederom het geval was of niet.

We vertrokken via de reuzenpandasingel, Westerweg, Spoorbrug over richting Beverkoog. Daar werd al meteen geraced en werd een nieuwe skater even los gelaten om hem vervolgens even te laten zien dat je uiteindelijk op skeelers toch even wat meer vermogen hebt dan op skates.

Voordat we de molenkade op zouden rijden liet Piet blijken het niet bij te kunnen benen. Na enige overredingskracht van een ieder zou Piet het toch nog een stuk gaan proberen. Via de Drechterwaard komen we bij de Noorderkade en rijden we richting Vlielandbrug. Daar aangekomen geeft Piet het op. Hij kan echt niet meer. Piet geeft aan alleen naar het vertrekpunt terug te willen rijden en slaat het aanbod van diverse leden af om met hem mee te rijden. Erg jammer, maar ook eerlijk en goed naar z’n lichaam luisterend haakt Piet af. Piet had aangegeven dat hij wederom dacht dat z’n nieuwe wieltjes hem parten speelde en gezien de “rare” slijtage zou hij daar wel eens gelijk in kunnen hebben. Hij had de wieltjes deze keer via internet besteld en niet gekocht bij z’n reguliere verkooppunt. Tsja internet, je ziet maar weer, niet altijd de juiste winkel….

Een beetje met tegenzin moesten we Piet achterlaten, maar later zou blijken dat Piet gezond en wel was teruggekeerd bij de Fonkelsteen. Onze tocht vervolgde langs het kanaal om vervolgens verderop de Koedijker vlotbrug over te steken. Nog een lekker stukje racen en vervolgens over een aantal wildroosters door het Geestmerambacht.

Via Langedijk komen we uiteindelijk weer in Heerhugowaard aan en rijden de vertrouwde thuiskomst-route over het industrieterrein. Bij aankomst bij de Fonkelsteen volgt uiteraard de eindgroet en valt één onzer ogen op een briefje van Piet:

Hoi Skaters,
Ik ben gesloopt teruggekomen maar heb alle onderdelen van de bezemwagen nog bij me. thuis helpt mijn vrouw me wel om alles weer op de juiste plaats te monteren, voor zover alles ooit op de juiste plaats zat. Bedankt voor het medeleven en als het probleem door het materiaal en niet door de leeftijd wordt veroorzaakt, dan ben ik er Maandag weer want deze "ouwe" heeft nog nooit eerder zo'n goede bemanning gehad.

Groetjes Piet.

Piet : Hopelijk lag dit alles inderdaad aan het materiaal en ben je er gewoon weer, de volgende keer op je oude vertrouwde wieltjes die de boel niet vertragen maar je juist op handen dragen.

Gegroet allemaal en bedankt voor jullie deelname

Robert

Maandag, 2 Augustus 2010

Als eerste, uiteraard , bezette ik de basis en na mij kwam een jonge dame zich melden, Karin, verleid tot skaten door Arthur, ons nog onbekend, maar die kort daarop arriveerde. Hij had na twaalf jaar zijn skates van de vliering gehaald, het stof er af geblazen en rollen maar. Dat kan wel met een fles wijn, maar.... lees verder en huiver !

Fred is op vacantie en daarom zal dit verslag wat later op de site komen,hopelijk als alles is vergeten ! Hillie en Ton ook op vacantie. Maar gelukkig is daar Robert, die de touwtjes stevig in handen nam, het eigen risico etc. uitlegde en daarna een voorrijdster zocht. Want Richtje en Maaike zijn er ook al niet. Toen Renate zich net even bukte, wees ik haar geniepig aan en Robert zei meteen "Ja, Renate , wil jij voorrijden!?". Zij meteen : "Maar ik kan niet zo hard , hoor !" en wij dachten "daarom juist !". ..... Wat een vergissing ! Als een haas schoot ze weg en meteen raakte ik op achter, gelukkig nog met Arthur en Karin. We bereikten Oterleek en wij drieën werkten ons in het zweet om onze voorrijders in het oog te houden. Later, op de lange weg naar Schermerhorn wachtte Bart ons bezorgd op en kreeg ik de gelegenheid om hem te vragen om Renate en de groep een beetje te dimmen. Onderhand begon een skate van Arthur zachtjes Arabische muziek te spelen, een teken van oliecrisis, dacht ik. Waar de voorgroep ons opwachtte, werd echter geconstateerd dat hij een schroefje verloren had, en laat ik nou zo'n schroefje al jaaaaren bij me hebben ! Ik gloeide van trots door mijn zweet heen en was me nog steeds niet bewust van mijn naderende ondergang..... Ik vroeg Renate om verder wat langzamer te rijden, me verschuilend achter Karin, en ze beloofde het met de hand op haar hart. Ze schoot weg als een pijl uit de boog en ik begon me af te vragen of ik misschien toch te oud...... Nog even was het noodlot mij gunstig maar trof Bart met dezelfde materiaal-pech als Arthur en kon ik weer even rusten; en weer had ik nog zo'n schroefje. Weer was ik even de held van de avond en ik wentelde me gelukzalig in die roem.

Toen we weer verder gingen, greep het noodlot mij eindelijk aan: in no time zag ik de groep nog als kleurige figuurtjes aan de horizon, rijdend achter een "gedimde" Renate.

Jim deed een poging om mij op te beuren door met me mee achter te blijven. Door een of ander raadsel kon Karin het opeens wel bijhouden en Arthur, met mijn schroefje, nu ook met gemak. Ik bleef hopeloos achter en door mijn eenzaamheid kwam ik tot inkeer en het besef dat ik wel stiekum naar Renate kan wijzen alsof zij de langzaamste zou zijn, maar een vrouw weet ook wat zij niet ziet en de wraak van een vrouw is verschrikkelijk. Een eindeloos eind verder werd er op mij gewacht en goedbedoeld medelijden werd als drek over mij heen gegoten. 't Zijn lieve mensen maar, o, wat doet dat pijn !

Met een volledig gesloopte bezemwagen arriveerden we weer op de Middenweg en ik hoorde Karin nog zeggen : "O, we zijn er alweer!' ("Alweer ?", dacht ik, "gggoddank!!"). Waarschijnlijk door mijn pepermuntjes was ze zo fris nog als een hoentje; mijn enige troost dat ik nog wat voor de mensheid heb mogen betekenen. Met de staart tussen de benen ben ik weer huiswaarts gereden, onderweg mezelf voorhoudend om vrolijk te lijken, thuis. Mijn vrouw vroeg hoe het was geweest en of ik het bij kon houden. Ik zei van "leuk"en van "wel", en, of ik nou zo slecht kan liegen of dat zij ook al dat bijzondere zintuig heeft waarmee zij "ziet" wat zij niet kan weten, weer kreeg ik die warme deken van medelijden over mijn oververhitte lijf . Mijn vrouw zei dat ik aan mijn nieuwe wielen moet wennen ....en dat ik tevoren zo hard geklust had en zo ....en dat ik geen achttien meer ben en zo ....en nog meer. Moedeloos besloot ik maar hard te gaan trainen, maar voorlopig effe niet......!

Achteraf toch wel leuk, hoor, en Robert, Renate, Peter en zijn vrouw, wier naam ik steeds vergeet en daarvoor duizendmaal excuses ( ik ga echt voorzichtiger zijn met vrouwen) maar zij zou vaker moeten komen, Marijke, Bart, Marcel, Arthur, Karin, Jan en Jim, hartstikke bedankt voor de gezelligheid en jullie medeleven en voor de les !!

Piet.

Verslag van 19 Juli 2010

Vorige week ging het precies op "onze tijd" regenen terwijl het daarvoor en daarna mooi weer was. Daarom besloot ik nu mijn vaste paragnost te raadplegen alvorens naar De Waard te racen. De geleerde Ziener keek op een glazen buis waar C/F op stond en een ander glazen ding waar Barst op stond en deelde mij daarna mede, tegen een geringe vergoeding, dat "het kon vriezen of dooien". Gewapend met deze kostbare informatie spoedde ik mij huiswaarts, en , hoewel ik de wijze waarzegger blindelings vertrouw, ging ik voor een "second opinion". Ik volg de trend : "Vraag ALTIJD een second opinion !" Al ligt je hoofd naast je in het gras.. Second opinion ! Dat kost mij weinig, want thuis heb ik ook een glazen ding waar "buienradar" op staat en daaruit concludeerde ik vrijwel hetzelfde.

Met een gerust hart arriveerde ik bij de "Fonkelsteen", een plek die mij nu aantrekt als honing een bij. Peter kwam ,toen Ton, Fred, Bart met Ramona, Sonja, Renate, Maaike en Tony ( nog net op tijd) , en Hillie, op de fiets. Totaal maar elf rijders.Vacantietijd, 4-daagse, erg warm... zal er mee te maken hebben. Als Ton er maar is, dan komt het wel goed. En Hillie, zodat we veilig skaten onder haar vleugels. (Je ziet ze niet, die vleugels, maar ze heeft ze want ze is een engel) Sonja in kledij met een klaver(tje) - vier, wat geluk brengt. Als Sonja er is hebben we natuurlijk zo al geluk. Maaike, nog in Oranje. Natuurlijk, "Den Vaderland getrouwe....tot in den dood". Oranje wint of verliest, maar Nederland blijft Oranje. Niet voor niets dat onze lucht elke avond Oranje kleurt.

Robert had ons in zijn verslag aangeraden om in Oranje te komen skaten, vorige week, maar dat viel in het water. Mooi verslag, trouwens, want sindsdien skate ik "naast mijn schoenen" en volgens Hillie heb ik nu de juiste slag te pakken !

We gingen naar Alkmaar, zo bekend, maar ik hou van Alkmaar. Niet groot, niet klein, oud en jong, mooi en eenvoudig. Heerlijke stad. Via de spoorbrug met de roosters die ik nu moeiteloos neem, via de Berenkoog waar het op Maandagavond stil is en voor ons een pretpark, door het tunneltje naar de Hoornse vaart en via via naar het Groot Noord-Hollands Kanaal. Van dat kanaal hou ik ook; heb er paling gevangen, lang geleden. Magisch kanaal. Via de Singel , door de Langestraat naar De Mient. Ton had al aangekondigd dat we een ijsje zouden gaan kopen. Er ontwikkelde zich toen al meteen een discussie over waar ijsboeren waren en waar het het beste..... allemaal volwassen mensen maar die buitensporige belangstelling voor ijsboeren baart mij wel zorgen ! De klinkers en bobbels van de Langestraat en De Mient werden er voor getrotseerd. Mijn ijsje viel nog op de grond maar ik hou van Holland en zand schuurt de maag. Hollands zand, dan. Helemaal terug over die bobbels naar de Kanaalkade en de Friese brug over, weer richting basis.

Maaike op haar nieuwe skates, die zij voor de volle honderd procent waard is, was een voorrijdster en precies goed voor ons om te volgen. Of ik nu echt de juiste slag te pakken had of wat dan ook, ik heb weer super genoten van de tocht en niet moe, maar "verkwikt", kwam ik weer thuis.

Het was geen lange rit, 20 km, maar we hebben ons laten zien in De Stad, waar op Maandagavond in de zomer, iedereen zit en eet en drinkt en snoept. Super situatie voor skaters.

Bedankt, rollende vrienden, ook dit is weer op papier gezet en zal daardoor nooit meer vergeten worden.

Gegroet, Piet

Verslag maandag 5 juli

Mag ik weer eens een verslag schrijven, dan gebeurt er natuurlijk van alles. Wellicht dat een loszittend wieltje van een van mijn skeelers (welke ik gelukkig van te voren controleerde en netjes vast had gemaakt) de voorbode was voor deze tocht met “hindernissen”.

“Alle ballen” verzamelden zich weer rond de klok van 19.30 uur bij de Fonkelsteen.
Gelukkig was er her en der oranjevreugde te bespeuren waarbij Piet de grote uitblinker was. Van die gouwe ouwe moeten we het dan toch maar weer hebben en hopelijk kunnen we er a.s. maandag weer van genieten na het behalen van de wereldtitel. Bij deze dan ook maar meteen de oproep aan een ieder die dan meerijdt: Kom zoveel als mogelijk in het oranje!!!!! Desnoods spuit je de skeelers in het oranje, maakt niet uit verzin maar wat unieks.

Via de Sparrenlaan, Beukenlaan, Korte Dreef komen we uit op de Krusemanlaan. Aan het eind steken we de dijk over om vervolgens richting en door Obdam te rijden. Als we dan Obdam verlaten gebeurt het grote wonder. Waar menig autocoureur van droomt en nooit voor elkaar krijgt, lukt deze jongen (Hoe groot zijn naam ook moge zijn en zeker na dit incident, helaas zijn naam ontgaat mij even.) hij rijdt zijn wiel aan flarden. En niet zo’n beetje ook , het complete rubber vliegt eraf en ligt gloeiend heet na te smeulen op het asfalt, over rokende banden gesproken!!! Aan de formule 1 is een groot coureur ontgaan, we mogen er dan ook best trots zijn dat deze jongen “gewoon” met ons “clubje” meerijdt. Volgende keer graag een erehaag met bloemen voor hem.

Na deze consternatie gaat deze skater gewoon op 3 wieltjes verder. We vervolgen deze hectische tocht via de beroemde Lage Hoek waar weer als vanouds lekker hard gereden kan worden na het fluitsignaal van Ton. Nadat alle ballen weer verzameld zijn bij de molen rijden we weer in een rustig tempo via de A.C. de Graafweg en de Veenhuizerweg richting de Noord. Daar rijden we over de Middenweg naar de Westtangent, waar na de oversteek het volgende mirakel zich voltrekt. Een van de wieltjes van Piet wordt geblokkeerd door een steentje en weer staan we met z’n allen stil. De materiele schade valt nu gelukkig mee, maar ja hoe erg kan een mens “gebroken” zijn na zo’n incident. Maar Piet laat zich ook hier niet kennen en zorgt in alle rust voor herstel en worstelt als een oerechte Hollander en komt weer ongeschonden boven.

Bij aankomst bij de Fonkelsteen en na de alom bekende afsluitende groet blijkt dat van eerder genoemd persoon in dit verhaal nog een ander wieltje het bijna begeven heeft, ook deze lag bijna aan flarden. Advies: Beste man, koop eens fatsoenlijk materiaal en gebruik deze rotzooi nog 1 keer en wel a.s. maandag volledig oranjegespoten nadat Nederland zondag de finale heeft gewonnen.

Iedereen en vooral Ton weer bedankt voor deze ontzettend mooie tocht bij erg lekker weer.

Groeten, Robert

Verslag van maandag 28 Juni 2010

Mooi weer, maar warm !! Helaas maar 12 personen die aan deze tropen-training deelnamen.
Geeft niks. 12 is een stokoud magisch getal en brengt vast gekuk. Er zijn 12 maanden; Jezus had genoeg aan 12 apostelen. Er zitten 12 inches in een foot. Ik heb zelfs een 12-vingerige darm. Niks getsie. Iedereen heeft dat.
Tony wil graag weten wie, om te zien of ze al verdiend hebben om op de lijst te komen en dus noem ik ze op : Hillie, op de fiets, Edith, Renate, Ramona, Maaike, Richtje, Sonja, Ton, Fred, Ger , Jan en Piet.
Je ziet het, vrouwen in de meerderheid. Die zijn blijkbaar dapperder. 't Valt ook op dat mannen namen hebben van hoogstens 4 letters, vrouwen altijd meer. Vrouwen hebben gewoon altijd iets meer !! Maar we zouden het over skaten hebben; Ton had, i.v.m. de warmte, een route van 30 km bedacht. Voor we vertrekken moet ik even stilstaan bij de toeschouwers: Damian, een turf hoog, kwam kijken, op de fiets, stormde toen gauw naar huis en kwam op skates terug. Nu al een prima skater, maar zijn moeder kon de bescherming niet vinden. Hij is een originele Fonkelsteen-student. Aan het eind van de rit kwam een man in een rolstoel kijken; hij had met een groep van meer dan 400 man, met een rolstoel, een rondje om het IJselmeer gereden in 2 dagen en was nu van plan om per rolstoel naar Barcelona te gaan.....
Wat is nou 30 km ??!
We vertrokken richting Oterleek . We kozen de Polderweg, waar alles nog gewoon mooi is, weilanden, slootjes, boerderijen, koeien met mooie kalfjes en honden die nog groeten, en kwamen op de Huygendijk die ons naar Rustenburg voerde. Het zweet vloeide al rijkelijk en de bezoekers van het restaurant daar oogden ons meewarig van achter hun pilsje na. Zij verbaasden zich wellicht dat we niet naar voetbal gingen kijken en ze weten niet dat wij zweten met liefde en plezier. De wereld is in de ban van de voetbal, maar wij nu even niet. Er moet een link zijn met voetbal en skaten, maar we tackelen elkaar niet, de overtredingen zijn gewettigd vanwege de verkeers-regelaars in ons amidden, we "verdienen" geen millioenen en we zijn blij als "onze" vrouwen meedoen. Maar een link is er misschien en daar kom ik vast nog wel op.
Dan de Rustenburgerweg naar de Noordervaart; één lange streep. Sonja herinnerde zich nog zoiets, maar dan in Australië, waar zij ook zo'n rechte weg hadden bereden, maar dan 2500 km lang.
Prima asfalt, overigens. Linksaf richting Schermerhorn. Kijk, een brede sloot, molens en glad asfalt; meer hoef ik echt niet. Die weg reden we wel helemaal af en koeler werd het niet en het was heel ver van huis.
Zonder water red je het niet in de tropen en een grote fles heb je nodig. Hillie had extra water in de aanbieding; gebroken been of niet, ze blijft als een moeder voor ons zorgen en mocht Pietje wat vergeten zijn dan is Hillie daar !!
Aan het eind linksaf naar Avenhorn en daarna naar Ursem. Toen zag ik door een floers van zweet weer Rustenburg op een bord en dacht ik even dat we al in Zuid-Afrika aangekomen waren, maar dat kon niet, realiseerde ik me, want in Z.A. is het nu koud. En daar zaten diezelfde mensen nog achter hun pilsje. Noord Holland dus, gelukkig.
Vandaar nog maar een stukkie terug naar De Waard over de Rustenburgerweg . We reden nog langs een cafe waar we toegejuicht en aangemoedigd werden door lieden die de nieuwe overwinning van Oranje vierden. Ja, Maaike had gelijk, ik had mijn shirt van Hup Holland aan moeten doen. Maar de link met voetbal en skaten heb ik nog niet, hoor. Wel nog een verschil : aan het eind hebben wij altijd gewonnen !!
En Ramona doet het zelfs zonder water. Logisch, als je van ijzer bent zou je van water gaan roesten. Even mijn helm af, mijn petje op en die weer af voor Ramona. Gemiddeld 17 km/h rijden door heel de tropen van Noord Holland zonder water, ik geef 't je te doen !
Ton, bedankt voor je goeie idee en al het werk wat er achter zit. Al doe je het met plezier, je doet het toch allemaal voor ons. Wéér mijn petje af, chapeau !
Mijn auto begint wat te sputteren, merkte ik op weg naar huis. Geeft weer niks; op skates kan de Leeuw de hele wereld aan.... Daar is de link !!!

Gegroet, Piet

Verslag van Maandag, 21 Juni 2010

De zomer is begonnen en goed ook; een goed begin is het halve werk, zegt men, dus dat gaat er goed uitzien. Ik telde 19 personen bij de Fonkelsteenschool, waar veel auto's stonden omdat er blijkbaar een ouderavond was. Die kinderen worden goed in de gaten gehouden, en zo hoort het ook. Ouders en leraren dienen kinderen orde en regel bij te brengen ! ( Dat ik zelf wel van on-geregeld hou, staat geheel los van het bovenstaande. )
Enige regeling moet er toch wel aan deze rit vooraf gegaan zijn, want we reden weer een perfecte route. Even wat anders; ik telde er 19, maar herinner me er maar 18. Op willekeurige volgorde: Ger, Fred, Chiel, Ton, Jack, Jan, Robert, Marcel, Richtje, Ramona, Sonja, Christine, Cyril, Jim,Tony, Roswitha, David, en ik. 18 !! Wie ben ik vergeten ?? Hillie was er niet. Zou ze misschien toch haar Engelbewaarder gestuurd hebben ? En hoe die heet??
Raadsels zullen er altijd blijven, dus gaan we maar verder: Via de G.P.Singel naar het bedrijven-terrein. Voor ik begon op te letten, reden we al langs wegen genoemd naar Marconi, Newton, ik zag Snellius, Celsius, Kelvin en zelfs Einstein op de borden. Allemaal mannen, ver voor mijn vader zelfs, die al wisten wat ik nu nog moet leren. Nee, daar zal een straat niet gauw naar mij genoemd worden. En wat een bedrijven; er wordt echt wel hard gewerkt in Noord Holland. Tenslotte kwamen we op de Westerweg en toen In Noord Scharwoude. Daar gingen we de Voorburggracht langs en skatend over de Loopakker die bijna aansluit op De Swaan. Denk nou maar niet dat ik dat zo maar allemaal heb gevolgd, want als ik dat kon, zou ik zelfs eisen dat een weg naar mij genoemd wordt. Nee, Google ! De Swaan heeft een boerderij De Swaan, waar je kerstpakketten kunt bestellen. Eerst de zomer maar eens afmaken. Daarna kwam de Veertweg en via de Spanjaardsdam bereikten we Sint Pancras. De ijsheilige. Niet dat hij iets met ijs of schaatsen te maken had, hoor, heiligen waren beslist met heel andere dingen bezig, en wij wachten daar nog even mee tot het nodig wordt. Zelfs ik, op mijn leeftijd, wacht nog even met braaf worden. 't Is behoorlijk zwaar; braaf zijn !
We reden het hele dorp door over de Bovenweg en aan het eind, langs de Nollenweg, naar de Huijgendijk tot we weer bij de Westtangent kwamen. Nou, de rest kan je wel raden.
In het begin van de rit, voor N.Scharwoude nog, rook het naar varkens. Wonderlijk dat een karbonaatje, gebakken, zo lekker ruikt en dit helemaal niet. Of misschien moet je er aan wennen. Op de Veertweg kwam dat luchtje ook nog even terug, minder sterk; misschien biggetjes. Ik rook biggetjes ! Ik lijk de boze wolf wel !
Op de Spanjaardsdam reed er een dame te paard voor ons. Ik maakte me al zorgen dat het beest van ons zou schrikken, maar zij hield het mooie dier stevig in de hand. Een wonder, in mijn ogen. Ik vind een paard veel te sterk en veel te groot om er dicht bij te komen. En zo'n dier heeft roer noch rem noch radar. En daar gaan ze op zitten !! Nou, radar misschien wel, maar wie bedient dat ? Die ruiter blijkbaar. Knap, hoor.
Het blijkt dat we 24,9 km hebben afgelegd. De blockers wel meer, hoor. Vijf blockers, Ton, Fred, Robert, Jack en Richtje droegen de eretekenen als verkeersregelaars en met hen rijden we als vroeger de treinen; vlug, veilig en voordelig.Daar ben ik dankbaar voor. Over voordelig gesproken ; moet er niet nog een kleinigheid gedokt worden voor onderhoud van de website ? Nog niks over gehoord. Kom volgende week allemaal en neem een euro mee, voor de zekerheid. En wat zei ik !!? Ramona was er weer en geen centje pijn. Jammer dat niemand met me wedden wou.

Groeten,
Piet

Maandag 14 Juni, 2010

De zoveelste Maandagavond met mooi weer. En de hele wereld versierd met vlaggetjes vanwege de WK voetbal. Goddank heeft het Nederlands elftal de eerste wedstrijd gewonnen, anders was er een zwarte wolk over Nederland gedaald, erger dan de wolk van de vulkaan. Ondanks de harde wind kwamen er nu 19 skaters opdagen. Ik ga ze toch weer allemaal noemen, want daarmee geef ik ze ook, als eerbewijs, een abstract lintje van trouw. De volgorde is willekeurig, dus noem ik Hillie eerst. Ze kwam om op de fiets mee te rijden. Het staal, of is het titanium ? , in haar been werd besproken en als je precies alles over staal en zo wilt weten, bleek Chiel de expert. Ik heb bewondering voor mensen die goed in hun vak zijn; wát het ook is. Soms betrap ik mezelf er zelfs op dat ik bewondering voel voor iemand die een bank zonder slag of stoot of bloed weet te beroven. Dat mag natuurlijk niet, maar het is zo knap! Het tegengestelde, een slechte tandarts bijvoorbeeld, vervult me onmiddellijk met afschuw. Maar ik dwaal af; we hadden het over het been van Hillie.
Jammer dat Onze Lieve Heer de mens in het stenen tijdperk heeft geschapen. In de tegenwoordige tijd had Chiel Hem wel aan beter materiaal kunnen helpen. Er was een nieuwe skater, Johan, welkom, en hij had wel wat eerder kunnen komen want hij skate goed. Pieter en Jim waren er, gelukkig niet na de eerste keer gestopt en die trouw beloon ik met bovenstaand lintje, wat pas aan de hemelpoort van pas zal komen, maar toch.... Tony, gelukkig thuis en weer present. Ramona, en wat jammer dat ze tijdens de rit moest afhaken vanwege pijn na een verkeerde beweging. Maar ze komt terug, wedden !! Maaike kreeg de koppositie met ook een verkeersregelaar-vest; dubbele eer en verdiend ! Christine, als eerste aanwezig en anders was ik weer naar huis gegaan, Roswitha met Arne, gecombineerde schoonheid en skate-power, Edith,van wie je hetzelfde zou kunnen zeggen, natuurlijk Ton, omdat het zonder hem niet meer kan, en Fred , die de website doet en goed, Henk, ondanks het mooie zeilweer, maar misschien heeft zijn boot een motor en dan moet je af en toe uit de oliedampen weg, Ger, weer in topconditie, Robert, de enige die mijn "hup, Holland shirt "prees, Marcel met zijn onverwoestbaar goed humeur. De rit ging naar Alkmaar, via het Luna-park en het dijkje naast de ringsloot rechtdoor steeds tot aan de Leeghwater-brug, oei, alles voor-de-wind. Op die brug viel ik laatst bijna omdat het asfalt zacht wordt, daar, al bij 20 graden. De Heer Leeghwater verdient beter onderhoud aan zijn brug, want hij is bekend vanwege de molens en het droog maken van polders, waar wij nu van genieten. Vandaar naar de rotonde en via de Vondelstraat en de Willem de Zwijger-laan naar de stad. Weer zo'n beroemde man; Willem de Zwijger was echt niet zo'n verstokte zwijger, maar ik las dat Zuidelijke Heren ooit eens een verzoek aan hem richtten, waarop ze geen antwoord kregen. Willem dacht : "Bekijk het maar" en zo werd, op de bekende Belgische spot-manier, hem die bijnaam gegeven. Geschiedenis is leerzaam maar ook leuk. Zo rijden we door Alkmaar, dat zelfs de strenge Hertog van Alva de baas was. Willem van Oranje had de Spaanse koning, (altijd geëerd) , gevraagd om zijn wrede soldaten, die de bevolking terroriseerden, uit Holland weg te halen, maar die koning, dat was een echte zwijger. Daarom besloot meneer Oranje om ze zelf maar weg te jagen. En dat lukte voor het eerst hier in Alkmaar. De onbuigzame Duc d'Alva moest wijken Naar hem zijn nog de onbuigzame "dukdalven" genoemd, waar Henk aan afmeert, zo nu en dan. Daar denk ik aan als we langs de singel rijden. We komen weer bij het Kanaal, steken de brug over, linksom, en daar gebeurde het met Ramona, verdorie, net de liefste van allemaal. De Zijperstraat volgend en rechtuit, komen we tenslotte in Sint Pancras en op het bedrijventerrein, tegen de harde wind in, gaan de remmen los. Nou, bij mij waren die al los , maar gelukkig wacht de groep aan het eind. Ik moet gewoon vaker trainen. En biefstuk eten. Later, in De Waard, gingen we nog een rondje om, om de 25 km vol te maken. Ik had het idee dat het een lange rit was omdat we zo ver weg waren geweest, maar dat viel dus mee. Ramona was ook alweer gearriveerd, lachend. Ik heb altijd al gezegd dat zij van ijzer is, maar misschien wel van titanium. Op weg naar huis kreeg ik in de auto nog zo,n mooie lazy-cowboy-song kado; het leven kan soms heel gewoon mooi en rustig zijn. Heerlijk geskate; bedankt, allemaal, jullie zijn mijn pepermuntjes meer dan waard. Maar ik had concurrentie van dropjes, van wie ook weer ? Hartstikke lekkere droppies !

Piet

Verslag van 7 Juni 2010

Man, wat heb ik lekker geskate ! 't Ging wel hard, maar ik kon het bijhouden (en dus moet eigenlijk iedereen dat wel kunnen.) Maar op een gegeven moment verloor Peter een lampje. Ik wachtte op hem; ben tenslotte bezemwagen. De groep reed door en was helaas al gauw buiten fluitje-afstand en Peter en ik moesten ze proberen in te halen. Kilometers op ( mijn ) topsnelheid ! Thuis vertelde ik het aan mijn vrouw en zei dat ik "kapot"was : "Wil je even kijken of bij mij alles nog op de juiste plaats zit" vroeg ik haar. Antwoord:"Nee, alles zit niet op de juiste plaats, maar dat was altijd al zo". ( Vrouwen !! Sssou je se niet ??!)
Maar er is nieuws : Christine was er weer en daarmee is de groep uiteraard weer een stuk mooier. (Dit lijkt ruwe taal, maar hoe je het ook leest, het blijft waar). En ook Edith was er eindelijk weer; nu missen we niks meer. Henk kwam eindelijk van zijn boot af. We heetten een nieuwe knappe jonge man welkom, Jim, die goed kan skaten en die ik waarschijnlijk, als bezemwagen, niet vaak zal zien.
Verder waren er de dames Richtje ( Ger komt volgende week weer en dan zal Richtje een keer overslaan), Maaike, Renate, Roswitha met David ( of was het Arne; ik had hem moeten meten want ik herken ze aan de lengte), en de mannen Ton, Robert, Chiel, Kees, Marcel, Peter, Pieter en Piet. Ik noem ze ook voor de conroleur die ginds op die toren in de Noordzee de administratie bijhoudt.
Vorige Maandag ben ik vergeten Jack te noemen, dus tel ik hem er nu bij want hij zou boos kunnen worden en we willen hem terug! Ik weet nu dat het "Jack"is en hoe kon ik dat vergeten.
De route was nu makkelijk te volgen en dat zal ik aantonen: we gingen achter de school om en kwamen via de Huygenhoekring bij het Grietjespad en tenslotte op de Jan Glijnisweg en de Oostdijk, staken het zwikzwak bruggetje over (waar we op de foto gingen zonder die molen) en daarna via de kerkweg naar Hensbroek. Een lange rechte weg, de dorpsstraten van Hensbroek en Obdam volgend, bracht ons bij de Lutkedijk, waar een bord stond dat we niet verder konden. Dat deden we wel want de weg was vernieuwd en was mooi om te skaten, behalve dat er wel verraderlijke steentjes lagen, hier en daar. Daar verloor Peter zijn lampje. Via de Berkmeerdijk kwamen we weer op de Oostdijk, en schoten meteen dat kleine weggetje in waar we de Beukenlaan bereikten. ( Goed onthouden of niet !!??) De dreef, las ik op de borden, we gingen het zoab testen van een gloednieuw stuk weg, de Ton van der Linden boulevard, en de uitslag was positief, maar er moet nog wel een gladde skatelaag over. Via de Marcel Admiraallaan, de Robert Zantkade en het Richtje Taalpad, een prachtig lang fietspad, kwamen we tenslotte op de Amstel, waar nog een auto ons voorbij raasde op een manier die deed vermoeden dat de chauffeur te veel van datzelfde spul had gedronken. Chiel ging even eerder naar huis en ook Pieter rook de stal. Maar verder ging ieder mee tot het bittere end en maar goed ook want Roos had de CD's met ons TV-debuut in de verkoop. En Last but not least kwam Hillie op de fiets haar been laten zien en dat ziet er prima uit. Komt vast helemaal goed. Nee, ik was niet echt "kapot", iedereen kan beter skaten dan ik en dus, als ik het kan bijhouden, kan iedereen het toch wel proberen !!? Kom skaten; er is echt geen leukere manier om al het andere even te vergeten. Daarna voel je je weer tot alles in staat.
De afstand weet ik niet precies maar 25 km kan je zo wel noteren.
Tony, op je toren, je moet vast de groeten hebben van ons allemaal. Kom gauw weer want je verleert het zo, hoor!
Met dank aan de Leiding, de blockers, de TV-artiesten en de doodgewone skaters.

Piet

Verslag van Maandag, 31 Mei 2010

Zondag er voor en ook Maandagmorgen zag het er nog wel somber uit. De helden die ondanks de dreiging de 5 dorpentocht gereden hebben, werden ook werkelijk op regen onthaald en toch wel stoer dat ze nu toch kwamen, ondanks de vastgeroeste wielen. Nu was het opeens weer prachtig weer.We waren met z'n 13-nen. Geeft niks. Ik woon op 7 x 13 en heel gelukkig.
Wie waren die dertien ? : Hillie, op de fiets; gaat heel goed met haar been en 't is al bijna September als ze weer "stronger than before" zal zijn. Renate, trouwe skatester, Maaike weer, was op vacantie geweest en als een van de allerbesten had ze eigenlijk ook op de TV gemoeten. Richtje, gebracht door Ger, maar Ger kon helaas weer niet en volgende week ook niet. (werkt te hard en te veel; niet verder vertellen!) Sonja, die het altijd goed bij kan houden, hoe hard het ook gaat. De mannen Ton, Kees, Fred, Marcel, Chiel, Jan , Pieter en ikke.
Ton had weer een perfecte route geplanned, maar ik werd te veel in beslag genomen door de schoonheid van Noord Holland om me heen en door het gebabbel van Hillie op haar fiets naast me , zodat ik maar fragmenten van de route heb onthouden, het Grietjespad, bijvoorbeeld, de Huygenhoekring, omdat 't zo'n lange naam is, de Polderweg, Oterleek, waar we met twee keer beentje over voorbij waren zodat er niemand is gestoord, Rustenburg, daarna kleine mooie weggetjes, waar ik gek op ben; al dat mooie groen. Dat mag nooit verdwijnen. Daarom ga ik ook Groen-links stemmen straks. We kwamen in De Goorn, met die mooie kerk, ook al zoiets wat moet blijven. Wat je ook gelooft, die kerken zijn toch kunstwerken. Daarom denk ik dat ik toch maar CDA ga stemmen. En ik zag Spierdijk op de borden. Het is een prachtige omgeving en een krot of een oud huis zie je er niet. Noord Holland ziet er welvarend uit en dat geeft mij een goed gevoel. Ze werken er hard en verdienen die welvaart. Dat moet ook zo blijven, daarom denk ik dat ik toch maar VVD ga stemmen. Op een gegeven moment liepen we vast op een stuk weg, "werk in uitvoering", dat er gister nog niet was volgens Ton. Toch maar langs het kantje verder, anders zouden we verdwalen. Ik kreeg een steenje klem in mijn skate, maar Pieter had het er 1, 2, 3 weer uit op de manier zoals het er in gekomen was; met geweld. We kwamen langs een weiland met mooie bruin/wit gevlekte koeien met heel jonge kalfjes er bij. Mooi dat ze die tegenwoordig bij moeder koe laten, hoewel zo'n kalfje natuurlijk tot op het bot verwend wordt met chocolademelk ! En waarschijnlijk ook wel vaak een kauwgumpie want hij moet ook leren herkauwen. Ik denk dat ik maar op de Partij van de Dieren stem, want ik hou van die beesten, ondanks dat de boeren daar ons wel een poepje laten ruiken.
Man, het is gewoon genieten, zo'n rit. Het ging me net hard genoeg, maar steeds vraagt Richtje of het niemand te hard gaat en tegenwoordig hebben we minstens twee pepermunt-pauzes. Het was 24,3 kilometer genieten van de vrijheid. Skaten is op zich al gezond en het geeft je een gevoel van vrijheid. Wie houdt er nou niet van vrijheid ! Ik denk dat ik maar op de Partij van de Vrijheid stem.
Ja, ik geef het toe, ik ben een zwevende kiezer en eigenlijk wil ik gewoon dat alle partijen samen regeren zonder oppositie. Nederland gewoon mooi houden, Noord Holland natuurlijk voorop en vrije toegang op alle wegen voor skaters. Wie kan daar nou tegen zijn ?
We waren vroeg terug op de basis en er werd nog lang nagepraat. We konden een CD bestellen met de opname van Radio-TV N-H waar wij "figureren" !! Ik denk dat Fred of Ton die maakt. Gauw bestellen !! Toen ik weg reed waren ze nog niet uitgepraat. De zon stond al heel laag maar was nog te sterk om in te kijken. De lucht is blijkbaar heel schoon. En door de inspanning zit die schone lucht nou heel diep in mijn longen. Lekker hoor !!
Bedankt allemaal voor die super mooie rit en de gezelligheid.

Piet

Verslag 24 Mei 2010,

Tweede Pinksterdag. We zullen het maar op de feestdag gooien dat er maar 10 kwamen opdagen.
Ik zou geen andere reden kunnen bedenken want het was super skate weer. Maar er zijn ook pluspunten: Ger was er weer, en helemaal in vorm, zodat we nu, met Richtje compleet, weer van een compacte unit verzekerd waren. En Maarten kwam met Fred mee. Behoorlijk lang geleden dat we Maarten zagen want hij traint elders heel trouw. Mijn compliment alvast dat hij, met de handicap van pijn in z'n voet, gewoon met gemak de 25 km uitreed. Verder was Renate aanwezig en verovert zo een plaats in de vaste kern. Peter kwam met Marijke en die horen bij elkaar en bij ons. Met drie blockers, Ton, Fred en Robert, konden we elk kruispunt lam leggen en stonden de hele avond alle stoplichten op groen.
De route was weer gericht op makkelijk te berijden asfalt; via de R.Panda naar de Prov. Weg en richting Alkmaar. Afslag bij de Nollenweg en bij St.Pancras onder het tunneltje door en de Hoornse weg op. Hier en daar kreeg je wel de indruk dat je steeds maar omhoog moest, maar dat komt vast omdat je daar meer op let dan als je lekker naar beneden rolt. Via een fietspad, dat , geloof ik, de Rekerdijk heet, met van die golfjes in de weg waar je een beetje zeeziek van wordt ( ik, tenminste; want ik weet dat dat gevoel dat je maag op en neer gaat, dat dat "zeeziek"is ) , en de Muiderwaard, komen we uit bij het N-H-Kanaal, waar we even rusten op de Vlielandbrug. Heel verstandig en ik vertel later waarom.
Na die brug reden we langs het kanaal naar Koedijk. Daar de vlotbrug over. En niet gerust op die brug en dat is ook weer verstandig want een vlotbrug is precies andersom.
Rijden op Koedijk is al een soort "rusten"want nergens vind je een dorp met mooier asfalt. Via een afslag kwamen we bij het Geestmer Ambacht en via de Nauertogt in Broek op Langedijk. Daar kan je zien dat al die kool, rooie, witte, groene, savoije en "poepewitte" en wellicht nog meer soorten, de boeren daar geen windeieren heeft gelegd want er staan mooie huizen en het is daar gewoon heel mooi met veel water en groen. Van harte gegund, overigens, want ik herinner me nog het "koolsnijden" in de herfst, om 6 uur op het land, nog bijna donker en het eerste koolblad giet al ijwater in je laars.Koud !! En die kolen zijn niet bepaald licht. En ze zijn rond, maar moesten opgestapeld worden in een schuit; wee je gebeente als de stapel in elkaar stortte. Topsporters, die bouwers.
Verder ben ik de route een beetje kwijt want ik keek mijn ogen uit maar liet de leiding aan negen anderen over. We hielden nog even een tweede pepermunt-pauze op een brug en dat is weer verstandig.
En nu moet ik wel,zoals hier boven beloofd, vertellen waarom mij dat verstandig lijkt. Hoewel uitspraken van Confusius aan duidelijkheid te wensen over laten, is de volgende wel zeker op ons van toepassing :
"Wie even stopt op een brug, kan nog zonder veel moeite terug".
(In het Chinees rijmt het waarschijnlijk niet)
De avond is dus weer geslaagd, dank zij de wijze weg die was gekozen en ik hoop dat de volgende week weer meer mensen willen deelnemen aan het plezier dat Ton ons gratis aanbiedt.

Groeten en bedankt voor de fijne avond,
Piet.

Verslag van 17 Mei 2010

Wie weet hoe het vorige week ging, weet ook dat we nu skaten met een groep, bestaande uit filmsterren en gewone mensen. Nou, ja, gewoon... ? Wat zijn dat voor mensen die zulk zwaar onbetaald sport-werk doen ?
Eerst even de namen van vandaag. Ik telde 17 personen. Nog te weinig, hoor, want mooier kunnen we het weer niet maken. Haast geen wolkje aan de lucht en zelfs de maan probeerde zo weinig mogelijk blauw te bezetten. OK, in willekeurige volgorde : Eerst Sonja ( omdat ze zich zo lief verontschuldigde dat ze mijn verslag nog niet had gelezen); Kees, omdat hij zijn buurmeisje Thesa had meegenomen, Sjaak, omdat ik niet weet of het Jac(q)(u)e(s) of zo geschreven wordt;Marcel, komt laat maar staat binnen 'n minuut op de wieltjes; Ramona, die altijd heel voorzichtig parkeert, Hee, zeg, ik heb op iedereen wel wat aan te merken, lijkt wel, dus de anderen noem ik dan maar gewoon : Robert, (collega verslaggever), Ton, natuurlijk, Fred, ook natuurlijk, Roswitha (Roos voor vrienden) met David en Arne, die laten zien wat we hadden kunnen leren als we niet zo vroeg geboren waren, Cyriel (met die mooie auto en die aparte zonnebril, (slijtvast, krasvast, mug-dicht en beslaat niet en dat kost wel een paar centen!), Jan, die het wel fijn vindt dat hij nog niet de oudste is ( graag gedaan), Renate, op weg naar de top, en gelukkig weer Richtje om de boel bij mekaar te houden.Ger bracht haar en zag haar node vertrekken. En Piet, ikke dus (geen commentaar).
Bij de basis maakten we kennis met een skater van 1 turf hoog, maar veel belovend !
We vertrokken naar het Noorden. Noord Holland wordt mooier naarmate je noordelijker komt. Al gauw kwamen we op de Oostdijk en de Berkmeerdijk. Waar dijken zijn is water en dat maakt Holland mooi. Gek eigenlijk, dat een land mooi is omdat er zoveel water is. Er liggen daar ook een paar woonboten, die met onderzeeërs gemeen hebben dat ze ook "klaar voor onder water"zijn. Een liter verf zou die eigenschap al verbergen. Bij de "nieuwe brug" hielden we een pepermuntstop en gingen daarna de Lage Hoek in, vrije tocht tot de molen "De Vier Winden".(Die molen zag ik diezelfde morgen al op TV N-H. ) Na , of met, de Hollandse schilders, zijn de molens wel de mooiste producten van onze cultuur. Volgens mij dan weer, natuurlijk. Ik heb een klapje gehad van zo'n wiek, en dat voelt nog fijn aan !! Via de Langereis kwamen we bij de A.C.de Graaf weg. En al die tijd prachtig asfalt. Jammer dat Thesa het al heel gauw had moeten opgeven, want deze route is gewoon super asfalt. En de omgeving, dat blijft altijd mooi; een mooi paard wilde met ons mee rennen, maar dat verdraaide hek zat in de weg, een achter bomen verschuild huis met een tuin met gezellig klokkende kalkoenen. (Het is nog lang geen kerstmis), een koet op haar nest, midden in de sloot. Volgens mij hebben we twee weken geleden al een koet met pulletjes gezien. Deze is laat ! Maar dat was ook bij "Verlaat". Zo heet het daar en zo is het daar.
Voor de statistieken kunt U 26 kilometer invullen als de afgelegde afstand, maar ik had er zo nog wel 26 bij willen doen. Vanwege mijn leeftijd moet ik er mee stoppen maar ik kan het nog niet laten, dus, lieve mensen, pas nog even het gedoog-beleid op mij toe.
Een nog veel oudere Chinese man heeft eens een wijs woord gezegd ( dat was zijn werk, wijze dingen zeggen) en wat hij zei sloeg niet op appels of kersen of tomaten, maar natuurlijk op het skaten. Hij zei : "Rond is gezond". Weer erg confuus maar ik trek er lering uit.
Met dank aan de organisatie en de blockers en de windbrekers,

Piet.

Verslag van 10 Mei 2010

Steeds donkerder wolken trokken zich samen boven Heiloo maar ik ging toch maar even kijken want het weerbericht was droog. Bij aankomst op de basis stond daar de auto van RTV N-H en ik dacht meteen "ha ! het gaat door ".
Een vriendelijke man kwam mij meteen de hand reiken, Hans, en daarna Steven (hopelijk zijn naam goed gespeld) met een knoert van 'n camera en Saskia met een knots van een microfoon.
Ik dacht dat "muskieten" van krant en TV altijd hun slachtoffers op prehistorische wijze aan de haren hun beeld binnen sleepten maar voor ik het wist was de camera al op me gericht zonder dat ik wat voelde en had ik Saskia al alles over mezelf verteld wat er over mij dan te vertellen valt. Dat kwam ook wel omdat Saskia zei dat haar Opa bij dezelfde company heeft gevaren als ik; dat maakt mij loslippig.
Hillie, Fred en Ton kwamen ook uit de auto; de samenzwering had namelijk al bij Hillie thuis plaatsgevonden.
We waren met z'n 17-nen. De vriendelijke TV mensen tel ik natuurlijk wel degelijk mee en Hillie ook, want, hoewel demissionair en aldus niet bevoegd om belangrijke beslissingen te nemen, zien wij elders dat "belangrijk" voorbij 5 miljard is, en daarom heeft zij nog een behoorlijke vinger in de pap. Zij reed mee , ook om Hans als gids te dienen.
Tony wil vast weten wie er nog meer kwamen: Chiel, Jan ( uit St.Pancras), Pieter, ( voor de 2de keer) ,Sonja, Renate, en Roswitha met David en Arne ( goed onthouden ?), Robert, ik zei de gek en, ja, Richtje gelukkig weer. Ger bracht haar, maar zelf kan hij nog niet meegaan. Jammer dat er niet veel meer skaters kwamen opdagen. Misschien is de vakantie de oorzaak of de dreiging van regen. Later hoorden we dat het rondom De Waard behoorlijk heeft geregend , maar op onze route viel geen druppeltje ! "Het weer, mede mogelijk gemaakt door RTV Noord-Holland !"
We gingen op pad, richting Rustenburg. Saskia ging, gewapend met die microfoon als een deegrol van Katrijn in de hand, op skates mee. Zij klaagde steeds over haar conditie maar volgens mij heeft ze een ijzeren conditie. Ik heb altijd gevaren op schepen van ijzer en die vond ik best wel erg sterk. Wat wil je dan ? Schepen van titanium ? Die overdrijven !
Nu en dan en ook onverwachts werden we gefilmd van alle kanten. Zal best nog wel een toer zijn om van ons groepje ongeregeld een redelijk beeld te scheppen. Steven zal wel hier en daar wat bij moeten knippen, maar het zijn vaklui, hoor. Misschien herkennen we het later zelf niet eens want je moet niet gek opkijken als we op tv komen op klompen en met bisschop-mijters op. De techniek is tot veel in staat. Tenslotte gaat het om de kijkcijfers ! Maar ze zijn hartstikke aardig, hoor, en het zal best meevallen. Zou ook leuk zijn als Steven en Saskia ook weer eens mee komen skaten. Steven heeft Roches skates en doet meer aan stunt-skaten, zoals Richard ( die er niet was, helaas). Hans heeft ook wel geskate, zei hij. Als hij nu en dan uit de auto kwam, bekeek hij het spul met een blik vol tolerantie , want hij heeft natuurlijk wel gekkere mensen gezien, maar van lust om mee te doen verdenk ik hem niet. Hans was chauffeur en ik zou blind op hem vertrouwen.
Van Rustenburg gingen we rechtdoor naar de Noordervaart, skatend achter de auto , zodat Steven het even zittend kon filmen. Wel een gesleep, zo'n camera, maar hij is er mee geboren, zoals wij op wieltjes. De beste skaters reden voorop, de beste beentjes voor gezet, dus wachten we met spanning op de uitzending. Daarna ging het richting De Omval; we reden al hard, maar nu ging het nog harder en kon ik het niet meer bijbenen. Geeft niks; aan het einde wachtten ze en daarna gingen we via het Luna park weer naar "huis". Mensen, wat een avontuur en wat een fijne rit met super asfalt.
De uitzending van RTV N-H zal waarschijnlijk op 18 Mei zijn. Dan zijn wij in één klap beroemd !
Daarom besluit ik met weer een Oude Chinese wijsheid, die wellicht nog van Confusius afkomstig is : "Roem rijdt op kleine wieltjes.........." Die puntjes horen er ook bij. Het zijn Chinese puntjes . Daar moeten we het maar weer mee doen.
Bedankt allemaal voor de super mooie avond en RTV N-H voor het mooie weer.

Groeten, Piet

Verslag van 3 mei 2010

Wegens nat wegdek kon de rit helaas niet doorgegaan.
Tot volgende week allemaal (, samen met de crew van RTV Noord Holland).

Verslag van 26 April 2010

Er komen er meer meedoen ! En Hillie kwam op de fiets haar been laten zien en ook meerijden. Dat gaat de goeie kant op. Tony had al, namens ons allemaal , een bloemetje voor haar. We zouden langs haar huis rijden, maar ze was er al. Niet als leidster; Ton is nu de baas. Maar, zoals iemand opmerkte, Hillie demissionair.
De "nieuwen" waren Kees, die al eerder meedeed maar lang weg geweest is. Pieter, woont vlakbij maar was voor het eerst. Cyril was er weer en Sonja; waar bléven ze !! Had Roswitha ook een meneer extra mee?; ik weet het niet zeker. Ik telde 23 personen.
Komt, Skaters aller kunnen en leeftijden, want Ton kwam met de met de mededeling dat RTV Noord Holland opnamen wil komen maken over ons, skaters, en daarvoor gaat een datum vastgesteld worden; voor een gesprek en een tocht met een reporter. Zorg dat je er bij komt ! Regionale bekendheid via televisie. Wie kan er nu gezegd hebben dat hij/zij op tv is geweest.
En niet alleen daarom; deze tocht was weer genieten. Eerst naar Rustenburg. Vandaar naar de Wogmeer. Veel lange rechte wegen maar een prachtige omgeving. Ik zag een vrolijke koe, ik zag een zwaan op haar nest, en ik hoorde kikkers. Hoe groot en belangrijk onze Minister President ons landje ook probeert te verkopen, het blijft goddank een kikkerlandje. Heerlijk land. Vreemdelingen vinden dat soms ook.
De maan kwam op; wit. Geen enkel hemellichaam dat zo van gedaante en kleur kan veranderen. Het blijft een verrassing hoe hij er de volgende keer zal uitzien.
Wel wat veel paardenpoep op de weg. Niet dat het me stoort; we zijn politiek genoeg om er om heen te draaien. Maar ik telde wel zes hopen! Als ik die boer was, zou ik maar eens gauw met het beestje naar de dokter gaan. Zes !
Van de Wogmeer was het weer een lang stuk mooi asfalt naar De Waard. Een stuk waar de rang-orde even wordt vastgesteld als ieder even de vrijheid krijgt om alle remmen los te gooien. Alleen Maaike blijft andere, nóg mooiere , prioriteiten stellen en Piet, zei de gek, is nu eenmaal aangesteld als hekkensluiter en hoeft zich, gelukkig, niet te bewijzen.Of is, wellicht, onverbeterlijk.
Het was nog niet donker, maar voor de sier toch de lichtjes even aan. Ook leuk om die in het spiegelende glas van de bedrijven te zien. De avond is zo gewoon te snel voorbij.
Voor verder onderzoek naar het fenomeen "skaten", stuitte ik op Oude Chinese wijsheden. Je moet het gewoon ver zoeken ! Hier komt de eerste : "Sport wekt de illusie dat je met hard werken vooruit kunt komen !" Hebben we daar wat aan ? Beetje confusius.

Bedankt, allemaal, voor de gezellige sportieve avond en graag meer van hetzelfde !

Piet.

P.S. RTV Noord Holland komt 10 mei a.s. filmopnamen maken (bij slecht weer wordt dit een week opgeschoven). Voor zover nu bekend is, zal de uitzending op 25 mei zijn.

Verslag van 19 April, 2010

Bewolkt, maar droog.Ook nog geen regen van vulkaanas.Gewoon niks wat ons zou weerhouden om te gaan skaten. 20 Deelnemers. Christine ,woont het verste weg,was er natuurlijk als eerste. Ramona kwam weer, met Bart. De eerste kilometers bleef Ramona wat achter, maar later bleef ze weer mooi in de voorste gelederen. Zij is onze Iron Lady, want ze geeft geen krimp. Maar ze mist Richtje erg om bij te blijven. Bart deed weer dubbele dienst als blocker. Roswitha had een auto vol met David, Arne en Jet. Dat zet zoden aan de dijk en meteen ook skaters waar je wat van kunt leren. Dat geldt ook voor Richard en Marijke, die met Peter meekwamen. Richard rijdt in stunt-skate-outfit. Die helm ! Different! En die broek deed me denken aan de kledinglijn van onze Nederlanders uit het verre Westen. De pijpen zijn nooit te lang. Je kunt er niet in joggen, wel in sjokken. Capuchon hoort er bij. Die kledinglijn verdient tot Kunst verheven te worden. Wat zeg ik ? 't IS kunst en niet voor watjes. Richard demonstreerde meteen al kunsten die ik ook zou gaan leren als ik niet te vroeg geboren was.Chiel was er weer want hij wil wat kilo'tjes kwijt en dat lukt zo aardig. Niet te veel kwijt raken want soms hebben we een fors postuur nodig. Jan, uit Sint Pancras, (een ijsheilige.) Nee, niet Jan, maar Sint Pancras is ijsheilige. Jan was er vorig jaar even , maar besluit nu om vaak te komen. Renate, niet meer weg te denken en dat zouden we ook niet willen. Ron, maar Ron moest het bij de omval af laten weten omdat zijn rug hem plaagde. Maaike, mooie sterke skatester. Tony, gelukkig ook weer, maar hij kon niemand arresteren want iedereen was gehelmd. Marcel, als altijd opgewekt. Fred als Superblocker en hij houdt ook de website nu bij.

Kijk naar Fred en je weet hoe je moet skaten.

En tenslotte , omdat zijn naam met een T begint,Ton. Maar, hoewel wij onze Generalissima wel missen, hebben we aan Ton een ware Generaal. Hij kan nu laten zien wat hij kan en deze rit was weer super uitgewerkt. We gingen eerst naar het Lunapark, nergens mooier skaten, (het ruikt er naar hyacinten en even later naar schapendrollen, buitenlucht) er dwars doorheen, naar de wirwar van wegen bij St.Pancras en vandaar naar Alkmaar waar we na de Friese Brug Arne kwijt raakten want hij ging met een zere voet naar huis. 2 down, zeggen ze bij de honkbal. Door de Alkmaarse wijk tot het pad langs de Hoornse vaart, waar ik een paar meerkoeten zag met pulletjes. Pa en Ma hadden moeite het kroost kalm te houden; te vroeg geboren maar te laat naar bed ! Bij St.Pancras kozen we de Berenkoog. Geen verkeer, brede weg, mooi asfalt, super om even aan de haal te gaan. Op het pad langs de spoorlijn schrok een ganzenfamilie van ons en koos luid snaterend het ruime sop: "HÉP je je kroost op tijd naar bed, komt er zo'n stelletje ongeregeld onze rust verstoren !" Ja, ik versta dierentaal. Laatst, op een mooie vliegtuig-vrije zaterdagmorgen, reed ik op skates langs een boerderij en een vogel riep iets. Ik dacht: "'t sal toch niet waar wese !" en ik stopte om het nog eens te horen. Weet je wat ie riep? : "Geen nieuwe fiets !"

Ïk zweer 't ! Zo'n beestje weet niet wat of wie ik ben en probeert er achter te komen door weg te strepen wat ik niet was : Geen nieuwe fiets ! Onze buren hebben een merel die constant "Salmonella" roept. Die denkt : "Dan lusten ze mijn eieren niet !" Gewoon goed luisteren, dan merk je dat je ze verstaat. Na de spoorbrug gingen we langs de Provinciale weg tot het kruispunt waar je over de spoorlijn op het industrie-terrein komt en daar is het voor ons ook een paradijs. Helaas waren we toen al gauw weer op de thuisplaat. 20 en een halve kilometer afgelegd. Nog niet helemaal donker zodat Ton gelukkig mijn startonderbreker nog vond, die ik had verloren, zodat ik thuis kan wachten op de volgende Maandagavond en niet een week in de auto.

Allemaal heel erg bedankt voor de fijne rit en de gezelligheid.

Groeten, Piet

Verslag maandag 12 april 2010,

De eerste rit en natuurlijk was ik het eerst aanwezig want ik ben het s-ss-senuwachtigste. Christine kwam vlak na mij want zij is het enthousiastste. En daarna kwamen de deelnemers van alle kanten. Ger en Richtje kwamen ons uitzwaaien want ze konden zelf vandaag niet; kijk! Dat zijn de ware kernkrachten! Tony had het blijkbaar ook niet gered, jammer, maar voor de enkeling die niet uitgerust was volgens de Wet Voerman wel een gelukje; anders zou hij/zij in elkaar gekrompen zijn onder zijn strenge blik. Hillie was er niet en iedereen wist nu al wel van haar ongeluk. We willen haar terug en omdat goede wensen echt werken, dat weet ik zeker, al weet ik niet hoe, zal ze heel snel genezen. Maar Ton heeft haar heel goed vervangen; de ceremonie bij aanvang werd hem haast te veel omdat al die lieve meiden hem in bewondering stonden aan te staren, maar zijn uitgestippelde route en de bewaking tijdens de rit waren uit de kunst. Blockers Sjaak en Fred hebben met Ton de route wel 2 keer gereden. Het is me nog steeds een raadsel hoe die mannen zo'n snelheid kunnen ontwikkelen. Maaike was ook in de begeleiding en ik zelf mocht ook een verkeersleider-hesje aan omdat ik de hekken sluit. Sjaak had een vriend meegebracht, Erik-Jan, voor het eerst met ons maar vast van plan om blocker te worden! Wie heb ik nog niet genoemd ? Peter, met gevolg, Marcel was er, en Chiel, Renate, Ron, Roswitha met David. Ik vergeet er een paar, volgens mij. Alles wat ik hier schrijf is trouwens "volgens mij" en dat zal ik niet steeds herhalen. Ik rijd achteraan en beleef het beslist anders dan wie vooraan rijdt. (Iedereen beleeft de wereld anders, volgens mij) We vertrokken via het tegelpad rond de "Fonkelsteen" in Noordelijke richting, tegen de wind in. Een lief meisje, de jongste en kleinste, kon het meteen al niet bijhouden. Ze stond goed op haar skates, daar mankeerde het niet aan, maar nog onvoldoende geöefend. Ze moest afhaken. Ik vond het vreselijk sneu want ze was er echt dapper aan begonnen. Hopelijk gaat ze hard trainen en komt ze terug ! Ik hoop echt dat ze dit leest en terug komt. Misschien is het hier de plaats om aan te geven wat je moet kunnen om mee te kunnen gaan: Als je in staat bent om ongeveer 20 minuten achter elkaar ongeveer 20 km per uur te rijden, en je kunt redelijk remmen, dan kan je mee. Na elke 20 minuten houden we namelijk meestal even rust. Het grootste deel van de rit wordt langzamer gereden. De route, vergeef het me, kan ik niet precies herhalen. De Noord in omdat de Noordenwind heerste. Behoorlijk fris ook, maar als je rijdt word je dan juist zo lekker warm. Er was een lange weg, tegen de wind in en er waren wegen, lang en recht met super asfalt waar we vóór de wind gingen en alle remmen los. Man, hoe komt het toch dat skaten zo lekker is !. In het verleden hebben we dat wel eens op allerlei wetenschappelijke wijzen proberen te verklaren, maar het blijft een raadsel waarom 's avonds tot het donker wordt, en soms nog later, mensen zich op wankele wieltjes nutteloos uitputten en tenslotte bekaf met stralende gezichten eindigen waar ze begonnen zijn. We zagen in het Westen nog een prachtige rode bol ondergaan. Als hij morgen net zo mooi weer opkomt, zitten we goed ! Deze eerste keer van 2010 is dus een klapper geweest. Heerhugowaard is sowieso een skate-paradijs maar je bent ook zo gauw lekker buiten in de polder. Ton en de blockers bedankt voor de mooie rit; als ik die route precies moet beschrijven, moeten we die zeker nog een keer over doen. Op weg naar huis zag ik de Avondster, Venus, de zon volgen. Het blijft een raadsel hoe die bollen schijnbaar vrij in de ruimte zweven en toch niet uit hun vaste banen kunnen ontsnappen. Raadsels ! Er zijn gelukkig nog veel geheimen die op een verklaring wachten. Ik vond het altijd jammer dat Columbus Amerika ontdekt heeft. Ik had het liever zelf gedaan. Maar zelf heb ik Heerhugowaard ontdekt en dat mag ook wel in de krant ! Volgens mij.

Tot Maandagavond weer !

Piet.

Verslag maandag 7 september,

Er verzamelden zo’n 16 skeeleraars om op deze prachtige avond alle zweetdruppeltjes uit hun lijven te persen. De tocht zou ons deze keer naar Koedijk te brengen en ook weer thuis. Via de Reuzenpandasingel rijden we naar de Westtangent. Daar steken we Westerweg over en komen bij de spoorbrug uit. Hier is het voor de blokkers even extra opletten met het tegemoetkomend verkeer.Via de Beverkoog rijden we (niet langs het hondenopleidingsveldje) naar Sint-Pancras. Bij de bakker slaan we linksaf en gaan zo verder de wijk in.

We rijden over het fietspad de rijksweg onderdoor en kriskrassen nog wat verder totdat we bij kanaaldijk aankomen. En hier missen we dan toch Piet met z’n overheerlijke pepermunt. Piet kon er wederom helaas niet bij zijn en nu i.v.m. problemen met z’n knie. Hopelijk is dit snel weer beter zodat we en weer kunnen genieten van Piet z’n gezelschap, z’n eervolle taak als achterrijder en natuurlijk de heerlijke peppillen. Gelukkig was er iemand zo vriendelijk om lekkere Mentos mee te nemen, waarvoor alsnog hartelijke dank.

Na deze pauze slaan we linksaf en gaan we, al dan niet racend, langs het kanaal richting de koedijker vlotbrug. (Fred trekt een harde sprint achter de racefietser aan en laat iedereen achter zich). De vlotbrug steken we over om even verderop weer via een andere brug het zelfde kanaal weer over te steken.
Via de Drechterwaard en de Rekerdijk komen we langs de molenkade, alwaar we prachtig skatend van de mooie molens kunnen genieten. Via de Berenkoog racen we door het donker richting spoorbrug alwaar we daarna via de reuzenpandasingel weer bij de Fonkelsteen aankomen.

Al met al een mooie tocht met prachtig weer en alhoewel het steeds vroeger donker wordt, blijft het toch de moeite waard om ook de laatste paar keren nog weer mee te gaan.

Groeten

Robert

Verslag maandag 17 augustus.

Om 19.30 uur is er weer een verzameling van ongeveer 17 geïnspireerde wieltjesmensen. Deze keer had ik de eervolle taak om de route uit te mogen zetten, daar Hillie geopereerd was aan haar hand en nog niet in staat van dienst was om mee te kunnen rijden. Wel liet ze (plichtsgetrouw als ze is) haar gezicht nog even zien en kwam ze natuurlijk even haar geopereerde hand/arm showen.

De zondag ervoor inspireerde mij om de tocht richting Shermerhorn uit te zetten. Met 7 nightskaters hadden we de eilandspoldertocht gereden, waarbij we ook nog heus geïnterviewd waren door het Noord Hollands Dagblad. Al met al een zeer leuke tocht waarbij het meer om de kwaliteit van de omgeving ging dan om de kwaliteit van het (k.t) asfalt (we waren al door Hillie gewaarschuwd).

We reden met z’n allen richting Oterleek. Om zo via de polderweg en de Huijgendijk richting Ursem te gaan. Onderaan de brug werd er even een pauze ingelast. Hoe verder we in het seizoen komen des te hoger ligt het gemiddelde tempo en dat was voor sommigen te merken. We vervolgen onze route via de Mijzerdijk en komen dan in Schermerhorn aan. Dwars door dit dorp komen we aan op de N243 en deze scheuren we helemaal af naar Almaar. En dit scheuren neemt Jack nogal letterlijk en gaat er als een speer vandoor. Niemand kan em bijbenen, laat staan bijskeeleren.

Bij de omval aangekomen merken we dat de avonden toch al weer snel korter aan het worden zijn, plotseling is het een stuk donkerder geworden. Wie deed er hier het licht uit? Via de Schermerdijk komen we in het Park van Luna en rijden via de Reuzenpandasingel weer naar de Fonkelsteen. Na een enthousiast handjeklap en ongeveer 27 km op de denkbeeldige teller is alweer een einde gekomen aan deze prachtige avond (wat was het toch weer mooi weer).

Iedereen is zo ongeveer wel met vakantie geweest dus a.s. maandag moet de teller toch minimaal op 20 skaters staan. Stiekem is dit dus een oproep voor de luie skaters onder ons om het toch maar weer eens te gaan proberen, kom op je kunt het echt waar….

Groeten Robert

Verslag maandag 3 augustus,

Hillie stond klaar met een bos bloemen. Hierbij kun je van alles gaan denken; “waar heb ik dat nou weer aan verdiend”, of “Wie is er jarig geweest”, “welk jubileum heb ik nou weer gemist”. “Heeft er iemand van de club een ongelofelijke prestatie geleverd”. Niets van dit alles was waar, de bos bloemen was bedoeld voor Riek en ook een beetje voor Peter. Vanwege de val van Riek enkele weken geleden heeft ze besloten om te stoppen (en daarmee ook Peter). De val bleek toch ernstigere verwondingen teweeg te hebben gebracht dan in eerste instantie door de arts was geconstateerd. Een kopij van de röntgenfoto werd ons allen getoond en daarop was duidelijk een breuk zichtbaar. Nou heel veel sterkte de komende tijd en onze dank voor jullie beider inzet de afgelopen jaren. We zullen zeer zeker een keer een route langs jullie plannen en dan komen we met z’n allen op de koffie (met appeltaart natuurlijk).

Met ruim 20 koppen sterk vertrekken we na de mooie woorden van Hillie richting de Jan Glijnisweg waar we aan het eind de kippenbrug oversteken. En er waren inderdaad een aantal “kippen” die er vanaf sprongen in het heerlijke frisse water, waarbij ons acrobatiek van de eerste plank werd ons voorgeschoteld door de jeugd.
Via de kerkweg komen we op de Burgemeester Kooimanweg uit, waar we weer even mogen racen, na enkele meters blijkt dan duidelijk waarom Hillie deze weg nooit neemt. Deze weg blijkt allerlei hobbels, bobbels en ander ongerief te bevatten, dus voor racen een echte conditiebreker. Hieruit blijkt dan toch maar weer eens, heb vertrouwen in Uw leiding want Hillie kiest altijd de mooiste, beste en gladste route. Indien je denkt, tja kan deze route niet eens anders, deze kennen we nu wel, dan weet je dus vanaf nu: nee dat kan niet anders, de beste route is reeds voor je uitgezet.

Uiteindelijke komen we bij de N 507 uit. Hiervoor ben ik even een gedeelte van de route kwijtgeraakt en dat komt door Piet. Deze heeft het lef aan een passerende ruiter te vragen of ze niet bang is dat ze op hol slaat, de ruiter antwoord geheel naar waarheid : “Nee hoor dat gebeurt niet”. Waarop Piet zegt : “en het paard dan”? Nu weten we allemaal dat wijsheid met de jaren komt en dat is ook zo, maar het is niet alleen, hoe ouder hoe wijzer, maar ook hoe ouder hoe brutaler. Maar het was natuurlijk allemaal niet zo brutaal bedoeld als hier nu geïnsinueerd wordt.

In ieder geval rijden we langs de N507 langs het golfterrein en komen we al dan niet racend aan in Obdam. Hierna vervolgen we de route weer langs de Oostdijk en komen we uiteindelijk weer bij de Fonkelsteen aan. Hier deelt Hillie nog even mede dat ze deze week nog even onder het mes moet i.v.m. een tunnelsyndroom. Hierdoor zal ze niet in staat zijn om a.s. maandag een route voor te bereiden en mee te rijden. We wensen Hillie een succesvolle operatie toe en een spoedig herstel, zodat a: de vreselijke pijn verdwenen is en b: wij weer over een aantal weken kunnen rekenen op een hele mooie route.
a.s. maandag zal ondergetekende verantwoording nemen voor de dan te rijden route.

Allemaal weer bedankt voor jullie deelname en graag tot a.s. maandag.

Groeten Robert

Maandag,27 Juli,

Deze keer was ik het eerst ter plekke. Buienradar beloofde dat om half acht alle regen wel voorbij zou zijn, maar voor de zekerheid had ik een lange broek aan en een korte broek mee.

Toen kwam Peter en meteen daarna Renate, beide in korte broek om de zon uit te dagen. Toen kwam Edith, in body-warmer, dus op het ergste voorbereid.

Maar het hielp allemaal niks. Af en toe een druppeltje regen, af en toe wat meer, genoeg om de weg net bijna niet droog genoeg te houden. Pesterijtjes !

Misschien hadden we een paraplu mee moeten nemen. Volgens de Wet van Murphy blijft het droog als je de hele dag met een paraplu loopt te zeulen.

Maaike kwam, en Henk en nog wat later ook Hillie en Ton en Marcel. Maar er bleven mini-druppeltjes vallen en er hingen beloften van meer in de lucht.

Hillie vond dat we niet mochten mopperen want dit was de eerste Maandag dat het regende.Geen verslag dus, maar toch deze mededeling voor de mensen die niet kwamen; en voor degenen die wel kwamen maar al wat eerder weer vertrokken, om ze gerust te stellen.

Nu ik het toch over de wet van Murphy heb, kan ik wel even doorzeuren over "De Wet". Het is toch mooi dat we vaak rijden onder de gedoogwet ; dank zij de blockers mogen we op de grote weg, als voetgangers. Toch wel fijn, dat gedogen. Beter dan wetten van Meden en Persen. Die volkeren hadden zulke strenge wetten dat Amsterdammers er vaak nog van huiveren, sprekend over "De wet van meten en persen". Wij kennen ook nog de Wet Voerman:
Artikel 1 : Als je geen helm draagt, hebben we liever dat je niet mee gaat.
Artikel 2. Als het schemerig wordt, alsjeblieft verlichting voeren. Dus bij het winkelen even er aan denken dat je nog leuke lichies en batterijtjes moet kopen voor later.
Artikel 3: Over verdere beschermings-middelen praten we niet maar we zien het wel ....!
Dat zijn toch ook wetten zo soepel als skatersbenen !

En deze avond hadden we dus gewoon "wet", in het Engels "nat"en dus gingen we niet skaten. Om 8 uur scheen de zon alweer, dus het was niet kwaad bedoeld, denk ik, en voor de volgende dag was heel mooi weer voorspeld, dus, OK, Hillie, ik zal niet mopperen.

Gegroet,

Piet

Maandag, 20 Juli

Voor Tony eerst even de deelnemers : Bart, Christine, Edith, Herman, Marcel, Peter , Piet, Ramona, Renate, Sonja en Ton.

Ik zag Edith heel sip kijken en vroeg haar verschrikt wat er loos was. Ze was haar beschermingsspullen vergeten. Als je had gezien hoe ze keek, zou je beslist niet van start durven gaan. Maar Ton was de redder in de nood en ging even thuis wat voor haar halen. Onbetaalbaar, die Ton. En ik wil nooit meer iemand zo verdrietig zien kijken. Er blijkt wel uit hoe graag Edith skate !

Daarom snap ik ook niet waarom iedereen met vakantie is ! We waren weer met z'n elven maar. Ik heb ook echt medelijden met degenen die in een of ander tropisch land verkoeling moeten zoeken onder een palmboom en de kans lopen een cocosnoot op hun kop te krijgen. En dan heb je nog geluk; het zou ook zo'n grote tropische teek kunnen zijn. Of denk eens aan die stakkers die achter een groot bord kalamares zitten in Griekenland, snakkend naar een zoute haring of een bord bruine bonen met stroop.

Het is niet anders. Hopelijk komen ze ongeschonden allemaal weer terug. We toerden door De Waard, die doolhof met die aparte straatnamen. Zuidtangent, Westtangent.....

Bij die namen vraag ik me altijd af wie ze heeft bedacht. Dan vermoed ik dat die in de bouwkeet zijn ontstaan bij de aanleg van die wijken. Ik hóór ze in die keet overleggen, bij een kop lauwe koffie en het broodje van thuis : "He, Arie, je moet wel uitkijke dat je die tangent parallel laat lopen met die coordinaat van de sinuslijn, anders krijg je dat die hypothenusa kruist ..... mompel mompel....." en de mannen die het moeten uitvoeren met bulldozers en draglines zitten er bij, kauwen hun broodje en wachten het af met een heilig respect voor die knappe koppen. En dat heilige respect deel ik met hen. Toch denk ik dat die wiskunde-namen ooit zullen wijken als er weer beroemdheden vernoemd moeten worden.

Opeens had Bart technische problemen. Er was iets gebroken aan zijn schoen. Ik hoorde hem mopperen over "skates van 300 Euro..." en ik ben met hem eens dat voor die prijs er dan ook niets mee mag gebeuren. Hopelijk kan de schoenmaker het wel verhelpen. Daar zag het wel naar uit en dan die andere schoen ook meteen maar breek-proof laten maken. In de polder kwam een frisse Noord Hollandse wind ons strelen en verder kwam er ook geen onheil meer op ons af. Bij de brug voor de Lutkedijk hielden we pepermuntstop. Daarna bezochten we Obdam en Spanbroek, dorpen waar het heel goed gaat, aan de huizen te zien. Onze nieuwste deelneemster, Renate, kon het goed bijhouden met Peter aan de kop en Ton en Bart overal tegelijk voor de veiligheid. Mooi zo, want dan komt Renate vast de volgende week weer.

Ik zag diverse zwermen spreeuwen, en hoewel ik blij ben dat er nog zoveel zijn, vraag ik me af waarom ze nu al voor de trek naar het Zuiden aan het oefenen zijn. 't Is verdorie net pas zomer !

Bij Rustenburg ging het weer richting HeerHugowaard en om kwart over 9 waren we al weer op de basis. Heerlijke tocht; 24 km en een beetje. Lekker gereden. En dit was de eerste keer dat ik zelf helemaal niets was vergeten.

Op weg naar huis keek de zon toch nog even onder de wolken door en toen wist ik dat ik toch mijn zonnebril was vergeten. Maar daarom bleef die lieve zon natuurlijk al die tijd achter de wolken en kreeg ik pas nu die knipoog. Goed gevoel dat er in dit heelal ook met de kleine dingen rekening wordt gehouden. Zonnetje, bedankt, en jullie, menselijke zonnetjes, ook bedankt voor de mooie rit !

Piet.

Maandag, 13 Juli
We waren maar met z'n elven ! Het gekkengetal. Het was ook te gek, zulk mooi weer tref je toch zelden ! Voor Tony ter info en invulling in "De Lijst": Bart, Christine, Edith, Jantine, Marijke, Peter (zonder Riek helaas), andere Peter, Piet, Ramona, Sonja en last but not least: Ton.

Peter had de leiding en Ton had de route gepland, of andersom, of allebei. In elk geval een stukkie vakwerk weer. We begonnen met dwars door De Waard te rijden. Er waren wel bijzonder veel auto's wakker. Er wordt 's avonds laat nog hard gewerkt, blijkbaar. En nadat ik de route kwijt was, waren we opeens in Noord Scharwoude. Genaderd uit een ongebruikelijke richting, zodat de bewoners volkomen verrast werden en wij het hele dorp door konden rijden zonder een schot te lossen.

Aan de andere kant van het dorp was er toch nog een loslopend hondje dat een fantastische schijnaanval uitvoerde. Ik schrok me werkelijk te pletter. Was ik maar half zo dapper als dat kleine beessie! Door het harde remmen was er een steentje in mijn skate geraakt. Peter heeft in no time het remblok er af gehaald, steentje er uit, remblok er weer op. Klaar terwijl U wacht. Misschien een beetje raar gezicht, maar Peter heeft twee rechter handen, hoor ! Er rezen daar ook drie luchtballonnen op. Later kwam er zelfs nog een vierde bij. Vlakbij. Je zag die vlam. Dat vind ik maar niks, zo'n vlam vlak bij dat doek. Dat moet anders kunnen en dan hoeft het niet meteen kernenergie te zijn. Of desnoods een heel klein beetje eismckwadraat. Splitsing met een klein hamertje. Hamer-en beitel ballonnen ! Braak terrein voor een uitvinding.

We reden verder op de Diepsmeerweg die leidt naar "De Brug der Zichten"over de snelweg. Er zitten bij die brug een paar rare bobbels in de weg terwijl er geen boom of zo staat. Wat zit daar toch, zou je zeggen ?

Prachtig zomerweer; de zon nog lang niet onder maar hier en daar stond al een blauwe reiger te dutten. Staande slapen als je blauw bent ! Je kunt veel leren van dieren ! Behalve van apen; dat hebben we allemaal al, en nog erger!

Bij het Geestmerambacht namen we het tunneltje naar de Wagenweg en via de Veertweg tot de Nauertocht en naar de Zuiderdel. Vandaar richting Sint Pancras. Daar gebeurde het weer : we naderden uit een ongewone richting ! Gevolg was dat de bullebak sliep in die sloot naast de molen, dichtbij, dreigend, donker en diep ! Aan de veilige kant werd even halt gehouden. Peter wees op de wolk uit een schoorsteen in de verte waaraan te zien was dat het werkelijk windstil was. Als de rook van het offer van Abel, vond ik, want ik ken mijn klassiekers. Sonja wilde toen meteen doorrijden; mogelijk bang voor een preek zo kort na het weekend. Logisch. Edith was het wel met mij eens dat bijbelkennis wel helpt om een prijs te winnen met een puzzle. Zij dacht aan een koelkast of zo. Inderdaad zijn het vaak zulke prijzen; een koelkast of een zwart-wit TV, of een tomatenrasp, iets nieuws !
Overigens kwamen die wolken volgens mij uit de schoorsteen van Smith's Chips. Die zijn heel erg lekker. Zelfs bij harde wind zullen die wolken wel rechtstreeks ten hemel rijzen. Let op mijn woorden. Toch maken ze die chips gewoon van piepers, hoor ! Bintjes ! Een zo'n zakkie chips, daar word je heus niet dik van. Zucht, smak, knirrrp !

We reden door en roffelden over de roosters van de spoorbrug. (Je hebt ze ook met paprika ! Slik ! ) Daar liggen die boten ook nog altijd. De "Abel Tasman". Mooie boot, hoor, maar hoe komen ze op die naam !!? Zo zou ik mijn fiets wel de "Apollo 13"kunnen noemen ! Vandaar is het maar een stukkie nog naar de Fonkelsteen en daar kwamen we zonder kleerscheuren aan. Toen Peter wegreed heb ik nog, namens ons allemaal natuurlijk, de groeten voor Riek meegegeven. Dat ze heel gauw zonder pijn en weer helemaal heel terug mag komen. We houden van Riek, en dat is de gewone nuchtere waarheid.

28 km gereden en het was nog licht. De lucht kleurde mooi rood in het Westen en tegen tienen was ik thuis, gelijk met de zon. Maar die moet dan vannacht nog een half rondje.

Gegroet en bedankt voor de fijne rit.
Piet

6 juni

Ja, nu geen verhaal van onze schrijver Pepermunt Piet maar van mij,Tony. Met 9 man/vrouw heeft Ton een route uitgezet . Velen waren met vakantie.Ton had ingeschat dat we om 21.15 uur terug zouden zijn. Nou, dat heeft hij waargemaakt nl. om 21.14 uur met 23 km achter de rug waren we terug.

Onderweg kwamen we Tanja, mijn dochter die vorige keer voor het eerst mee deed, tegen op haar racefiets.

Ze moest op tijd thuis zijn vandaar dat ze niet mee skate, achteraf had ze makkelijk mee kunnen gaan.

De wind was hard en hebben weer een mooie ronde gereden. De tocht ging via het Park van Luna, langs de provinciale weg N242, Nieuwe Schermerbrug, Ouddorp, Beverkoog, Spoorbrug Zuid - en Noord zijde over, richting Sint Pancras, Industrie terrein Broek op Langedijk en terug naar onze honk. Riek Suiker heeft bij de val van vorige keer niets gebroken maar heeft behoorlijk veel pijn van de kneuzing.

Ondanks de medicijnen gaat de pijn door en haar kennende heeft ze dan ook behoorlijk pijn.

Dit was inmiddels bijna een week terug en ik wens haar heel veel sterkte.

Groetjes Tony

Maandag, 29 Juni

Het was broeierig warm maar er waren meer deelnemers dan ooit.

Je kunt wel begrijpen waar het gesprek over ging. Iedereen was onder de indruk dat Jan er niet meer bij zal zijn. Ik vond het wel erg goed van Hillie dat ze vroeg om een minuut stilte om hem te gedenken. Het weerspiegelt wat zo oud is als de mensheid; de hoop dat de dood niet het laatste is voor een mens. De trend is om, met de "wetenschap"van heden , die hoop te ontkennen, maar er is oneindig veel meer om te weten dan wij met z'n allen op deze wereld kunnen weten. En wat is er nu belangrijker voor een mens dan zijn geliefden weer te zien ? Het is niet eens reëel om te denken dat het allerbelangrijkste voor een mens niet zou meetellen in de schepping.Daarom zal de hoop daarop altijd blijven om tenslotte de zin van het leven te verklaren.

Ik zag weer nieuwe gezichten; de jongste, Tanja, maar lang niet de langzaamste. Jan, uit Sint Pancras, maar die komt nu 3 weken niet.Twee grote kerels uit Heerhugowaard, Rob en Michiel, de een voor het eerst dit jaar op de wieltjes en de ander nog maar voor de tweede keer. Toch reden ze de tocht uit, Rob niet helemaal moeiteloos, maar zelfs als je een goede conditie hebt, kunnen sommige spieren , lang niet gebruikt, gaan protesteren. Laten we hopen dat hij niet ontmoedigd is en er volgende week weer bij is. Vaak gebeurt het dat een "nieuweling" het na 1 keer al laat afweten, maar evenzo vaak is het een kwestie van conditie en dat krijg je alleen als je blijft komen. Je conditie kan goed genoeg zijn maar je spieren moeten ook wennen aan de nieuwe beweging.

Om er maar eens flink aan te trekken had Hillie een iets langere tocht gepland. Eerst naar Rustenburg. Niet gerust daar, maar verder naar Ursem. Lange wegen en dus meteen flink aanpoten. En zweten, natuurlijk, want hoewel mooi weer, toch behoorlijk warm en weinig wind.

In het mooie Avenhorn werd even gestopt en Jan ,uit Limmen, maakte van de gelegenheid gebruik om marsrepen uit te delen. Ja, Jan was er weer, voor 't eerst dit jaar.We hebben je gemist, Jan. We hadden alleen nog maar die eeuwige pepermuntjes !

We stonden met z'n allen mensen in de weg die auto's aan het laden waren. Ik herinner me dat Michiel zei dat een dame bijna iets liet vallen. Nee, vraag het hem zelf maar.

Jan en Ben volgden ons op de fiets. Ik, als achterste, hoorde ze voortdurend babbelen en het ging steeds over grond en groeiende dingen. Geen wonder, want we reden langs eindeloze velden met kool, tarwe en aardappelen. Mooiere dan velden met voedsel ken ik niet. Veel en veel mooier dan die bollen, hoe kleurig ook. Piepers bloeien ook. Ik vertelde David dat wij die piepers vroeger één voor één moesten rooien en dat een boer eens tegen me zei, wijzend op die schier eindeloze akker : "Koik, Piet, deuze piepers moet je rode, den ben je klaar voor vacantie !". "Ha !", riep Michiel, "Tegen mij zei die boer ..."as je klaar benne, hep ik nog zo'n akkertje voor je "". Ja, van zo'n grote vent win je het ook nooit !

Van Avenhorn ging het via de Middenweg naar de Schermerhornweg. Allemaal van die lange rechte stukken waar je lekker met het verstand op nul achter de sliert aan kunt rijden. Ik vind dat fijn, anderen kiezen misschien voor de slingerwegen of dorpen, maar deze keer was het blijkbaar mijn beurt. Aan de Middenweg was er een vriendelijk huis waar we water konden bunkeren. Dat is welkom met die warmte.

Na Schermerhorn kwamen we weer op de Rustenburgerweg maar nu aan de Zuidkant. Na een paar honderd meter lag daar opeens Riek op de weg. Ik heb geen idee hoe het gebeurde maar ze had wel veel pijn. Ze was heel hard op haar schouder gevallen. Nu heeft ze potdorie elleboog-beschermers en dan valt ze op haar schouder. Maar van Riek zal je niet gauw een klacht horen. Het leek er op dat de schouder niet uit de kom was en ook niets gebroken. Maar 't was erg pijnlijk. Toch reed ze nog mee tot Rustenburg, waar ze met Peter bij een restaurant ging wachten op vervoer naar huis. Riek, we hopen met z'n allen dat je weer gauw zonder pijn bent en alles nog heel is.

Omdat je bij Hillie nooit twee keer dezelfde weg krijgt te zien, gingen we via de Huijgendijk en de polderweg weer naar de Fonkelsteen terug.

Ja, dan is de koek weer op. Maar het mooie weer is er nog en de zomer is nog maar net begonnen. Kom allemaal de volgende keer weer, lekker zweten, kijken naar al dat moois in West Friesland, daarna slapen als een blok en Dinsdag een big smile voor je baas die sjachrijnig op de klok kijkt hoeveel seconden je dan weer te laat bent. Jouw week kan toch niet meer stuk !

Bedankt allemaal voor de gezelligheid, de zorg, de veiligheid en het goede gevoel.

Gegroet, Piet

Maandag, 15 Juni
Tijdens het verzamelen kwam Jan Smit op de fiets even langs. Blij dat het goed met hem gaat; al komt hij dan niet skaten, op de fiets geniet hij ook en blijft hij gezond. Maar leuk dat ie effe kwam. Robert vroeg mij beleefd doch dringend om dit verslag te maken omdat hij druk bezig was met allerlei zaken, onder andere een taak voor zijn familie. Wie ben ik om bij de familie van Robert roet in het eten te gooien? "Dat kan toch niet !", zou Tony zeggen.

Voor Tony, de deelnemers :Arne, Bart, Chiel, Christine, Cyril, David, Edith, Fred, Ger, Henk, Hillie, Maaike, Peter, Piet, Ramona, Richtje, Riek, Robert en Ton.

Zo, deze keer niemand vergeten. Blijkbaar kan ik nog net tot 19 tellen; bij 20 raak ik er een kwijt. Nu het verslag; er is helemaal niets "gebeurd"! Dus zou je denken, er is ook niets te vertellen. Maar het verslag is natuurlijk ook een beetje bedoeld om nieuwe deelnemers aan te trekken: zoals daar bijvoorbeeld zijn: de hangjongeren. Zouden hangjongeren lezen dat er "niets gebeurt", dan zeggen ze : "Zie je wel, daar is ook niks aan, laten we maar blijven hangen". Maar als je daar hangt, ga je je na je dertiende sigaret en het dertien keer aanhoren van dezelfde verhalen van de andere hangers, voelen als een zak piepers van vorig jaar. En het gevoel; daar gaat het om! Je verstand heb je ook wel nodig voor het verdienen van het dagelijks brood, maar het verstand is dus min of meer in dienst van je baas. Het gevoel is gewoon belangrijker. Met weinig verstand kan je lang mee. Met een naar gevoel is niet te leven. En dat onbeschrijfelijke fijne gevoel, als je op je wieltjes over de spiegel van het Park van Luna zeilt, is hoe deze sport een gelukkig mens van je maakt. Omdat je goed moet opletten, vergeet je al je zorgen even en omdat ieder van ons er van geniet, zit je opeens tussen een groep mensen die zich zeer goed voelen, en dat voel je. 't Is het proberen meer dan waard! Het voelt stukken beter dan hangen ! Kort Amerikaans : It sure beats knitting!

Uitkijken, ja, moet je zeker. Op deze route lagen er nogal veel paardendrollen. Ik noem het maar gewoon bij de naam in deze tijd van "vrijheid van meningsuiting". Peter noemt het zelfs "stront aan de knikker "! Dat was vroeger wel anders. Veel netter, allemaal. In een Indianenboek zei Old Shatterhand tegen Witte Veder : "Kijk, verse sporen !" Maar dat waren natuurlijk gewoon... Ja. De hoge brug in het park werd vermeden omdat de afdaling ons nog vers in het geheugen ligt en zal blijven liggen. Na een lange rit kwamen we uit "waar het gebeurde". Best wel een groot paradijs. Via de Jan Glijnisweg kwamen we op de Oostdijk en klauterden over het bruggetje. Er werd niet gestopt want Martin was er toch niet voor de foto's. Via de Kerkweg kwamen we in Hensbroek en verder naar Obdam. Het was mooi weer, de zon was er nog en hier en daar zaten mensen er nog van te genieten. Het is belangrijk om die mensen vriendelijk toe te wuiven want dat geeft de mannen dan een kans om snel hun glaasjes bij te vullen omdat Moeder even niet oplet. Voor ons kweekt dat "goodwill"!
Aan het eind was daar de Lutkedijk die ons weer naar de Berkmeerdijk en de Oostdijk voerde tot aan de van Veenweg.
Daar is het weer HeerHugowaard en komen we in de bomen-buurt. De Waard is groot! Met mooie wijken. Misschien geen stadsrechten, maar gelukkig ook geen "kak", dus niet zoveel klinkers maar wel mooi asfalt en goed onderhouden. Ook alweer een paradijs voor ons. De Amstel slingert naar de Middenweg en dan zijn we weer bij het begin. 28 km stond er op de meters. In 2 uurtjes gereden. En toch niet te hard, want op zulk asfalt als onze Hillie en de blockers opzoeken, is het gewoon lekker en gemakkelijk rijden. Dus, waarde lezer, kom er weer bij. Ik mis er nog een boel die wel op de lijst van Tony staan. Ook zijn er die vaak komen maar nog niet op de lijst staan. Zet ze er gauw op, voordat ze nog weg kunnen!

Allemaal, vooral de blockers die ons een veilig gevoel geven, bedankt. En zeker weer tot de volgende Maandagavond.

Piet

Maandag, 8 Juni

Robert, de andere verslaggever, was er niet, dus bent U aan mij overgeleverd en kunt U het verslag weer met een flinke korrel zout nemen. Niet helemaal mijn schuld, want de organisatie eist nu eenmaal dat ik min of meer als staartstuk fungeer en achteraan maak ik niet hetzelfde mee als de anderen.

Deze avond telde ik 20 koppen. Zowel bij het begin als het einde, maar, tot mijn ergernis, heb ik maar 19 namen. Geen idee wie ik vergeten ben ! Misschien leuk voor Tony, die op zijn toren de Westkust van ons Koninkrijk in de gaten houdt, om toch even de namen te noemen; om eerder genoemde redenen alphabetisch :Arne, Bart, Christine,David, Edith, Fred, Ger, Henk, Hillie,Jan, Linda, Maaike, Marcel, Peter, Piet, Ramona, Richtje, Tjisse en Ton. Als een naam verkeerd gespeld is, bij deze mijn excuses.

Er waren nieuwelingen die ons echt heel welkom zijn. Jan, die voorheen er ook was maar lang weg is geweest. Linda, mij onbekend maar ze staat goed op haar skates en rijdt zoals het hoort. Edith, mij ook onbekend maar rijdt ook heel goed. Achternamen noem ik hier niet. Daar zijn de foto's voor. Helaas, geen foto's. Martin was er niet en gaat verhuizen. Bij deze veel geluk gewenst, Martin, en hopelijk toch tot ziens.

Het was niet koud; dikke kleding overbodig. Van sportlui heb ik gehoord dat je het beter iets te koud kunt hebben dan zo warm dat je gaat zweten want met het zweet loopt de power weg uit je lijf. Wie dacht genoeg conditie te hebben en teleurgesteld is, heeft zich misschien gewoon te warm gekleed. Zelf droeg ik 2 dunne lagen. Op ouwe botten !
Overigens moet je, volgens diezelfde sportlui, wel 2 keer per week sporten tot je een beetje moe bent om je conditie op te bouwen. Te weinig en te veel is allebei niet goed.Wellicht heeft iemand wat aan deze wenken.

We vertrokken over de grote-panda-singel naar de Provinciale weg en gingen via de spoorbrug naar de molen van St.Pancras. Iedereen deed heel voorzichtig om niet in de sloot naast de molen te belanden, alleen Hillie, die ons altijd voor alle onheil en gevaar waarschuwt en beschermt, ons als het ware altijd in de veiligheidsgreep heeft, reed de helling af. Toegegeven, het ging vlekkeloos. Petje af, daar niet van. Maar behalve de Bullebak, zit daar vast paling, dus volgende keer een emmertje mee, want je wilt ze vast niet laten zitten !

Bij BOL gingen we over het bruggetje naar de Zuiderdel, het bedrijventerrein, en vandaar naar het Geestmer Ambacht, altijd fijn om daar te zijn, en langs restaurant "De Molengroet" (niet er in want dan schrikken de mensen zo ! ) naar "De Vork" , de weg naast de snelweg naar Schagen, tot de Bergmeerweg en vandaar de Diepsmeerweg op naar de brug over de snelweg. Wegens de lange helling heeft Ger die ooit "de brug der zuchten" gedoopt. Gelukkig wordt er op een hoge brug altijd even uitgerust of gewacht; dat is iets tussen ons en bruggen.

Na de brug een lekker lang stuk racen tot we aan het eind moesten kiezen, links of rechts. De hedendaagse trend is rechts dus deden we dat maar. In dit geval heel goed want zo kwamen we in Noord Scharwoude en daar is het goed skaten. Even langs de ringsloot en toen linksom, wat leidde naar de Noordscharwouderpolderweg. (Met zulke namen heb je zo een lang verslag!)

Met enige trots moet ik toch even kwijt dat ik deze keer de route wel degelijk nog in mijn knar heb ! Geen spoor van ouderdom, zover. Bij het binnenrijden van HeerHugowaard moet ik mij helaas weer laten leiden. Wel herinner ik me de Copernicusweg, omdat de voorrijders daar verkeerd gingen en ook Ramona moest omkeren.Ze had daarbij te veel vaart en kwam na een huiveringwekkende rit over gras en grind en keien en kiezels met diezelfde vaart weer vóór ons uit. Ja, diezelfde Ramona die vorig jaar nog moeite had om het bij te houden; over conditie gesproken !

Mooie wijk daar; Copernicus, Ampère, Newton, Snellius, Kepler, Doppler, allemaal vernoemd in straatnamen en goede kennissen van mijn schooltijd.

Bij aankomst bij de "Fonkelsteen" werden de technische gevens bekend gemaakt, en omdat dit verslag uiterst serieus en verantwoord is opgesteld, vermeld ik ook deze : de gemiddelde snelheid bleek 16 km/h ; totaal 24 km gereden. Uiteraard lang vóór donker terug, en hoewel de lucht nu heel erg begon te betrekken, viel er geen druppeltje. De zon ging rood onder, maar komt morgen oranje weer op. Hollandse lucht , ook in je longen na zo'n rit. En daar ben ik jullie ook dankbaar voor.

Piet.

Verslag van Maandag, 1 Juni

Een wonder dat het sinds 13 April elke Maandagavond mooi weer is geweest ! Deze avond heerste Boreas, de God van de Noordenwind.

We waren niet echt met z'n velen; 15 "man", en daarom noem ik ze deze keer even, alfabetisch, omdat ze allemaal van goud zijn : Christine, Cyril, Fred, Ger, Hillie, Jantine, Koen, Maarten, Marcel, Martin, Peter, Piet, Richtje, Robert en Ton. En Ben besloot op de fiets mee te rijden. Zijn been is wel goed genezen. Mooi lit'teken; mooi been wel, voor een man dan. Nog lang geen vrouwenbeen, maar toch...

Hillie kondigde aan dat we op de terugweg een ijsboer zouden aandoen, op de Middenweg. Maarten vroeg zich af welke ijsboer....

We vertrokken over de Middenweg, de Amstel, de Stellingmolen en ik zag een Sparrenlaan zonder een enkele spar maar dat geeft niks want het is daar allemaal mooi asfalt. Langs een mooi fietspad met wel veel boomwortelbobbels en oorverdovende muziek van een sportkantine of zo. Het leek mij een kampioenenfeest daar. Zo kwamen we op de Oostdijk, in de greep van Boreas.

Verder Noordwaarts over de Berkmeerdijk en steeds maar tegen de stevige wind. Door de inspanning raakte ik wel weer de weg kwijt en Maarten begon wat moe te worden van de wind, want hij gaat nog wel, meer dan wij, onder de wind door, maar heeft , zo licht als een veertje, ook weer minder kinetische energie. Ja, zoek dat maar even op.

Overigens heeft "Jan de Wind"onze schepen eeuwenlang naar verre landen geblazen, dus past het niet om nu over hem te zeuren. Bovendien was hij lekker fris, niet naar koud of zo, gewoon Hollands lekker fris. Maar wel krachtig !

De blockers reden ver vooruit op zoek naar kruispunten.
Maarten vroeg zich af welke ijsboer....
Gelukkig vonden we rust bij de molen. De kat van de molen kwam gezellig bij ons zitten, midden op de weg. De hond, niet onvriendelijk, was toch iets minder overtuigd van onze goede bedoelingen. Logisch; tenslotte zit hij in de beveiliging. De molenaar was net bezig de wieken te stellen en vertelde ons dat hij de molen op rouwstand zette omdat zijn buurman overleden was. Ik kan me moeilijk een mooier eerbewijs voor de overledene voorstellen dan de rouwstand van zo een molen! De mooie vriendelijke molenarin kwam ons ook nog gedag zeggen. Fijn dat we op het einde van Pinksteren toch iets van een Geest ondervonden. Er hangt iets in de "lucht", daar bij die molen. Gelukkig was Martin er om foto's te maken want dan heb je nog iets in handen, wat met een "geest" toch moeilijk blijft. Er is een foto van de oudste en de jongste en een tijdloze molen die ik zal bewaren.
Maarten vroeg zich af welke ijsboer....

Daarna ging het merendeels voor de wind en zonder moeite vonden we hem dan, de ijsboer. Volgens Hillie had Sonja er al langer op aangedrongen om bij een ijsboer langs te gaan, en nu we er voor gespaard hebben en eindelijk zo ver zijn, is zij er niet bij ! Voor straf gingen zij haar opbellen en haar plagen, zoals een "hijger", met smul- en smakgeluiden en "lekker"-kreten. Achteraf vind ik dat wel een beetje wreed. Sonja, als je dit leest; we gaan weer sparen en als het weer zo ver is krijg jij een grote ijs, een beker met drie bollen, drie kleuren en drie keer slagroom. Om 't goed te maken.

Ik hoorde Maarten even niet dus we hadden blijkbaar wel De ijsboer. Vond ik zelf wel; ik kreeg een ijkoude knoert en een warme glimlach van het ijsboerinnetje.

Volledig hersteld en weer opgeladen werd de rest van de 25,4 km afgelegd en ging ieder na vele zegenwensen weer huiswaarts. De zon ging ook net onder. De maan was er maar half en dat is ook wel genoeg op zo'n mooie zonnige avond. Niet alleen door Boreas, de Zon en de Maan verzorgd, maar vooral ook door Hillie, Ton en de andere blockers, en, natuurlijk, door de "geest"van ons allemaal samen ! Bedankt !

Piet

Verslag maandag 25 mei,

Na de proza van vorige week van Piet, valt het natuurlijk niet mee om een regulier verslag te schrijven, welke ook nog eens interessant is om te lezen. Welnu hier doen we dan toch maar een poging.

Het weer zat gelukkig mooi mee en we konden met 17 koppen sterk op pad. Via de Rustenburgerweg werden de koprijders even misleid want die reden natuurlijk door, waar Hillie linksaf had bedoeld. Dan dus toch maar via de Korteweg en de Oostdijk richting Rustenburg. En daar voltrok zich een scenario waar we allemaal wel eens aan denken, maar waarvan we hopen dat dit zo min mogelijk voorkomt: een valpartij.

Met z’n allen rollend de bocht om, waar je op korte afstand constateert dat er net een auto aan het omdraaien is. En dan is het gokken, wat gaat de auto doen, wat ga ik doen, wat gaat degene naast, voor en achter mij doen. Dit alles speelt zich in een fractie van een honderdste van een seconde af. En dan beslis je, remmen, linksom, rechtsom. Ook voor de automobilist was het een moeilijke keuze, gelukkig besloot deze wijs om maar stil te blijven staan. Voor vele rollende nightskaters was de keuze ook goed, maar voor Riek liep het verkeerd af, met een flinke diepe schaafwond op de elleboog als resultaat. Met wat eerste hulp vanuit de eigen harde kern, kon Riek gelukkig toch weer door, sjappoo!!!

De tocht werd met enkele bibbers in de benen vervolgd. We komen in de Goorn uit waar we de Zuid-Spierdijkerweg afrijden. Dan wordt het effe lekker doordouwen door Wormeer. Er wordt een lekker lang stuk flink geraced en Fred laat ons allemaal in de waan dat we dachten dat we hard konden rijden, hij zoeft ons allemaal op topsnelheid voorbij om zo ook nog bij de kopgroep te komen. Later blijkt bij rust, dat ook hij z’n grenzen kent want ook z’n hart ging op topsnelheid, kadoink, kadoink, kadoink………., gelukkig maar, want het zou toch eens blijken dat je er geen hebt, bijzonder lastig.

Uiteindelijk komen we via de Rustenburgerdijk weer terug in, juist ja, Rustenburg. Hier zien we de zojuist opgedroogde bloedspetters van Riek nog vers op het asfalt liggen. Via de Rustenburgerweg, Amstel en Middenweg komen we weer aan waar het deze avond allemaal begon, de Fonkelsteen. Ook hier mag weer geconstateerd worden dat, ondanks de valpartij, we met z´n allen een prachtige avond hadden, temeer omdat deze verassende tocht over fenomenaal mooi asfalt ging. Hillie, bedankt voor deze mooie route.

groeten,

Robert

Maandag 18 mei
Wil je graag skaten, maar liefst niet alleen, ,
kom dan naar de Middenweg bij de "Fonkelsteen"
in de stad, of dorp, HeerHugowaard.
Kijk desnoods op "Google", het staat op de kaart.
Er is daar een schooltje, vlak bij een rotonde
Ik heb het zelf ook zonder moeite gevonden.
Er is ook voldoende parkeerruimte daar.
Maandagavond komen we altijd bij elkaar.
De groep telt met mooi weer 25 personen
die allemaal in de omgeving wonen.
Wij verwelkomen vreemden niet met thee en gebak
maar stellen je wel meteen op je gemak.
Behalve mijzelf zijn wij aardige mensen;
je kunt je geen betere vrienden wensen.
Voor vertrek vertelt Hillie of Ton je haarfijn
wat je rechten en plichten en risico's zijn.
Van dat laatste is er eigenlijk geen sprake
omdat blockers als engelen over je waken.
Dan gaan we klokke half acht van start.
In het begin rijden we nooit erg hard.
Van tevoren is de route nauwkeurig verkend
zodat je van goed asfalt zeker bent.
In HeerHugowaardse straten en wegen
kom je maar zelden een hobbeltje tegen.
't Is geen Las Vegas , Parijs of Rome
maar wel mooie wijken met bloemen en bomen.
Buiten het dorp zal West Friesland je boeien
met haar slootjes, de weilanden en de koeien.
Ooit is een Amsterdammer met ons meegereden;
die kwam normaliter niet buiten de steden.
Het bleef bij hem bij die ene dag
hij schrok omdat hij haast geen huizen meer zag !
Maar ik, hier geboren en getogen
hou in dit land geen droge ogen.
Bedenk dat hier vroeger helemaal niemand woonde
omdat het twee keer per dag overstroomde.
Dank zij de mensen uit vervlogen tijden
kunnen we droog op de dijken rijden.
Vandaag, omdat Hillie meelij met mij had,
heeft ze gezorgd voor een zeer beschut pad.
De wind was Zuid-West, zo fris uit Straat Dover
maar helemaal hier is zijn kracht nog niet over.
't Ging door Sint Pancras en Alkmaar Noord
op weggetjes door geen auto gestoord.
Bij het huis van Cyril werd halt gehouwen
om koffie te drinken; vers gebrouwen.
Ook kwamen we vlak bij de Friese Brug;
daar zat ooit een schip vast, jaaaaren terug.
Daar werden we plots een "Zwart Gat"in gesleurd.
Ik schrok wel, maar er is niets ernstigs gebeurd.
Aan de andere kant kan je ook gewoon skaten.
Wel fijn dat we dat nu eindelijk weten.
En terwijl je met de groep zo lekker rijdt,
is iedereen tot een babbel bereid.
Daarvoor is Peter misschien het best van allemaal
voor een kort gesprek of een lang verhaal.
Ook Hillie kan je nauwelijks ontwijken
omdat ze bij iedereen wel even komt kijken
en vraagt dan of je het wel bij kunt sloffen.
Met haar als gids vind ik dat we boffen.
Kies bijvoorbeeld Marcel voor 'n serieus gesprek;
Piet niet, want die houdt je voor de gek !
Als je vandaag met ons mee was gegaan
had je skatend en wel in gesprek kunnen gaan
met Richtje, met Ger, met Riek of met Chiel
of Maaike, Martin, Sonja of Cyril.
En met een beetje geluk ook misschien
met Ton of Sjaak of onze Christine.
Wie weg bleef heeft wel heel veel gemist.
Ook een ding die ik zelf ook niet wist :
Peter was Jarig ! en trakteerde op koek.
Zomaar buiten; niet eens op bezoek.
Waarde Skater, als je dit hebt gelezen,
weet je dat je er ook bij moet wezen.
Vind je 't gek dat ik tot de conclusie kom:
wie niet komt skaten is "een beetje dom !"


Piet

Maandag, 11 Mei

Wat weer een skate-evenement ! Niet zomaar een skate-avondje, nee, een evenement ! Bedacht door Ton en Hillie ? Maar eerst even wat anders. Het bleek dat de "spam"van Maurice wel positief was ontvangen. Alleen zijn aanhoudende beloften dat hij weer komt skaten doet wenkbrauwen fronsen. Als dat zo doorgaat, moeten wij zelf maar een "solution" zoeken. "Let 's put the sheriff on his trail !"of zoiets. Hopelijk leest hij dit en trekt zijn conclusions. ;-) Hoewel ik het al aan sommigen heb verteld, belde Jan uit Hoorn me die avond nog met de mededeling dat zijn blessure goed geneest en dat hij waarschijnlijk 25 Mei weer van de partij is. (Zal tijd worden; we missen hem, vooral met de harde wind)

En die wind speelde ons parten, vooral op de lange Marconistraat, in het bedrijven-terrein, ging het er pal tegenin op onze rit richting Waarland. Maar de ware aard van de Hollander komt dan boven en, bij voorbeeld, die kleine Fiona gaf geen krimp en gaf alles om er bij te blijven. Later zag ze in dat het voorin in de ploeg toch wat meer luwte geeft en heb ik haar achter niet meer gezien. Het valt me trouwens op dat de achterblijvers van weleer nu wel voorin blijven zitten. Er is definitief vooruitgang geboekt met de condities.

Behalve met die van mij. Toch ga ik door. Dat boek, waarin Albert Einstein mij haarfijn heeft uitgelegd wat "tijd" is, waardoor ik het nu helemaal niet meer begrijp, heeft me wel geleerd dat "tijd" iets onbegrijpelijks en relatiefs is, waardoor ik er geen rekening meer mee hoef te houden. "Leef-tijd", ouder worden, allemaal relatief en niks mee te maken.

Na Waarland kwamen we weer op de vlakte en kwam een grote brand in zicht die daar woedde. Op strategische plekken stonden auto's van politie en brandweer. Ik dacht om ramptoeristen tegen te houden maar van Ger hoorde ik dat er voor asbest gewaarschuwd was. Omdat ik achteraan rijd, krijg ik niet altijd alles mee. Het is zelfs mogelijk dat de anderen, als ze mijn verslagen lezen, denken dat ze een heel andere tocht gemaakt hebben. Meerdere verslaggevers zijn broodnodig. Maar goed, Ger waarschuwde me op tijd om een zakdoek voor mijn neus te kunnen houden. Was anders ook niet erg, hoor, de oudjes moeten eerst op.

Alles hiervoor geeft nog niet aan waarom de rit zo mooi was; we hebben nog nooit een rit gemaakt waarbij het asfalt tot op de laatste meters super was. De wind ? Ik vind het wel lekker om, leunend op de wind , blik op oneindig, handjes op de rug en regelmatige slagen als de wieken van een molen, lange afstand te vreten. Heerlijk. Koud was 't ook, en je kon jezelf lekker warm rijden. En "maar "zes blockers op deze 20 deelnemers ! Veilig als in je bed, toch !

Bedankt allemaal; ik voel dat ik nog jáááááren mee kan als het zo gaat. Op weg naar huis zag ik dat de lucht helemaal was opgeschoond en helder als kristal. En de radio in mijn auto sloot, geheel in stijl, de avond af met zo'n melancholieke viool en een stemmige piano. Alleen jammer van die brand. Hopelijk dekt de verzekering de schade.

Groeten, Piet

4 mei “dodenherdenkingstocht 2009”

Om deze tocht dan maar eens een officiële naam te geven, daar deze avond natuurlijk voor een ieder wellicht een speciale betekenis heeft. Gezien de gemiddelde leeftijd van alle (16) aanwezigen (wel 10 keer door Hillie opnieuw geteld) hebben we allemaal wel een ouder of opa (gekend) die je iets kon vertellen over de verschrikkelijke periode 40-45. Of misschien wel een naaste die in een recentere oorlog (of vredesmissie) heeft deelgenomen. Maar degene die ons, uit eigen ervaring, deze avond ons iets kon bijbrengen uit het oorlogsverleden was helaas vanwege blessureleed niet aanwezig. Piet wat hebben we je juist vooral deze avond gemist. Al was het alleen maar om de pepermunt, tsja waren we toch een beetje op rantsoen. We hopen dat je knie het snel weer doet en dat je er de volgende keer weer bij bent.

We vertrokken dus met 16 personen (jawel Hillie 16 personen) richting Oterleek, via een mooi polderweggetje kwamen we bij de Huijgendijk uit alwaar we richting de Rustenburgerweg reden. Aangezien het bijna 20.00 uur was passeerden we nog net op tijd de brug waar bij het monument een herdenking zou plaatsvinden. 1 kilometer verderop besloten we om even te stoppen om 2 minuten stil te zijn voor alle oorlogsslachtoffers. En dat lukte heel goed, nou ja, boer Harms ging verderop gewoon door op z’n trekker, dus helemaal stil was het nou ook weer niet. Over respect gesproken!!!! Maar ja misschien stond z’n klokje nog wel op de wintertijd, dus veroordelen is o zo makkelijk, maar niet altijd gerechtvaardigd.

Lekker tegen de wind in gingen we weer verder om aan het eind van de Rustenburgerweg Richting Stompetoren te rijden. En daar werd natuurlijk even een mooie sprint ingezet door Ton. Hijg, hijg, puf, puf, lekker hard met de kop in de wind. In Stompetoren kwamen een paar muzikanten vanuit de kerk met, juist ja de stompetoren, en passeerden ons met enigszins verbaasde blik. (sporten op dit tijdstip, je zag ze denken,…. wat respectloos). Toch nog maar even verteld dat we om 20.00 uur even gestopt waren. (de blikken zag je veranderen in , mooi toch wel o.k. die sporters). Na deze consternatie en kleine tussenstop reden we door naar Alkmaar. Bij Ranzijn aangekomen reden we met volle vaart (35 km/pu) richting Heerhugowaard. Lekker even uitzwieren door het park van Luna en met een zucht arriveerden we om 21.00 uur nog net voor de regen bij de Fonkelsteen.

Een mooie gedenkwaardige tocht waarvan een ieder die heeft meegereden jaren en jaren later mooi kan zeggen: “Weet je nog die mooie rit in 2009 op 4 mei, ik was erbij”.

Gegroet allemaal

Robert

Maandag 27 April

Menigeen zal Maandagmorgen met lood in de schoenen naar het werk sloffen. Werken is leuk, maar niet zo vlak na het weekend. Eigenlijk zou er een brugdag tussen het weekend en de Maandag moeten worden ingelast. De naam er voor heb ik hier al : Zondag, Brugdag, Maandag, Dinsdag, enzovoort. Je krijgt dan wel een dag te veel in de week, maar dan schrappen we gewoon de Vrijdag; kan er ook geen "Vrijdag de dertiende "meer komen! Twee klappen op één vlieg!!
Echter, de Heerhugowaardse skater kent dit probleem helemaal niet. Die zwaait op Maandagmorgen fluitend beide benen tegelijk uit de bedstee en springt jubelend onder de nog koude douche. Hij groet zijn chagrijnige baas met een vrolijk "hallooo", neemt met een schalkse buiging zijn hoed af voor de secretaresse en mikt die feilloos op de kapstok. Niet de secretaresse natuurlijk, maar zijn hoed. En waarom is de HHwaardse skater zelfs op Maandagmorgen zo opgewekt? Omdat hij/zij meteen bij het opstaan denkt aan de avond met een heerlijke skate-tocht en daarna een warme douche! Hij/zij ziet niet het licht aan het eind van de tunnel; nee, hij/zij steekt het licht aan, in die tunnel!! (Lastig, dat hij-en en zij-en en hemmen en haaren; moet weggeëmancipeerd worden. Maar ik vrees dat ook jongeren het verschil zullen blijven zien)

Bij het verzamelen zie je allemaal vrolijke en verwachtingsvolle gezichten. Het schooltje daar heet ook niet voor niets "Fonkelsteen"! Deze avond waren er denkelijk wel 25 "man" ; Fred met zoon en Wim met dochter; dat brengt balans in de groep, en balans, daar draait het met skaten toch om. Herman weer, voor het eerst. Maaike, wier naam ik niet meer zal vergeten. Ger en Richtje, om de boel bij mekaar te houden. En Ton natuurlijk, die de route bepaalt en de veiligheid verzekert.

We vertrokken richting Rustenburg. De juiste route raakte ik kwijt omdat ik het niet erg goed bij kon houden. Als een jongen van elf het bij kan houden, dan moet een jochie van 72 dat ook gemakkelijk kunnen. Jazeker. Maar die jongen van elf is er niet zomaar eentje, dat is een atleet! Afijn, ik moet skaten of verdwalen want pas in Wogmeer wist ik weer waar we waren. Daar is het mooi en we waren er al lang niet meer geweest. De honden blaften weer en dat betekent "vreemd volk".

Aan het eind van de "Uitgang"had Erik panne aan de rechter skate en loste dat tenslotte op door op één skate en één sok bij de woning van vrienden van Hillie aan te kloppen voor een schroevendraaier. Zelf hoef ik 's avonds laat op zo'n manier nergens aan te bellen, maar Erik had ook zijn gezicht meegebracht.

Als ik hier kon laten zien op welk geweldig asfalt we bleven rijden en hoe mooi de omgeving is, zouden er veel meer skaters komen. Wie dit leest, vertouw mij op mijn woord!
Waarschijnlijk had Ton ook de juiste weergod op de kop getikt. Hoe kan het anders dat het de hele dag gemiezerd had en dat het 's avonds prachtig droog weer bleef?!

In De Waard teruggekeerd geef ik het op om de route te onthouden. Geboren in een gehucht met maar 1 weg, is een stad voor mij altijd een doolhof gebleven. Wel weet ik dat we langs de gevangenis kwamen ; mensen, blijf daar toch uit! Ik weet het, misdaad loont en de gevangenis is best comfortabel, maar dan komt er een krediet-crisis en weg zijn je niet verdiende centjes en van op je luie reet zitten word je snel oud. Ga toch mee skeeleren, kost haast niks, grotere rijkdom dan gezondheid is er niet, en je proeft de vrijheid.

Volgende week is Maandag op 4 Mei. Richtje zei dat we dan rekening gaan houden met 2 minuten stilte ter ere van al die mensen, aan wie we deze heerlijke Vrijheid te danken hebben. Even nadenken hoe het moet zijn om je leven te geven voor de toekomst van anderen.

Ton, blockers, medeskaters, bedankt en houdt moed, 't is zó weer Maandag.

Piet

Verslag maandag 20 april

Dat de lente is begonnen is overduidelijk: tulpen, narcissen, hyacinten, jonge blaadjes aan de bomen, en natuurlijk de dartelende lammetjes in de wei. Het weer draagt hierbij natuurlijk z’n steentje, zo niet z’n rots aan bij. Daarbij is er ook nog eens een Fred die z’n jonge zoon Maarten meeneemt met het skeeleren en alle facetten van het rollen op de maandagavond wil overdragen van vader op zoon. Een supergoed initiatief natuurlijk temeer omdat de jeugd de toekomst heeft en onze club weer verzekerd is van aanwas en dat geeft weer hoop voor het voortbestaan van alles wat met skeeleren te maken heeft. Deze maandagavond ging dus met enige verjonging en dus fris van start, wat natuurlijk niet wil zeggen dat we alle voorgaande avonden niet fris van start gingen. Sterker nog, de oudere medeskeeleraar verjongt juist door het skeeleren. Hoe ouder het lichaam, hoe sterker de geest!!!!

Maar goed , in ieder geval gingen we met ongeveer 20 koppen en 40 benen sterk op pad richting de Jan Glijnisweg. Aan het eind van deze weg komen we uit op de Oostdijk, waar we een prachtig uitzicht hebben op de kippenbrug en de molen. Getuige de mooie foto die Martin maakte zeg ik hier in het geheel niets teveel.

Na een kort oponthoud vanwege een bijna verloren schoen die nog even aangedraaid moest worden gaan we weer verder. Via het Oudelandsdijkje komen we op de Molendijksweg. Hier kan dan weer voor de liefhebbers even ouderwets geraced worden, alhoewel dit bijna abrupt verstoord wordt door een achteruitrijdende malloot.
Via de Dorpsstraat komen we dan uiteindelijk in Obdam terecht alwaar de plaatselijke Chinees nog even wat Kantonese kreten van ons om de oren krijgt. Misschien hebben ze het wel verstaan en krijgen we de volgende keer glatis biel, of als het even tegenzit een wokpan naar ons hoofd.

Via het Lutkedijk komen we uiteindelijk weer terecht bij het water en passeren een bruggetje alwaar we even wachten, dan weer links, dan weer rechts, dan weer links, tja die stomme auto´s ook. Maar ja de heerlijke pepermunt van Piet maakt natuurlijk weer een hoop goed. De route wordt iets ingekort vanwege onze nieuwkomer Maarten die het tot dan toe prima doet. Via de Berkmeerdijk en de Oostdijk komen we op de van Veenweg uit om zo dwars door Heerhugowaard uit te komen op ons eindpunt, tevens ons beginpunt, de Fonkelsteen, alwaar aan Maarten ons handjeklap wordt voorgedaan.

Prima gedaan voor een jonge jongen van 11 jaar. Maar ja, met het talent van je vader hadden we eerlijk gezegd ook niet anders verwacht. We hopen dat je de volgende keer weer meedoet.

Deze geweldige tocht werd natuurlijk mede mogelijk gemaakt door ons allemaal, maar bovenal door Ton die deze route van tevoren wel 2x geïnspecteerd had. Eerst op de skeelers en later ook nog eens op de fiets. Deze jongen houdt duidelijk niet van half werk, Sjappoo!!!! Mensen, allemaal weer bedankt voor de gezelligheid en graag tot volgende keer.

Groeten,

Robert

Maandag 13 april, eerste toch van het seizoen!

Vertel mij nooit dat 13 een ongeluksgetal is want 13 April, 2de Paasdag, was een pure feestdag. Omdat ik bang was dat het me niet meer zou lukken, was ik heel vroeg ter plekke om even te kunnen oefenen, en direct na mij kwamen Riek en Christine die me zo hartelijk begroetten dat de temperatuur rap steeg. Op het ijs zou het meteen gedooid hebben maar bij de Fonkelsteen is de bestrating er tegen bestand.

Iedereen was vroeg en het was meteen alsof we nooit weggeweest waren. Roos kwam en leverde drie professionals af maar kon zelf niet mee. Jammer, volgende keer wel ! Ja, ik mag Roos zeggen omdat ik haar mooie moeilijke naam niet kan onthouden. Niet dat ik dom ben, want Cyril, die er ook was, kan ik wel onthouden, maar er zijn natuurlijk grenzen ! Ger en Richtje waren er natuurlijk, Richtje om de colonne te sturen, Ger Co-pilot. Hillie, zo hoorde ik, zit "nu waarschijnlijk ergens boven de Atlantische Oceaan". Haar taak werd overgenomen door Ton. Hij "heette ons hartelijk welkom" zoals dat hoort, telkens in de rede gevallen door de belhamel van de groep. Ja, dat kan ik nu wel zeggen want iedereen heeft het gehoord.

Zonder verdere plichtplegingen vertrokken we via de Grotepandasingel richting spoorbrug. De groep was niet groot maar toch soms te groot voor één groen licht. Volgende keer een grotere pot groene verf meebrengen, of de achterhoede moet groene brillen dragen. In mijn herinnering tel ik 17 "man".

Na de spoorbrug naar de molen, waar het smalle pad zoveel griezelige herinneringen oproept. Niet dat er ooit een ongeluk gebeurd is, maar "de mens lijdt het meest...." We lieten de zegen van Sint Pancras links liggen omdat we al rijk gezegend waren met het prachtige weer van deze Paasdag en kozen het landweggetje met de trotse naam "Spanjaardsdam".

Aan het eind van die smalle weg stond een auto keurig te wachten om ons vóór te laten gaan. Wat heerlijk als mensen eens een keer niet zo'n wanhopige haast hebben. We gingen rechtdoor langs "de Geus", welbekend omdat je daar ook kunt leren skaten. 't Kost een paar centen maar succes verzekerd. (Mogelijk nu een sponsor ?)

Uit het Noorden kwam een doodstil hangende reusachtige luchtballon muisstil dichterbij. Heel indrukwekkend ! Als mensen niet zo'n radeloze haast hadden, zou alle luchtverkeer per ballon kunnen. Op Schiphol zou het dan elke dag feest lijken en geen gedonder meer in de glazen. Wie weet wat de oliecrisis, die er nu even niet is, nog voor ons in petto heeft. Misschien zouden we ze kunnen gebruiken in plaats van die dure JSF-vliegtuigen. Als je ze van lichtblauw plastic maakt, zijn ze gewoon onzichtbaar. Kan je de vijand geruisloos benaderen en hem een zak zand op z'n kop gooien. Of, de manier van minister Donner, dan heel hard BOE ! roepen...schrikt ie zich toch ook te pletter! En alle krijgsgevangenen naar Guantanamo Bay en verplicht leren skeeleren; heb je er geen kind meer aan. Oorlog moet gewoon veel vriendelijker kunnen!

Rechtsom richting B.o.l. Ik kort Broek op Langedijk maar even af want anders wordt mijn verhaal te lang. Martin kan eventueel deze zinnen er uit laten. Ja, Martin was er gelukkig want bij zo'n eerste dag horen wat foto's.

Uiteraard was de hele route tot nu toe en daarna ook over super vlak asfalt en de voorspelling dat we het rustig aan zouden doen, zo'n eerste keer, ging volledig op. Op twee bedrijven-terreinen mocht de rem er even af en kon vooral de jeugd zich even uitleven. De jeugd heeft de toekomst, maar, voor zover ik het nu kon bekijken, was Ton ze nog de baas. Maar hoe lang zal dat nog duren ?

Bij aankomst in De Waard deden we voor de show onze lichtjes aan en menig automobilist zal daardoor geschrokken zijn en gedacht hebben : "gertverderrie, daar hép je ze weer...!" maar de aardige mensen vinden het natuurlijk een mooi gezicht.

Iedereen riep Riek nog na dat ze Peter beterschap wensten. En we rekenen weer op hem volgende week. Misschien Jan uit Hoorn ook weer? "Juni", zei hij !! Kom, kom, niet zo pessimistisch !

Marcel had zijn arm gebroken en was er toch ook al weer! Sterker dan ervóór ! Als we het nu over "de sterke arm "hebben, dan is dat even niet de politie!

Voor iedereen die denkt dat het nu nog te vroeg is : we waren echt vóór donker al weer terug. Ton heeft de route wellicht dubbel gereden want hij was overal tegelijk en zorgde voor de veiligheid. Super.

Bedankt allemaal voor de organisatie, de gezelligheid en de gezondheid die het met zich brengt.

Piet.


.

Voorwaarden & Regels:
* Elke deelnemer doet mee op eigen risico.

* Voldoende bescherming is verplicht (minimaal pols-, kniebescherming en helm).

* Bij donker weer is tevens voldoende verlichting verplicht.

Allemaal voor uw en onze veiligheid, Dank u!